ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ

ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੈ?

ਹੁਣ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਸੋਚੋ। ਜੋ ਇਹ ਪੁੱਛੇ ਬਿਨਾਂ ਪੈਸੇ ਉਧਾਰ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ ਕਿ ਕਿਸ ਲਈ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ — ਫਿਰ ਵੀ ਚੁੱਪਚਾਪ ਦੇ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਅਲਮਾਰੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਕ ਵਾਧੂ ਚੀਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਾਹਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਜੋ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਕਾਹਲੀ ਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕੋ ਫ਼ੈਸਲੇ ਬਾਰੇ ਦੋ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਇਹੀ ਕਹਿੰਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਟੋਲੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੌਖਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਪਾਉਣਾ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅਖ਼ੀਰ ਚਾਹੋਗੇ। ਉਹ ਦੋਸਤ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਹੈ।

ਮੇਸ਼ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਵਾਲ ਛੱਡ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ — ਪਰ ਕੀ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਚੀਜ਼ ਟਿਕਦੀ ਵੀ ਹੈ? ਵਿਅਕਤੀ ਯੋਗਤਾ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਪਾਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਸੀਟ ਦਾ ਖ਼ਰਚ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕ ਸਕਦਾ। ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਯੋਜਨਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ ਪਰ ਪੂੰਜੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਅੱਗ ਅਸਲੀ ਸੀ; ਬਾਲਣ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਉਸ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਹੈ। ਮੇਸ਼ ਭੱਠੀ ਹੈ ਤਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਭੰਡਾਰ ਹੈ: ਧਨ, ਵਸੀਲਿਆਂ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਭੌਤਿਕ ਸੰਪਤੀ ਦੀ ਰਾਸ਼ੀ। ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਚੀਜ਼ ਟਿਕਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਇੱਥੇ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ।

ਚਿੰਨ੍ਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਹੈ, ਬਲਦ — ਵੇਖੋ ਉਹ ਮੇਢੇ ਤੋਂ ਕਿੰਨਾ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਮੇਢਾ ਧਾਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬਲਦ ਧਾਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਬਲਦ ਖੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਤੇਜ਼ ਹੋਣ ਦੀ ਥਾਂ ਅਡੋਲ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਬਲ ਨਾ ਹਿਲਾਏ ਜਾ ਸਕਣ ਦਾ ਬਲ ਹੈ। ਸਾਲਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਚਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ। ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਆਓ, ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਚੀਜ਼ ਖੋਹੋ, ਤਾਂ ਛੇਤੀ ਪਤਾ ਲੱਗੇਗਾ ਕਿ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਇਸ ਭੰਡਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸ਼ੁੱਕਰ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਪੂਰੇ ਜੋਤਿਸ਼ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਭੁੱਲ ਸੁਧਾਰਨੀ ਪਵੇਗੀ। ਲਗਭਗ ਹਰ ਕੋਈ ਸ਼ੁੱਕਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ, ਅਤਰ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਨਰਮ ਗ੍ਰਹਿ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਕਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੈ। ਉਸ ਕੋਲ ਸੰਜੀਵਨੀ ਵਿਦਿਆ, ਮੁਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰਨ ਦਾ ਵਿਗਿਆਨ ਹੈ। ਉਹ ਹਮਲਾਵਰ ਹੈ, ਹਿੰਸਕ ਹੈ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਖ਼ਤ ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਹੈ — ਇਹੀ ਤਿੰਨ ਗੁਣ, ਰੋਮਾਂਟਿਕ ਗੁਣ ਨਹੀਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵਸੀਲੇ ਪੈਦਾ ਕਰ ਕੇ ਸੰਭਾਲਣ ਦੇਂਦੇ ਹਨ।

ਸਾਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਦੋ ਰੂਪ ਇਹ ਊਰਜਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹੋ; ਸੂਤਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ।

ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ: ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ਲੜਿਆ

ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਨੌਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਘਟਨਾਵਾਂ ਇਹ ਰਾਸ਼ੀ ਪੂਰੀ ਸਮਝਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਕੱਠੀਆਂ ਪੜ੍ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਖਰੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਬਿਲਕੁਲ ਹੋਰ ਕੁਝ ਹਨ।

ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਖੋਹੀ ਗਈ ਗਾਂ

ਜਮਦਗਨਿ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਕਾਮਧੇਨੁ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਸੀ — ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਦਾ ਪੂਰਾ ਰੂਪ, ਵਸੀਲਾ ਜੋ ਸਦਾ ਲਈ ਪੂਰੇ ਘਰ ਦਾ ਚੁੱਪਚਾਪ ਪਾਲਣ ਕਰੇ। ਰਾਜਾ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਰਜੁਨ ਆਸ਼ਰਮ ਆਇਆ ਤਾਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਇੱਕ ਗਾਂ ਕਾਰਨ ਸਾਧਾਰਣ ਰਿਸ਼ੀ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਅਮੀਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸਰਾਹਿਆ ਨਹੀਂ। ਲਾਲਚ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਖੋਹ ਲੈ ਗਿਆ।

ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਮੁੜੇ, ਘਟਨਾ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਭਾਗਵਤ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਿੱਧੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋਏ। ਕੁਹਾੜੀ, ਢਾਲ, ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਤਰਕਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਹਾਥੀ ਦਾ ਕਰੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ — ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖੋ, ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਚੁੱਕੀ ਕਾਮਧੇਨੁ ਛੁਡਾਈ, ਵੱਛੇ ਸਮੇਤ ਘਰ ਲਿਆਂਦੀ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮੋੜ ਦਿੱਤੀ।

ਗਾਂ ਰੱਖੀ ਨਹੀਂ। ਬਹਾਲ ਕੀਤੀ। ਕੁੰਡਲੀ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਨਮੂਨਾ ਬਿਲਕੁਲ ਇਹੀ ਹੈ: ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਸੀਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰੋ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਪੂਰੀ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਕ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਵਾਜਬ ਹੱਦ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਬਾਹਰ ਹੋਵੇਗੀ — ਪਰ ਮਕਸਦ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ। ਖੋਹੀ ਚੀਜ਼ ਬਹਾਲ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਲਾਈਨ ਵਿੱਚ ਦੱਬਿਆ ਉਕਸਾਵਾ ਵੀ ਵੇਖੋ: ਪੂਰੀ ਲੜੀ ਦਿਸਦੇ ਵਸੀਲੇ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਧਨ ਬਾਰੇ ਗੁਪਤਤਾ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦਿਖਾਈ ਸੰਪਤੀ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟਣ ਦਾ ਹੁਕਮ

ਦੂਜੀ ਘਟਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਮਦਗਨਿ ਨੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਂ ਰੇਣੁਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਚਾਰ ਵੱਡੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ — ਜਿਵੇਂ ਲਗਭਗ ਹਰ ਕੋਈ ਕਰੇਗਾ। ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਨਹੀਂ ਝਿਜਕੇ। ਤੁਰੰਤ ਹੁਕਮ ਮੰਨਿਆ ਅਤੇ ਭਾਗਵਤ ਕਾਰਨ ਸਾਫ਼ ਦੱਸਦਾ ਹੈ: ਪਿਤਾ ਦਾ ਹੁਕਮ ਇਸ ਲਈ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ।

ਫਿਰ ਖ਼ੁਸ਼ ਜਮਦਗਨਿ ਨੇ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ — ਜੋ ਚਾਹੁਣ ਮੰਗਣ। ਸਮਝੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੀ ਸੀ। ਬੇਹੱਦ ਇਨਾਮ, ਦੇ ਸਕਣ ਜੋਗੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀ ਮੰਗਿਆ? ਮਾਂ ਅਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਮਿਲੇ। ਭਾਗਵਤ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੂੜ੍ਹੀ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗੇ ਹੋਣ।

ਇੱਕ ਘਟਨਾ ਵਿੱਚ ਦੋ ਸੂਤਰ ਹਨ। ਪਹਿਲਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਬਹਿਸ ਮੰਨਦਾ ਹੈ — ਵੱਡੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਤਰਕ ਕੀਤਾ, ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਉੱਤੇ ਉਸੇ ਭਰੋਸੇ ਨੇ ਵਰਦਾਨ ਦਾ ਯੋਗ ਬਣਾਇਆ। ਦੂਜਾ, ਇਹ ਰਾਸ਼ੀ ਦਾ ਦਿਲ ਹੈ: ਬੇਹੱਦ ਇਨਾਮ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ। ਪੂਰਾ ਵਰਦਾਨ ਗੁਆਚਿਆ ਬਹਾਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਦੁਰਵਰਤੋਂ ਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਇਹ ਹੈ — ਚੋਰੀ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਾ ਲੈਣਾ।

ਪਿਤਾ ਦਾ ਸਿਰ ਅਤੇ ਦਾਨ ਕੀਤੀ ਧਰਤੀ

ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਦੀ ਗ਼ੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਆਏ; ਜਮਦਗਨਿ ਅੱਗ ਕੋਲ ਧਿਆਨ ਲਾਈ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਰੇਣੁਕਾ ਨੇ ਪਤੀ ਦੀ ਜਾਨ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿਰ ਕੱਟਿਆ ਅਤੇ ਲੈ ਗਏ। ਉਹ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁਕਾਰਦੀ ਰਹੀ।

ਉਹ ਪਲ ਸੀ ਜਦੋਂ ਕੁਹਾੜੀ ਪੱਕੇ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਉੱਠੀ। ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਸਰੀਰ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇਕੀ ਵਾਰ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸ਼ਾਸਕ ਵਰਗ ਤੋਂ ਸਾਫ਼ ਕੀਤਾ। ਕੰਮ ਮੁੱਕਿਆ ਤਾਂ — ਪੂਰਾ ਜਗਤ ਜਿੱਤ ਕੇ — ਮਹਾਂਯੱਗ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਕਸ਼ਯਪ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਭ ਕੁਝ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ।

ਤਿੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ਲੜੇ। ਗਾਂ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੀ। ਵਰਦਾਨ ਮਾਂ ਅਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਖ਼ਰਚਿਆ। ਜੰਗ ਕਤਲ ਕੀਤੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਸੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਨਰਮ, ਵਸੀਲਿਆਂ ਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਬਣਦੇ ਵੇਖੋ ਤਾਂ ਨਿੱਜੀ ਅਭਿਲਾਸ਼ਾ ਨਾ ਲੱਭੋ — ਪਰਿਵਾਰ ਲੱਭੋ। ਸੌਂਪੀ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਦੁਰਵਿਹਾਰ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਉਸ ਬਾਰੇ ਸੌਦੇਬਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।

ਸ਼ੁੱਕਰਾਚਾਰਯ: ਹੱਕਦਾਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਵਸੀਲਾ

ਹੁਣ ਸੁਆਮੀ ਗ੍ਰਹਿ ਆਪ ਅਤੇ ਉਹ ਘਟਨਾ ਜੋ ਦੂਜੀ ਆਮ ਭੁੱਲ ਸੁਧਾਰਦੀ ਹੈ — ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਕਿ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਸਿਰਫ਼ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਇਕੱਲੇ ਸ਼ੁੱਕਰਾਚਾਰਯ ਕੋਲ ਮ੍ਰਿਤ ਸੰਜੀਵਨੀ ਵਿਦਿਆ, ਮੁਰਦੇ ਜਿਉਂਦੇ ਕਰਨ ਦਾ ਵਿਗਿਆਨ ਸੀ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਸੰਪਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾ ਹਾਰ ਸਕਣ ਦਾ ਕਾਰਨ: ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨੇ ਡਿੱਗਣ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਿਉਂਦੇ ਕਰ ਦੇਂਦੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਕੋਲ ਇਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਇਸ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿੱਧੇ ਵਿਰੋਧੀ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਚ ਨੂੰ ਚੇਲਾ ਬਣ ਕੇ ਵਿਦਿਆ ਲੈਣ ਭੇਜਿਆ। ਸ਼ੁੱਕਰਾਚਾਰਯ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਮੁੰਡਾ ਕੌਣ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਸਾਫ਼ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੁੰਡਾ ਸੱਚਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸਿੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਕੰਮ ਇਹੀ ਹੈ। ਕਚ ਮਨਪਸੰਦ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਬਣ ਗਿਆ।

ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਕਚ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਸ਼ੁੱਕਰਾਚਾਰਯ ਨੇ ਜਿਉਂਦਾ ਕੀਤਾ। ਮੁੜ ਮਾਰਿਆ, ਮੁੜ ਜਿਉਂਦਾ ਕੀਤਾ। ਆਖ਼ਰ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਰਾਖ ਪੀਸੀ, ਸ਼ਰਾਬ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਈ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਕਰਾਚਾਰਯ ਨੇ ਪੀ ਲਈ। ਹੁਣ ਕਚ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੀਰ ਅੰਦਰ ਸੀ; ਜਿਉਂਦਾ ਕਰਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾੜ ਕੇ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣਾ ਸੀ — ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ ਸ਼ੁੱਕਰਾਚਾਰਯ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਸੀ।

ਧੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਕਚ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗੁਆਉਣਾ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਧੀ ਲਈ ਸ਼ੁੱਕਰਾਚਾਰਯ ਨੇ ਉਹ ਕੀਤਾ ਜੋ ਕੋਈ ਰਣਨੀਤੀਕਾਰ ਨਾ ਕਰੇ। ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਅੰਦਰੋਂ ਕਚ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੁੰਡਾ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ, ਨਿਕਲਣ ਵੇਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੁਣੇ ਮਿਲੇ ਉਸੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰੇ। ਦੋਵੇਂ ਬਚ ਗਏ। ਵਿਰੋਧੀ ਖੇਮਾ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਲੈ ਗਿਆ।

ਸੂਤਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕੱਢੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਰਾਸ਼ੀ ਬਾਰੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇਹੀ ਗੁਆ ਲੈਂਦੇ ਹਨ:

• ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਵਸੀਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ — ਦੁਸ਼ਮਣ ਖੇਮੇ ਤੋਂ ਵੀ ਹੋਵੇ। ਇੱਥੇ ਯੋਗਤਾ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਕਰ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜਾਤ, ਦਰਜਾ ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਪੱਖ ਦੇ ਹੋ, ਬੇਮਾਇਨੇ ਹਨ; ਇਕੱਲੀ ਯੋਗਤਾ ਸਿੱਖਣ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਦੀ ਸੱਚੀ ਤਾਂਘ ਹੈ।
• ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਲ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਪਿਆਰ ਹੈ। ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਨੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਆਪ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ; ਸ਼ੁੱਕਰਾਚਾਰਯ ਨੇ ਧੀ ਲਈ। ਲਾਭ ਲਈ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ — ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ, ਸਵੈ-ਰੱਖਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ।
• ਵਸੀਲਾ ਰੋਕ ਰੱਖਣਾ ਮਕਸਦ ਨਹੀਂ; ਠੀਕ ਥਾਂ ਲਾਉਣਾ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਕਰਾਚਾਰਯ ਨੇ ਏਕਾਧਿਕਾਰ ਗੁਆਇਆ ਅਤੇ ਧੀ ਬਚਾਈ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਜਿੱਥੇ ਹੋਵੇ, ਸਲਾਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਖ਼ਰਚ ਦੇਣਗੇ; ਕੁੰਡਲੀ ਦਾ ਅਸਲ ਕੇਂਦਰ ਮਿਲ ਗਿਆ।

ਇੱਥੇ ਅਮਲੀ ਨਿਯਮ ਵੀ ਲੁਕਿਆ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਕਰਾਚਾਰਯ ਦਾ ਪੂਰਾ ਨੁਕਸਾਨ ਧੀ ਪ੍ਰਤੀ ਸਮਰਪਣ ਨਾਲ ਹੋਇਆ — 5ਵਾਂ ਭਾਵ ਸੰਤਾਨ ਦਾ ਹੈ। ਕੁੰਡਲੀ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਜਿੱਥੇ ਹੋਵੇ ਉੱਥੋਂ ਪੰਜ ਭਾਵ ਗਿਣੋ। ਉੱਥੇ ਜਾਤਕ ਬਿਨਾਂ ਕੀਮਤ ਗਿਣੇ ਮਿਹਨਤ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਨੰਦੀ: ਦਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਧੀਰਜ

ਦੂਜਾ ਰੂਪ ਨੰਦੀਸ਼ਵਰ ਹੈ — ਨੰਦੀ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਬਲਦ। ਪੂਰਾ ਸੁਭਾਅ ਸਥਿਰਤਾ, ਜ਼ਿੱਦ ਅਤੇ ਅਪਾਰ ਧੀਰਜ ਹੈ। ਉਹ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲੱਗੇ ਉਡੀਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ।

ਪਰ ਦਕਸ਼ ਨੇ ਯੱਗ ਕਰ ਕੇ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ — ਉਹੀ ਯੱਗ ਜਿੱਥੇ ਸਤੀ ਨੇ ਦੇਹ ਤਿਆਗੀ — ਤਾਂ ਨੰਦੀ ਚੁੱਪ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਰਾਖਾ ਫਟ ਪਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਿਨ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ ਅੱਜ ਵੀ ਯਾਦ ਹੈ।

ਦੋਵੇਂ ਅੱਧ ਇਕੱਠੇ ਰੱਖੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਸ਼ੀ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਰੁਕਾਵਟ ਤੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਉਕਸਾਏ ਜਾਣ ਮਗਰੋਂ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਹੈ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਜਿੱਥੇ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਹੌਲੇ, ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਇਕੱਲੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ — ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਸਹੋਗੇ। ਪਰ ਉਸ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੜੋ, ਉਹ ਵਸੀਲੇ ਰੋਕੋ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਉਸ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕਰੋ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਲਾਹ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਵਰਤਣ ਵਾਲਾ ਨਿਯਮ: ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਜਿੱਥੇ ਹੋਵੇ, ਅਪਮਾਨ ਕਦੇ ਭੁੱਲਦਾ ਨਹੀਂ। ਨਾ ਪੰਜ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਵੀਹ ਵਿੱਚ। ਉਸ ਖੇਤਰ ਦੀ ਯਾਦ ਪੂਰਨ ਹੈ।

ਨੰਦੀ ਦਾ ਅਸਲ ਕੰਮ ਵੀ ਵੇਖੋ: ਦਰ ਦੀ ਰਾਖੀ। ਹਰ ਕੁੰਡਲੀ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਦਾ ਇਹੀ ਕੰਮ ਹੈ — ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਉਸ ਅੱਗੇ ਬੈਠ ਕੇ ਖੋਹਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣਾ।

ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਦਾ ਮੂਲ ਸੁਭਾਅ

ਛੇ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਸਿਧਾਂਤ, ਸਾਰੇ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਅਤੇ ਨੰਦੀ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।

1. ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਹੀਂ, ਪਾਲਣ ਦੀ ਰਾਸ਼ੀ

ਮੇਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਨਵੀਂ ਚੀਜ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਟਿਕਣਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਅਤੇ 2ਵੇਂ ਭਾਵ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ। ਚੀਜ਼ ਜਿਉਂਦੀ ਰੱਖਣ ਲਈ ਪੂੰਜੀ, ਮਿਹਨਤ, ਸਮੱਗਰੀ ਜਾਂ ਸਹਾਰਾ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਇੱਥੇ ਪੜ੍ਹੋ।

ਅਮਲ ਵਿੱਚ: ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਜੀਆਰਈ ਪਾਸ ਕਰ ਕੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਦਾਖ਼ਲਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਰਿਵਾਰ ਪੈਸਾ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਤਾਂ ਜਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਦੂਜਾ ਸਿਖਰ ਦੀ ਦਾਖ਼ਲਾ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਪਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਸੀਟ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ। ਤੀਜੇ ਕੋਲ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਯੋਜਨਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰੁਪਇਆ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਕੋਈ ਮੇਸ਼ ਦੀ ਅਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ — ਅੱਗ ਪੂਰੀ ਚੱਲੀ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਦੀ ਅਸਫਲਤਾ ਹੈ। ਸਲਾਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਰਹਿ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵਨ ਦੱਸੇ ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਰਾਸ਼ੀ ਵੇਖੋ।

2. ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਦੀ ਦੁਰਵਰਤੋਂ ਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ

ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਲਈ ਅਤੇ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਤਾਕਤ, ਅਹੁਦੇ ਅਤੇ ਵਸੀਲਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸਖ਼ਤ, ਲਗਭਗ ਮਾਫ਼ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਖ਼ਰਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਹੈ; ਅਧਿਕਾਰ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਾਲ ਵਰਤਣਾ ਹੈ। ਜਾਤਕ ਸੌਂਪੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਦੁਰਵਰਤੋਂ ਕਰੇ ਤਾਂ ਮਗਰੋਂ ਨੁਕਸਾਨ ਇਸੇ ਰਾਸ਼ੀ ਰਾਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ — ਅਤੇ ਘੱਟ ਹੀ ਕੋਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

3. ਰੁਕਾਵਟ ਤੱਕ ਸ਼ਾਂਤ

ਨੰਦੀ ਯੁੱਗ ਭਰ ਦਰ ਉੱਤੇ ਉਡੀਕਿਆ ਅਤੇ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯੱਗ ਵਿੱਚ ਫਟ ਪਿਆ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਦੀ ਚਾਲ ਹੌਲੀ, ਧੀਰਜ ਅਪਾਰ ਅਤੇ ਕੰਮ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਇਕੱਲਿਆਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਨਰਮੀ ਨਾ ਸਮਝੋ। ਜੀਵਨ ਦਾ ਇਹ ਖੇਤਰ ਰੋਕੋ ਤਾਂ ਉਹੀ ਵਿਅਕਤੀ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇੱਥੇ ਯਾਦ ਮਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ: ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਦੇ ਖੇਤਰ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਸਦਾ ਲਈ ਸੰਭਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਤਕ ਦੇ 4ਵੇਂ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਘਰ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਟਿੱਪਣੀ ਦਹਾਕੇ ਮਗਰੋਂ ਵੀ ਜਿਉਂਦੀ ਰਹੇਗੀ; 7ਵੇਂ ਵਿੱਚ ਸਾਥੀ ਦਾ ਇੱਕ ਤਿੱਖਾ ਬੋਲ ਸਾਲਾਂ ਵਿਆਹ ਹੇਠ ਦੱਬਿਆ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ।

4. ਪਰਿਵਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਬਿੰਦੂ ਹੈ

ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਪਰਿਵਾਰ, ਧਨ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਇਕੱਠੇ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ-ਪ੍ਰਬਲ ਕੁੰਡਲੀ ਨੂੰ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਖ਼ਤਰੇ ਵਰਗੀ ਚੋਟ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ — ਝਗੜਾ, ਬੇਦਖ਼ਲੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦਾ ਬੋਲਣਾ ਛੱਡਣਾ। ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਅਸਫਲਤਾ ਜਾਂ ਵਿੱਤੀ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਡੂੰਘਾ ਅਸਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਹਰ ਸਲਾਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਦੱਸਣਯੋਗ ਨਿਯਮ: ਜਿੱਥੇ ਨਿਯਮਿਤ ਘਰੇਲੂ ਝਗੜੇ ਹੋਣ, ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦੀ। ਇਹ ਭਾਵੁਕ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਝਗੜਦਾ ਘਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਪੀੜਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੀੜਤ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਵਸੀਲੇ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦਾ। ਝਗੜਾ ਸੁਧਾਰੋ ਤਾਂ ਪੈਸਾ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਛੱਡ ਦਿਓ ਤਾਂ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਨਹੀਂ ਟਿਕੇਗਾ।

5. ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦਾ ਭਾਵ

ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਜਿੱਥੇ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਲੁਕਾਉਂਦੇ, ਸੰਭਾਲਦੇ ਅਤੇ ਇਕੱਠੀ ਕਰਦੇ ਹੋ — ਉਤਨਾ ਹੀ ਜ਼ਰੂਰੀ, ਇਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਅਕਤੀ ਧਨ ਕਿਸ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਅਰਥ ਪੈਸਾ ਨਹੀਂ। ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੇਤੀ ਤਸਦੀਕ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ; ਸਲਾਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਵਸੀਲੇ ਕਿੱਥੇ ਬੈਠੇ ਹਨ ਅਤੇ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖੋ।

• 1ਲਾ ਭਾਵ: ਸਰੀਰ ਆਪ ਸੰਪਤੀ ਹੈ। ਧਨ ਸਿਹਤ, ਬਲ, ਦਿੱਖ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਹੁਨਰ ਹੈ; ਜਾਤਕ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਨਿਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ — ਸਾਜ-ਸੰਵਾਰ, ਕੱਪੜੇ, ਸਰੀਰ, ਆਪਣਾ ਨਾਮ। ਪੈਸਾ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
• 2ਵਾਂ ਭਾਵ: ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ। ਸੋਨਾ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਬੱਚਤ, ਜੱਦੀ ਘਰ — ਧਨ ਕਮਾਉਣ ਅਤੇ ਖ਼ਰਚਣ ਦੀ ਥਾਂ ਵਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਅਤੇ ਸੌਂਪਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ।
• 3ਵਾਂ ਭਾਵ: ਹੁਨਰ, ਯੰਤਰ, ਵਾਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ੌਕ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਹਨ। ਪੈਸਾ ਤਰਲ ਅਤੇ ਹੱਥ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਹਿੰਮਤ ਆਪ ਪੂੰਜੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ — ਜਾਤਕ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨੂੰ ਅਸਲ ਸੰਪਤੀ ਮੰਨਦਾ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਜਾਂ ਗੁਆਂਢ ਵਿੱਚ ਵਸੀਲੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
• 4ਵਾਂ ਭਾਵ: ਘਰ ਲੁਕਿਆ ਜਾਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਜ਼ਮੀਨ, ਜਾਇਦਾਦ ਅਤੇ ਵਾਹਨ — ਅਤੇ ਅਸਲੀ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦਾ ਰੂਪ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
• 5ਵਾਂ ਭਾਵ: ਪੜ੍ਹਾਈ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਉੱਤੇ ਖ਼ਰਚ ਜਾਂ ਸ਼ੇਅਰ ਬਾਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਸੱਟੇ ਵਿੱਚ ਲਾਇਆ। ਇੱਥੇ ਗਿਆਨ ਸੰਪਤੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਵੀ।
• 6ਵਾਂ ਭਾਵ: ਵਿਆਜ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਾਧਨ — ਬੈਂਕ, ਮਿਊਚੁਅਲ ਫੰਡ, ਮਿਆਦੀ ਜਮ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਵਾਪਸੀ ਉੱਤੇ ਦਿੱਤਾ ਉਧਾਰ। ਧਨ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕੰਮ ਰਾਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਕਸਰ ਚੁੱਪਚਾਪ ਕਰਜ਼ਿਆਂ, ਡਾਕਟਰੀ ਲੋੜਾਂ ਜਾਂ ਬੀਮੇ ਵਿੱਚ ਬੱਝਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
• 7ਵਾਂ ਭਾਵ: ਭਾਈਵਾਲੀ ਅਤੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇਸ਼। ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਅਕਸਰ ਖਾਤੇ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਾਤਕ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸੰਪਤੀ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।
• 8ਵਾਂ ਭਾਵ: ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮਿਆਦ ਮਗਰੋਂ ਪੱਕਣ ਵਾਲੇ ਬਾਂਡ ਅਤੇ ਸਾਧਨ, ਵਿਰਾਸਤ, ਬੀਮੇ ਦੇ ਨਿਪਟਾਰੇ ਅਤੇ ਸਹੁਰਿਆਂ ਦਾ ਪੈਸਾ। ਲੁਕਿਆ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਸਮਝ ਵੀ ਧਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕੁਝ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ।
• 9ਵਾਂ ਭਾਵ: ਪੈਸਾ ਮੰਦਰਾਂ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ, ਉੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਅਤੇ ਦੂਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮੁੜਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਸਲੀ ਸੰਪਤੀ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਦਾਨ ਖ਼ਰਚ ਦੀ ਥਾਂ ਨਿਵੇਸ਼ ਹੈ।
• 10ਵਾਂ ਭਾਵ: ਕਰੀਅਰ ਅਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਵਿੱਚ ਬੱਝਿਆ, ਕਦੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਦੇ ਲਾਕਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਭਵਿੱਖ ਨਿਧੀਆਂ, ਸਰਕਾਰੀ ਸਾਧਨ ਅਤੇ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਦਰਜਾ — ਜਾਤਕ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਮੁੱਖ ਧਨ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।
• 11ਵਾਂ ਭਾਵ: ਵੱਡੇ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਜਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ। ਧਨ ਸੰਪਰਕ-ਜਾਲ, ਲਾਭਅੰਸ਼ ਅਤੇ ਕਈ ਆਮਦਨ ਸਰੋਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੈ; ਸੰਪਰਕ ਆਪ ਸੰਪਤੀ ਹਨ।
• 12ਵਾਂ ਭਾਵ: ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਖਾਤੇ, ਨਿੱਜੀ ਭੰਡਾਰ ਅਤੇ ਸੌਣ ਦੀ ਥਾਂ ਦੇ ਭੌਤਿਕ ਨੇੜੇ ਰੱਖਿਆ ਨਕਦ। ਪੈਸਾ ਦਾਨ, ਹਸਪਤਾਲਾਂ, ਯਾਤਰਾ ਅਤੇ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਵਗਦਾ ਹੈ — ਜਾਤਕ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਨਿੱਜਤਾ ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਨੂੰ ਚੁੱਪਚਾਪ ਉਹ ਧਨ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਕੀਮਤ ਦੇਣੀ ਬਣਦੀ ਹੈ।

6. ਬੋਲ ਤੁਹਾਡੇ ਧਨ ਦੇ ਰਾਖੇ ਹਨ

ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਅਤੇ 2ਵਾਂ ਭਾਵ ਚਿਹਰਾ, ਗਲਾ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਖਾਣਾ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ — ਇਹ ਢਿੱਲਾ ਸਮੂਹ ਨਹੀਂ। ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਪਰਿਪਥ ਹੈ ਅਤੇ ਚਾਰ ਭਾਵ 2, 5, 8 ਅਤੇ 11 ਕੱਸ ਕੇ ਜੁੜੇ ਹਨ: 2ਵਾਂ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਬੋਲ; 5ਵਾਂ ਪਾਚਨ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਪੁੰਨ; 8ਵਾਂ ਵਿਰਾਸਤ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ; 11ਵਾਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਲਾਭ। ਕਮਜ਼ੋਰ 2ਵਾਂ 5ਵੇਂ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ, ਕਮਜ਼ੋਰ 5ਵਾਂ 8ਵੇਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ 8ਵਾਂ 11ਵੇਂ ਨੂੰ।

ਇਸ ਲਈ ਸੁਧਾਰ ਲੜੀ ਦੇ ਮੁੱਢ ਉੱਤੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਸੌਖਾ ਹੈ। ਨਿਮਰ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਘੱਟ ਹੀ ਬਦਨਾਮੀ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਬਿਨਾਂ ਲੜਾਈ ਵਿਰਾਸਤ ਲੈਂਦੇ ਅਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਕਠੋਰ ਅਤੇ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਕੁੰਡਲੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪੈਸਾ ਕੱਢਦੇ ਹਨ। ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਹਰ ਉਪਾਅ ਵਿੱਚੋਂ ਜੀਭ ਸੁਧਾਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਦਲਾਅ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਹਰ ਗ੍ਰਹਿ ਤੁਹਾਡੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ (2ਵਾਂ ਭਾਵ)

• ਸੂਰਜ: ਸ਼ਾਹੀ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਸਾਫ਼ ਹੁਕਮ ਦੇਂਦਾ, ਮਾਣ ਵਾਲਾ ਵੰਸ਼ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।
• ਚੰਦਰਮਾ: ਮਿੱਠਾ ਅਤੇ ਭਾਵੁਕ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਬਦਲਦਾ ਅਤੇ ਨਾ ਨਿਭਾ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਵਾਅਦੇ ਕਰਦਾ ਹੈ।
• ਮੰਗਲ: ਥੋੜ੍ਹੇ ਸ਼ਬਦ, ਸਿੱਧੀਆਂ ਮੰਗਾਂ, ਅਧਿਕਾਰੀ ਅਤੇ ਕਠੋਰ — ਜਿਵੇਂ ਅਫ਼ਸਰ ਬੋਲੇ।
• ਬੁੱਧ: ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਾਸਮੁਖ, ਕੂਟਨੀਤਿਕ, ਬਾਲਸੁਭਾਅ; ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵਪਾਰ, ਅੰਕੜੇ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ।
• ਗੁਰੂ: ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ — ਧਰਮ, ਨੈਤਿਕਤਾ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਵਿਚਾਰ।
• ਸ਼ੁੱਕਰ: ਨਿਮਰ ਅਤੇ ਸੁਚੱਜਾ; ਸੁੰਦਰਤਾ, ਬ੍ਰਾਂਡ, ਤਕਨੀਕੀ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ।
• ਸ਼ਨੀ: ਹੌਲਾ ਅਤੇ ਸਦਾ ਬੀਤੇ ਵੱਲ ਮੁੜਦਾ — ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਅਕਸਰ ਸੱਚ ਲੁਕਾਉਂਦਾ ਹੈ।
• ਰਾਹੂ: ਗ਼ੈਰ-ਰਵਾਇਤੀ ਸ਼ਬਦ, ਬੋਲਦਿਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ, ਖਾਂਦਿਆਂ ਅਜੀਬ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਮੂੰਹ ਖੁੱਲ੍ਹਾ। ਇਹ ਸਥਿਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਨੀ ਦੋਵੇਂ ਠੰਢੇ, ਪੁਰਾਣੇ, ਜੰਮੇ ਜਾਂ ਤੇਲਯੁਕਤ ਭੋਜਨ ਦਾ ਸੁਆਦ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
• ਕੇਤੂ: ਘੱਟ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ; ਅਟਕਣਾ ਜਾਂ ਅਧੂਰੇ ਛੱਡੇ ਵਾਕ।

ਕਲਾਊਡ ਕਿਚਨ: ਹਰ ਗ੍ਰਹਿ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਦੇ ਵਸੀਲਿਆਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ

ਹੇਠਾਂ ਹਰ ਰਸੋਈਏ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਧਿਆਇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਦੇ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਕੀ ਗ੍ਰਹਿ ਖੋਹਿਆ ਬਹਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਰੱਖਦਾ ਹੈ? ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਨੇ ਗਾਂ ਮੋੜੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕੀਤੀ; ਇਸ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਗ੍ਰਹਿ ਇਸ ਦੀ ਦੁਰਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਇਸ ਗ੍ਰਹਿ ਨੂੰ ਭੜਕਾਏਗੀ? ਨੰਦੀ ਯੁੱਗ ਦਰ ਉੱਤੇ ਉਡੀਕਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਪਮਾਨ ਨਾਲ ਫਟ ਪਿਆ — ਉਸੇ ਵਰਗਾ ਉਕਸਾਵਾ ਲੱਭੋ। ਅਤੇ ਇਹ ਗ੍ਰਹਿ ਕਿਸ ਲਈ ਆਪ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇਵੇਗਾ? ਸ਼ੁੱਕਰਾਚਾਰਯ ਨੇ ਧੀ ਲਈ ਇਕੱਲਾ ਏਕਾਧਿਕਾਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਹਰ ਸਥਿਤੀ ਅੰਦਰ ਅਜਿਹਾ ਵਿਅਕਤੀ ਲੁਕਿਆ ਹੈ।

ਭਾਵ ਜੀਵਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਖੇਤਰ ਹੈ। ਰਾਸ਼ੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਲਾਉਣ ਅਤੇ ਮੇਨੂ ਤੈਅ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਲਾਊਡ ਕਿਚਨ ਹੈ। ਗ੍ਰਹਿ ਅੰਦਰ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸਿਖਲਾਈ ਨਾਲ ਪਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਰਸੋਈਆ ਹੈ।

ਮੇਸ਼ ਭੜਕਦੀ ਭੱਠੀ ਅਤੇ ਖਾਲੀ ਭੰਡਾਰ ਵਾਲੀ ਰਸੋਈ ਸੀ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਉਲਟ ਹੈ: ਪੂਰਾ ਭਰਿਆ ਭੰਡਾਰ, ਠੰਢਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਤਖ਼ਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਅਤੇ ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਕਾਹਲੀ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਪਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਵਸੀਲੇ ਹਨ — ਹੁਣ ਸਵਾਲ ਹੈ ਕਿ ਆਖ਼ਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਘਾਟ ਨਾ ਰਹੇ ਤਾਂ ਹਰ ਰਸੋਈਆ ਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਵਿੱਚ ਚੰਦਰਮਾ — ਉੱਚ

ਚੰਦਰਮਾ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਰਸ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ: ਪੋਸ਼ਣ, ਮਿਠਾਸ, ਖਾਣਾ ਮਿਲਣ ਦੀ ਮਾਨਸਿਕ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ। ਆਪਣੇ ਪੱਕੇ ਸੁਆਦ ਬਿਨਾਂ ਸਪੰਜ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਖਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਭਰੇ ਭੰਡਾਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਓ ਤਾਂ ਉੱਚ ਆਪ ਸਮਝ ਆਉਂਦਾ ਹੈ — ਪਾਲਣ ਦੇ ਗ੍ਰਹਿ ਨੂੰ ਆਖ਼ਰ ਪਾਲਣ ਲਈ ਕੁਝ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਇੱਥੇ ਮਨ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕਿਆ, ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੈ ਜੋ ਹੋਰ ਚੰਦਰਮਾ ਸਥਿਤੀ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ, ਸੁਖਾਲਾ ਮਾਹੌਲ ਅਤੇ ਸਥਿਰ ਘਰ ਜਾਤਕ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਾਲਾਤ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਸਥਿਰਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਧਨ ਜਨਤਾ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਰਾਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ — ਭੋਜਨ, ਦੁੱਧ, ਮਹਿਮਾਨਨਵਾਜ਼ੀ, ਖੇਤੀ, ਆਰਾਮ ਦੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ, ਲੋਕ ਜੋ ਖਪਾਉਂਦੇ ਹਨ — ਮਾਂ ਅਕਸਰ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਹੱਦ ਰਾਸ਼ੀ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹੈ: ਇੱਕ ਵਾਰ ਭਾਵਨਾ ਤੈਅ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਚੰਦਰਮਾ ਹਿਲੇਗਾ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਨਿੱਘੇ ਵਾਅਦੇ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬਾਅਦ ਨਿਭਾਉਣੇ ਅਸੁਖਾਲੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।

ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਕਰ — ਸਵਰਾਸ਼ੀ

ਆਪਣੇ ਭੰਡਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਕਰ। ਸਵੈ-ਮੁੱਲ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਜਤਨ ਦੀ ਥਾਂ ਕੁਦਰਤੀ ਅਤੇ ਜਾਤਕ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਆਰਾਮ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਸੰਪਤੀ ਜੋੜਨ ਦੀ ਅਸਲੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਹੈ। ਸਾਜ-ਸੰਵਾਰ ਬਿਨਾਂ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਹੈ; ਆਵਾਜ਼ ਸੁਹਾਵਣੀ; ਗਰਦਨ ਅਤੇ ਚਿਹਰਾ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਰਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਹੈ — ਸ਼ੁੱਕਰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਣ — ਅਤੇ ਵਸੀਲੇ ਹੌਲੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਸੁੰਦਰਤਾ, ਵਿਲਾਸ, ਫੈਸ਼ਨ, ਕਲਾ, ਵਾਹਨ, ਮਹਿਮਾਨਨਵਾਜ਼ੀ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦੇ ਵਪਾਰ ਨਾਲ ਪੈਸਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ: ਕਮਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।

ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ

ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੇ ਦੋ ਜੀਵਨ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ; ਸਲਾਹ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਦਿਓ।

ਪਹਿਲਾਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ। ਸੂਰਜ ਰਾਜਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਦਾ ਰਾਖਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਕਮਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਧਨ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ — ਵੱਡੀ ਸੰਪਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ, ਜਾਇਦਾਦਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਟਰੱਸਟੀ, ਆਪਣੇ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਪੈਸੇ ਲਈ ਦਸਤਖ਼ਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਸੇ ਲਈ ਭਰੋਸਾ ਮਿਲੇ ਕਿ ਬਚਨ ਪੱਕਾ ਹੈ। ਸਥਾਪਿਤ ਜਾਂ ਅਮੀਰ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਆਮ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਆਪ ਵਸੀਲਾ ਹੈ: ਅਹੁਦਾ, ਸੰਪਰਕ ਅਤੇ ਦਰਜਾ ਹੀ ਜਾਤਕ ਦੀ ਅਸਲੀ ਵਿਰਾਸਤ ਹਨ। ਰਾਜਨੀਤਕ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰੀ ਤਾਕਤ ਵੱਲ ਤਿੱਖੀ ਖਿੱਚ ਹੈ; ਚੰਗਾ ਸੂਰਜ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮਿਤ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਜਨਤਕ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਅਤੇ ਅਹੁਦਾ ਮਿਲਣ ਉੱਤੇ ਆਰਥਿਕ ਹਾਲਾਤ ਬਦਲਦੇ ਹਨ। ਧਨ ਅਧਿਕਾਰ, ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰੀ ਮੋਹਰ ਵਾਲੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਰਾਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਹੁਣ ਸਾਵਧਾਨੀ, ਜੋ ਅਸਲੀ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਕਰ ਦੇ ਦੋ ਘਰ, ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਵਿਆਹ, ਝੁਕਣ, ਸਮਝੌਤੇ, ਮੈਂ ਠੀਕ ਹਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਸੋਚਣ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਉਲਟ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਸ਼ੁੱਕਰ ਦੇ ਘਰ ਸਭ ਤੋਂ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਵਿਗਾੜਨ ਵਾਲਾ ਗ੍ਰਹਿ ਸੂਰਜ ਹੈ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਪੈਸੇ ਅੰਦਰ ਮਾਣ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ: ਜਾਤਕ ਸ਼ਾਹੀ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਅਸਲੀ ਗਰਿਮਾ ਨਾਲ ਬੋਲੇ, ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਾਣ ਰੱਖੇ, ਸਾਫ਼ ਹੁਕਮ ਦੇਵੇ — ਅਤੇ ਹੰਕਾਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ। ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੰਕਾਰ ਆਵੇ ਤਾਂ ਵਸੀਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਲਾਹ ਸੌਖੀ ਅਤੇ ਔਖੀ ਹੈ: ਇਸ ਇੱਕ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਹੋਣ ਨਾਲੋਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਵੱਧ ਕੀਮਤੀ ਹੈ।

ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਵਿੱਚ ਮੰਗਲ

ਸੈਨਿਕ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਬੋਲ ਛੋਟੇ, ਅਧਿਕਾਰੀ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਵਾਲੇ ਬਣਦੇ ਹਨ — ਥੋੜ੍ਹੇ ਸ਼ਬਦ, ਸਿੱਧੀਆਂ ਮੰਗਾਂ, ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਅਸਲੀ ਸੰਕੇਤ ਵਸੀਲਿਆਂ ਲਈ ਟੱਕਰ ਹੈ: ਜਾਤਕ ਪੈਸੇ, ਜਾਇਦਾਦ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਸੰਪਤੀ ਲਈ ਸਖ਼ਤ ਲੜਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੰਗਲ ਉਸ ਰਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਹਮਲਾਵਰਤਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅਪਮਾਨ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਦੀ। ਜਾਇਦਾਦੀ ਵਿਵਾਦ ਅਤੇ ਵਿਰਾਸਤੀ ਜੰਗ ਆਮ ਹਨ — ਅਤੇ ਜਾਤਕ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ। ਕਮਾਈ ਪਾਸੇ ਜ਼ਮੀਨ ਅਤੇ ਨਿਰਮਾਣ, ਇੰਜੀਨੀਅਰਿੰਗ, ਰੱਖਿਆ, ਖੇਡ, ਸਰਜਰੀ ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ ਹਿੰਮਤ ਮੰਗਣ ਵਾਲੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਧਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਸੰਪਤੀ ਚੁੱਪਚਾਪ ਵਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਦੀ ਥਾਂ ਫੜੀ ਅਤੇ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਾਤਕ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਮੌਜੂਦਾ ਸੰਪਤੀ ਦਾ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਰਾਖਾ ਹੈ।

ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧ

ਭਰੇ ਭੰਡਾਰ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰਜਵਾਬ ਬੱਚਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਜਚਦਾ ਹੈ। ਬੋਲ ਗੱਲਬਾਤੀ, ਹਾਸਮੁਖ, ਕੂਟਨੀਤਿਕ ਅਤੇ ਸੌਖੇ ਬਣਦੇ ਹਨ; ਜਾਤਕ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵਪਾਰ, ਅੰਕੜੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਉਸੇ ਗੱਲ ਨਾਲ ਨੇੜਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਵਪਾਰ ਲਈ ਬਲਵਾਨ ਸਥਿਤੀ ਹੈ — ਵਪਾਰ, ਸੌਦੇਬਾਜ਼ੀ, ਦਲਾਲੀ, ਜਿੱਥੇ ਗੱਲ ਨਾਲ ਵਸੀਲੇ ਹਿੱਲਣ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਦੀ ਹੌਲੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਵੀ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਬੁੱਧ ਦੇ ਆਮ ਖਿੰਡਾਅ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਟਿਕਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸੌਦਾ ਮੁਕਾ ਸਕੇ। ਵਪਾਰ, ਦਲਾਲੀ, ਕਮੀਸ਼ਨ, ਖਾਤੇ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਚੰਗੇ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਵਸੀਲੇ ਹਿੱਲਣ, ਉੱਥੋਂ ਪੈਸਾ ਬਣਦਾ ਹੈ — ਤਿੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਦੀ ਥਾਂ ਕਈ ਛੋਟੀਆਂ ਆਮਦਨਾਂ ਉਮੀਦ ਕਰੋ।

ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ

ਸਲਾਹਕਾਰ ਉਸ ਥਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਵਧਾਉਣ ਨੂੰ ਕੁਝ ਹੈ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਮਿਡਾਸ ਵਰਗੀ ਛੋਹ ਵਸੀਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬੋਲ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਬਣਦੇ ਹਨ — ਧਰਮ, ਨੈਤਿਕਤਾ, ਸਿਧਾਂਤ — ਧਨ ਨਾਟਕੀ ਥਾਂ ਸਥਿਰ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਜਾਤਕ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਪੈਸੇ ਬਾਰੇ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਕਦਰਾਂ ਰੱਖਦਾ, ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਦੇਂਦਾ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਅਧਿਆਪਨ, ਸਲਾਹ ਜਾਂ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕਮਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਆਪਨ, ਸਲਾਹ, ਵਿੱਤ ਅਤੇ ਸਲਾਹਕਾਰੀ ਕੰਮ, ਧਾਰਮਿਕ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੰਸਥਾਪਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜੀਊਣ ਲਈ ਬਣੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਕਮਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ — ਅਸਲੀ ਵਿਰਾਸਤੀ ਧਨ ਅਤੇ ਠੀਕ ਥਾਂ ਦੇ ਉਪਕਾਰਕ ਇੱਥੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਮ ਸਾਵਧਾਨੀ: ਬੇਲਗਾਮ ਵਾਧਾ ਸੰਪਤੀ ਜਿੰਨਾ ਸੌਖਾ ਭੁੱਖ ਵੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।

ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਵਿੱਚ ਸ਼ਨੀ

ਭੰਡਾਰ ਵਿੱਚ ਕੱਛੂਆ — ਮੇਸ਼ ਤੋਂ ਵੱਖ ਇੱਥੇ ਮਾੜਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਕਾਹਲੀ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ। ਧਨ ਹੌਲੀ ਅਤੇ ਦੇਰ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਅਤੇ ਟਿਕਦਾ ਹੈ। ਜਾਤਕ ਹੌਲੇ ਬੋਲਦਾ, ਬੀਤੇ ਵੱਲ ਮੁੜਦਾ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਲਾਭ ਮੁੱਕਣ ਮਗਰੋਂ ਵੀ ਰੱਖਦਾ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਅਸਲੀ ਵਿੱਤੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ। ਲਗਾਤਾਰ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਪੈਸਾ ਬਣਦਾ ਹੈ — ਖੇਤੀ, ਖਣਨ, ਲੋਹਾ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਸਮੱਗਰੀ, ਕਿਰਾਏ ਦੀ ਆਮਦਨ, ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਲਈ ਅਤੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਰੱਖੀ ਜਾਇਦਾਦ — ਜਾਤਕ ਅਕਸਰ ਸੱਠ ਉੱਤੇ ਤੀਹ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਅਮੀਰ ਹੈ। ਫੰਦਾ ਸ਼ਨੀ ਦਾ ਹੈ: ਪੈਸੇ ਬਾਰੇ ਸੱਚ ਲੁਕਾਉਣ ਦੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਅਤੇ ਠੰਢੇ, ਬਾਸੀ ਜਾਂ ਬਚੇ ਖਾਣੇ ਦਾ ਸੁਆਦ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ 2ਵੇਂ ਭਾਵ ਦਾ ਪਰਿਪਥ ਚੁੱਪਚਾਪ ਖ਼ਰਾਬ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਵਿੱਚ ਰਾਹੂ

ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭਰੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਹੱਦਾਂ ਬਿਨਾਂ ਲੈਣ ਵਾਲਾ। ਭੁੱਖ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਣਦੀ ਹੈ — ਭੋਜਨ, ਵਿਲਾਸ, ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦੀ — ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਰੁਕਦੀ ਨਹੀਂ। ਬੋਲ ਗ਼ੈਰ-ਰਵਾਇਤੀ; ਖਾਣੇ ਦੀਆਂ ਅਜੀਬ ਆਦਤਾਂ ਅਤੇ ਠੰਢੇ, ਜੰਮੇ, ਤੇਲਯੁਕਤ ਭੋਜਨ ਵੱਲ ਖਿੱਚ। ਰਾਹੂ ਇੱਥੇ ਵੱਡਾ ਧਨ ਛੇਤੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ — ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਸੰਪਰਕ, ਆਯਾਤ, ਸੱਟਾ, ਤਕਨਾਲੋਜੀ ਅਤੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਦੀ ਹਾਲੇ ਅਨਿਯਮਿਤ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਰਾਹੀਂ। ਪਰ ਹੇਠਾਂ ਆਧਾਰ ਬਿਨਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਵਿੱਚ ਛੇਤੀ ਆਇਆ ਘੱਟ ਹੀ ਸਾਫ਼ ਢੰਗ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਇਕੱਲਾ ਮਕਸਦ ਬਣੇ ਤਾਂ ਪਰਿਵਾਰਕ ਰਿਸ਼ਤੇ ਕੀਮਤ ਦੇਂਦੇ ਹਨ।

ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਵਿੱਚ ਕੇਤੂ

ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਦੇ ਤਪੱਸਵੀ ਨੂੰ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਹੀਂ। ਜਾਤਕ ਘੱਟ ਬੋਲਦਾ ਹੈ — ਅਟਕਣਾ ਜਾਂ ਅਧੂਰੇ ਵਾਕ ਆਮ — ਅਤੇ ਧਨ, ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਪੂਰੇ ਇਕੱਤਰਤਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਤੋਂ ਅਸਲੀ ਨਿਰਲੇਪਤਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਅਕਸਰ ਵਸੀਲਿਆਂ ਦੀ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੌਜੂਦਾ ਜੀਵਨ ਚੁੱਪਚਾਪ ਮਾਣਨ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਵੱਡੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਬਿਨਾਂ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੈਸਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ — ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਖੋਜ, ਤਕਨੀਕੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਜਾਂ ਆਧਿਆਤਮਿਕ ਕੰਮ ਨਾਲ — ਪਰ ਟਿਕਦਾ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਜਾਤਕ ਘੱਟ ਹੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਹੰਕਾਰ ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਂ ਪੈਸੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਤਾਂ ਕੇਤੂ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਝੂਲਦੀ ਤਲਵਾਰ ਠੀਕ ਉਹੀ ਡੋਰਾਂ ਕੱਟਦੀ ਹੈ।

ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਵਿੱਚ ਕਈ ਗ੍ਰਹਿ ਇਕੱਠੇ

ਹਰ ਰਸੋਈਆ ਫਿਰ ਵੀ ਆਪਣਾ ਪਕਵਾਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਭੰਡਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਕੁੰਡਲੀ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਪੈਸੇ ਅਤੇ ਬੋਲਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਅਸਾਧਾਰਣ ਭੀੜ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰੋ — ਕਈ ਬਹੁਤ ਵੱਖਰੀਆਂ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀਆਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਕੋ ਭੰਡਾਰ ਉੱਤੇ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੀਆਂ।

ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਤੋਂ ਪਰੇ ਸ਼ੁੱਕਰ: ਰਿਸ਼ਤੇ ਤੈਅ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਿਯਮ

ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਦੀ ਸਥਾਈ ਜੰਗ

ਸ਼ੁੱਕਰ ਦੋ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ: ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ, ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਵਸੀਲੇ, ਅਤੇ ਤੁਲਾ, ਵਿਆਹ ਅਤੇ ਭਾਈਵਾਲੀ। ਹੁਣ ਵਿਚਕਾਰ ਗਿਣੋ। ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ 6ਵੀਂ ਅਤੇ 8ਵੀਂ ਹਨ — ਦੋ ਭਾਵਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੇ ਦੋ ਸੰਬੰਧ।

ਉਹ ਇਕੱਲੀ ਢਾਂਚਾਗਤ ਗੱਲ ਜੋਤਿਸ਼ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਨਮੂਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ: ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਸਾਥੀ ਵਿਚਕਾਰ ਜੀਵਨ ਭਰ ਦਾ ਹਲਕਾ ਤਣਾਅ। ਕਿਸੇ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਅਸਾਧਾਰਣ ਨਹੀਂ — ਕੁੰਡਲੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਸ਼ੁੱਕਰ ਆਖ਼ਰ ਜੋ ਚੰਗਾ ਦੇਵੇ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਟੱਕਰ ਮਗਰੋਂ ਕਮਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੈਸਾ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਤਾਂ ਤਣਾਅ ਵੀ ਨਾਲ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।

ਅਮਲੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰੋ। ਕੁੰਡਲੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਕਰ ਅਤੇ ਤੁਲਾ ਲੱਭੋ ਤਾਂ ਉਹ ਦੋ ਖੇਮੇ ਮਿਲੇ ਜੋ ਜਾਤਕ ਦੇ ਜੀਵਨ ਭਰ ਚੁੱਪਚਾਪ ਜੰਗ ਕਰਨਗੇ। ਸ਼ੁੱਕਰ 4ਵੇਂ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਜੰਗ ਮਾਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ; ਸੰਭਾਲਣਾ ਸਥਾਈ ਕੰਮ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਸੁਲਝਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ।

ਸ਼ੁੱਕਰ ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਉੱਚ ਕਿਉਂ ਹੈ

ਸ਼ੁੱਕਰ ਭਗਤੀ ਹੈ — ਸਮਰਪਣ — ਇਹੀ ਕੁੰਜੀ ਲਗਭਗ ਸਾਰੇ ਗੁਆ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਉੱਚ ਦਾ ਸਥਾਨ ਵੇਖੋ: ਮੀਨ, ਆਕਾਸ਼ਗੰਗਾ, ਡੂੰਘੇ ਹਨੇਰੇ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਹਰ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਰਾਸ਼ੀ ਜਿਸ ਦਾ ਤਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।

ਭਗਤੀ ਪੂਰੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਅਣਜਾਣ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਤੁਰਨਾ ਮੰਗਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੇਖ, ਜਾਂਚ ਅਤੇ ਗਿਣ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਸ਼ੁੱਕਰ ਠੀਕ ਉੱਥੇ ਉੱਚ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਕੁਝ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਭਰੋਸੇ ਉੱਤੇ ਸੌਂਪਣਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਲਈ ਸ਼ੁੱਕਰ ਦੇ ਘਰ ਤਰਕ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦੇ: ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਂ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧ ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦਾ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਵੀ ਸੁਲਝਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ। ਦੋਵੇਂ ਘਰ ਭਰੋਸੇ ਅਤੇ ਝੁਕਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਸਾਧਨ ਨਹੀਂ ਚੱਲਦਾ।

ਇਸ ਨੂੰ ਨੀਚ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਵੇਖੋ। ਸ਼ੁੱਕਰ ਕੰਨਿਆ ਵਿੱਚ ਨੀਚ ਹੈ — ਮਾਪ, ਸੁਧਾਰ ਅਤੇ ਸਬੂਤ ਦੀ ਰਾਸ਼ੀ। ਭਗਤੀ ਆਡਿਟ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕਦੀ। ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਦੀ ਜਾਂਚ, ਮੱਦਵਾਰ ਗਿਣਤੀ ਅਤੇ ਸੁਧਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ ਤਾਂ ਸ਼ੁੱਕਰ ਦੀ ਲੋੜੀਂਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਾ ਨੀਚ ਇਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸਲੀ ਵਿਆਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਵੇਖੋਗੇ।

ਬੀਜ, ਚਮਕ ਅਤੇ ਮੁੜ ਸੰਭਲਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ

ਸ਼ੁੱਕਰ ਕੋਲ ਪੁਨਰਜੀਵਨ ਅਤੇ ਸੰਭਲਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ — ਸੰਜੀਵਨੀ ਵਿਦਿਆ — ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਰੋਗ-ਰੋਧਕਤਾ, ਬੀਜ ਅਤੇ ਓਜਸ, ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਜੀਵੰਤ ਚਮਕ ਅਤੇ ਤੇਜ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਬਲਵਾਨ ਸ਼ੁੱਕਰ ਦਿਸਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਝਟਕੇ ਤੋਂ ਛੇਤੀ ਸੰਭਲਣਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਪੀੜਤ ਸ਼ੁੱਕਰ ਹੌਲੀ ਬਹਾਲੀ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਪਰੰਪਰਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸਫ਼ਾਈ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਅਤੇ ਵੱਧ ਭੋਗ ਉਸ ਨੂੰ ਖ਼ਰਚਦੇ ਹਨ।

ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਰੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸ਼ੁੱਕਰ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋਵੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਉਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮਸਲੇ ਦਾ ਬੀਜ ਮਿਲੇਗਾ। ਕੁੰਡਲੀ ਉਲਝੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸ਼ੁੱਕਰ ਦੇ ਨਾਲ ਕੀ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ ਵੇਖੋ। ਸਮੱਸਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੁੱਢ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਸ਼ੁੱਕਰਵੰਸ਼ੀ: ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ

ਨਿਯਮ ਇੰਨਾ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਤਸਦੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਮੁੱਢ ਜਾਣੇ ਬਿਨਾਂ ਠੀਕ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।

ਇੱਕ ਵਾਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਤੈਅ ਕਰਨਾ ਸੀ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੌਣ ਹੈ; ਪਰਖਣ ਲਈ ਭ੍ਰਿਗੂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਆਉਭਗਤ ਤੋਂ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਏ। ਅੰਤ ਵੈਕੁੰਠ ਆਏ, ਜਿੱਥੇ ਭਗਵਾਨ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਕੋਲ ਸਨ। ਭ੍ਰਿਗੂ ਅੱਗੇ ਵਧੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸਿੱਧੀ ਲੱਤ ਮਾਰੀ।

ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸਵਾਲ ਨਿਬੇੜ ਦਿੱਤਾ। ਗੁੱਸਾ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਉੱਠੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੈਰ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗੀ — ਚਿੰਤਾ ਸੀ ਕਿ ਆਪਣੀ ਸਖ਼ਤ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਸੱਟ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਪੈਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਦਾ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਗੇ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਹੈ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਮਿਲ ਗਿਆ।

ਪਰ ਵੇਖੋ ਪੈਰ ਠੀਕ ਕਿੱਥੇ ਲੱਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਛਾਤੀ ਮਾਤਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ — ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਅਰਥ ਸ਼੍ਰੀ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਸਣ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਪਈ ਸੀ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਮਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ: ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਹੁਣ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਗੇ ਅਤੇ ਉਹ ਧਨ ਬਿਨਾਂ ਰਹਿਣਗੇ। ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਮਝਾਇਆ ਤਾਂ ਇੱਕ ਛੋਟ ਦਿੱਤੀ — ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ। ਵੈਸੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਦੇ ਇਕੱਲਿਆਂ ਨਹੀਂ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਭਗਵਾਨ ਨਾਲ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵੀ ਇਹੀ ਹੈ।

ਹੁਣ ਜੋਤਿਸ਼ ਦਾ ਨਿਯਮ। ਜਾਤਕ ਸ਼ੁੱਕਰਵੰਸ਼ੀ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੀ ਲੜੀ ਦਾ ਹੈ ਜੇ ਸ਼ੁੱਕਰ ਲਗਨ ਤੋਂ ਲਗਭਗ ਤਿੰਨ ਅੰਸ਼ ਅੰਦਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਯੁਤੀ, ਪਰਸਪਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਰਾਸ਼ੀ ਪਰਿਵਰਤਨ ਜਾਂ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਅਜਿਹੀਆਂ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਮੁਖੀ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਪੁਰਾਣੀ ਲੱਤ ਜਾਂ ਪੈਰ ਦੀ ਸੱਟ ਜਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਗੰਭੀਰ ਲੱਤ ਦੇ ਦਰਦ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

ਤਰਕ ਸਟੀਕ ਹੈ; ਵੇਖ ਲਵੋ ਤਾਂ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੇਗਾ। ਅਪਰਾਧ ਪੈਰ ਨੇ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਰਮ ਪੈਰ ਨੂੰ ਮੁੜਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੀਆਂ ਪੰਜ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪਰਖੋ — ਪਿਤਾ ਦੇ ਗੋਡੇ, ਦਾਦੇ ਦਾ ਚੂਲਾ, ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਪੁੱਛੋ — ਅਤੇ ਮਿਲਣ ਲੱਗੇਗਾ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਪਾਅ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਛੋਟ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ: ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਸਿਰਫ਼ ਧਨ ਦੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।

ਯਾਦ ਕਰਨਯੋਗ ਦੋ ਹੋਰ ਨਿਯਮ

• ਸ਼ੁੱਕਰ ਤੋਂ 10ਵਾਂ ਕੰਮ ਦੇ ਤਣਾਅ ਦਾ ਲਗਾਤਾਰ ਸਰੋਤ ਬਣਦਾ ਹੈ — ਉੱਥੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਭਾਵ ਜਾਂ ਗ੍ਰਹਿ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਟੱਕਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਰਹੇਗਾ।
• ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਤੋਂ ਪੰਜ ਭਾਵ ਦੂਰ ਜਾਤਕ ਬਿਨਾਂ ਗਿਣੇ ਖ਼ਰਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੌਂਪਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ — ਸ਼ੁੱਕਰਾਚਾਰਯ ਦਾ ਨਿਯਮ।

ਸ਼ੁੱਕਰ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਉਪਾਅ

ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੂਚੀ ਦੀ ਥਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਵਜੋਂ ਪੜ੍ਹੋ। ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਦੀ ਦੁਰਵਰਤੋਂ ਨਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਦਾ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਹੈ। ਥਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਅਤੇ ਸਫ਼ਾਈ ਵਿੱਚ ਨੰਦੀ ਦਾ ਹੈ। ਦੇਣ ਦੇ ਹੁਕਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਕਰਾਚਾਰਯ ਦਾ ਹੈ — ਖੁਆਓ, ਇਸਤ੍ਰੀ ਤੱਤ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰੋ, ਹੰਕਾਰ ਛੱਡੋ — ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਏਕਾਧਿਕਾਰ ਗੁਆ ਕੇ ਅਸਲੀ ਮਹੱਤਵ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਬਚਾਈ। ਹੇਠਾਂ ਹਰ ਉਪਾਅ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, ਇਸ ਹਫ਼ਤੇ ਕਰਨਯੋਗ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਬਦਲਿਆ।

ਇਹ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲੋਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਨਿਯਮ ਹਨ; ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਅਸਲੀ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ: ਸ਼ਾਂਤੀ, ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਧਨ।

ਬਾਰਾਂ ਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ

ਆਪਣਾ ਪੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੁੱਖ ਡੋਰ ਪੱਕੀ ਕਰੋ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਜਿੱਥੇ ਹੋਵੇ, ਕੁਝ ਅਮਾਨਤ ਵਜੋਂ ਰੱਖ ਰਹੇ ਹੋ, ਉੱਥੇ ਹੋਇਆ ਅਪਮਾਨ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੋਗੇ ਅਤੇ ਜਿਸ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿਓਗੇ ਉਹ ਵੀ ਉਸੇ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇੱਕ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਲੜੇ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਕਰਾਚਾਰਯ ਨੇ ਧੀ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਸਭ ਕੁਝ ਗੁਆਇਆ। ਹੇਠਾਂ ਪੈਰਾ ਪੜ੍ਹੋ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਵਿਅਕਤੀ ਲੱਭੋ — ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਦਿਆਂ ਹੀ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਸਾਫ਼ ਹੈ।

ਆਪਣਾ ਪੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੋ ਸਥਿਰ ਗੱਲਾਂ ਯਾਦ ਰੱਖੋ: ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਜਿੱਥੇ ਹੋਵੇ, ਵਸੀਲੇ ਉੱਥੇ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਅਪਮਾਨ ਕਦੇ ਭੁੱਲਦਾ ਨਹੀਂ।

ਮੇਸ਼ ਲਗਨ — 2ਵੇਂ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ

ਤੁਸੀਂ ਖੇਡਾਂ ਨਹੀਂ ਖੇਡਦੇ, ਨਾ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਘੁਮਾ ਕੇ ਬੋਲਦੇ ਹੋ। ਪੈਸੇ, ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਂ ਅਸਲੀ ਮਹੱਤਵ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਬਿਨਾਂ ਸਜਾਵਟ ਸਾਫ਼ ਸਿੱਧਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ — ਬੋਲ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਗੱਲ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ ਅਤੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਵਾਅਦੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅਸਲੀ ਨਤੀਜਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਵੰਸ਼ ਜੀਵਨ ਦਾ ਮੁੱਖ ਲੰਗਰ ਹੈ ਅਤੇ ਖਾਤਾ ਸੰਤੁਲਿਤ ਰੱਖਦੇ ਹੋ: ਅਭਿਲਾਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਕਦਰ ਅਤੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰੀ ਪੂਰੀ ਮੋੜਦੇ ਹੋ। ਬੇਤਰਤੀਬ ਵਿੱਤ ਅਸੁਖਾਲੇ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਥਿਰ, ਨਿਰੰਤਰ ਬੱਚਤ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਅਗਲੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇ। ਕੋਈ ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਂ ਬਣਾਈ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਧਮਕਾਏ ਤਾਂ ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦੇ — ਸਿੱਧੇ ਸਰੋਤ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ ਨਿਬੇੜਦੇ ਹੋ।

ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਲਗਨ — 1ਲੇ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ

ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਂਦ ਅਸਲੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਰੱਖਣ ਬਾਰੇ ਹੈ; ਜੀਵਨ ਸੰਗਠਿਤ ਕਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਥਾਂ ਬਣਾਉਂਦਿਆਂ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਨਾਮ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਤਿੱਖੇ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਬਚਾਓਗੇ — ਬਹੁਤ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਬਾਹਰਲੇ ਰੂਪ ਅੰਦਰ ਸ਼ਾਂਤ ਯੋਧਾ ਹੈ; ਹੱਦ ਟੱਪਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਆਉਣ ਅਤੇ ਪਾਲਣ ਦੀ ਅਸਲੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਹੈ; ਸਰੀਰਕ ਸੁਖ ਦੇਣਾ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅਸਲੀ ਮਕਸਦ ਹੈ। ਬੋਲ ਸੁਚੱਜੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਮਾਣ ਆ ਵੜਦਾ ਹੈ; ਉਹੀ ਮਾਣ ਬਹੁਤ ਸਹਾਰੇ ਦੀ ਲੋੜ ਵੇਲੇ ਵੀ ਮਦਦ ਮੰਗਣੀ ਔਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਿਸਮਤ ਦੇਰ ਵਾਲੀ ਲੱਗ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਰੂਆਂ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਜ਼ੇ ਚੁਕਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋਣ — ਧੀਰਜ ਰੱਖੋ, ਸਿਖਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰੋ, ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਟਿਕੇਗੀ। ਕਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਪੈਸਾ ਅਚਾਨਕ ਬਾਹਰ ਵਗੇਗਾ, ਮੰਨੋ; ਉਹ ਵਹਾਅ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ।

ਮਿਥੁਨ ਲਗਨ — 12ਵੇਂ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ

ਸਭ ਤੋਂ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਧਨ ਘਰੇਲੂ ਬਿੱਲਾਂ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਆਰਾਮ ਅਤੇ ਘਰੇਲੂ ਲੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪਚਾਪ ਵਗਦਾ ਹੈ; ਕਦੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਘਰ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਕਮਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਬੈਂਕ ਸਕਰੀਨ ਦੇ ਅੰਕ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ — ਭੌਤਿਕ ਭੰਡਾਰ ਕਿਤੇ ਨਿੱਜੀ ਥਾਂ, ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਸੌਣ ਕੋਲ ਰੱਖਦੇ ਹੋ; ਇਸ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਲਈ ਮੂਰਖ ਨਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੋ। ਨਿਕਾਸ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਉਪਾਅ ਸੋਚ ਤੋਂ ਉਲਟ ਪਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਆਓ। ਸਾਦਾ ਪੌਸ਼ਟਿਕ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਿਸੇ ਕਿਫ਼ਾਇਤ ਨਾਲੋਂ ਛੇਤੀ ਸਥਿਤੀ ਸੰਤੁਲਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਗੱਲਾਂ ਭੌਤਿਕ ਗੁਜ਼ਾਰੇ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਥਾਂ ਛੱਡਣ ਅਤੇ ਉੱਚ ਗਿਆਨ ਵੱਲ ਮੁੜਨ ਤਾਂ ਅਸਲੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

ਕਰਕ ਲਗਨ — 11ਵੇਂ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ

ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਹਾਇਕ, ਉੱਚ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਾਲਾ ਘੇਰਾ ਮਿਲਿਆ ਹੈ; ਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀਆਂ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਾ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਿਲਾਪ ਆਰਾਮ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ — ਸਾਂਝੇ ਭੋਜਨ, ਬਾਹਰ ਖਾਣਾ, ਲੰਮੇ ਮੇਜ਼ — ਬੰਧਨ ਗੱਲ ਨਾਲੋਂ ਭੋਜਨ ਉੱਤੇ ਡੂੰਘੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਧਨ ਛਾਲਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਨਿਰੰਤਰ ਕਦਮਾਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਵਸੀਲੇ ਸੰਭਾਲਣ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ-ਜਾਇਦਾਦ ਵਰਗੀ ਟਿਕਾਊ ਸੰਪਤੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਅਸਲੀ ਯੋਗਤਾ ਹੈ। ਪੋਸ਼ਣ, ਆਰਾਮ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਵਪਾਰ ਢੁਕਦਾ ਹੈ; ਜਨਤਕ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਾ ਕੁਦਰਤੀ ਨਿੱਘ ਪੈਸਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਸਥਿਰ ਕਰਨ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਬਸ ਵੇਖੋ, ਦੋਸਤਾਂ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ ਪੈਸਾ ਹੀ ਵਸੀਲਿਆਂ ਦੀ ਥਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ — ਉਹ ਹੱਥ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਚੁਣੋ।

ਸਿੰਘ ਲਗਨ — 10ਵੇਂ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ

ਕਰੀਅਰ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਹੈ, ਖਾਣ ਨਹੀਂ — ਚੜ੍ਹਾਈ ਥਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਮਿਹਨਤ ਤੋਂ ਨਹੀਂ, ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਵਸੀਲਿਆਂ ਨੂੰ ਅਕਲ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਣ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਵਧਣ ਲਈ ਸਮਾਂ, ਪੈਸਾ ਅਤੇ ਊਰਜਾ ਸਰਗਰਮੀ ਨਾਲ ਲੰਮੇ ਮੁੱਲ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਓ: ਜਾਇਦਾਦ, ਸੰਪਤੀ, ਪੱਕੀ ਬੱਚਤ। ਕੰਮ ਰੁਕਿਆ ਜਾਂ ਖੜੋਤਾ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਯਾਤਰਾ ਖ਼ਾਸ ਚਾਬੀ ਹੈ; ਬੈਗ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜਾਣਾ ਮਨ ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਦਰ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ ਜੋ ਹੋਰ ਪੀਸਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ। ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰੱਖੀਆਂ ਨੀਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਬਣਾਉਣ ਆਏ ਹੋ — ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਣੇ ਨੂੰ ਵਿਹਾਰਕ ਆਧੁਨਿਕ ਉੱਦਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਓ ਤਾਂ ਦਰਜਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਕਰੀਅਰ ਦਾ ਪੈਸਾ ਅਕਸਰ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਲਾਕਰ ਵਿੱਚ।

ਕੰਨਿਆ ਲਗਨ — 9ਵੇਂ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ

ਠੰਢੀ, ਅਮੂਰਤ ਆਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਦੇ। ਛੂਹਣ ਅਤੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਦੈਵੀ ਤੱਤ ਮਿਲਦਾ ਹੈ — ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੋਹਣਾ ਮੰਦਰ, ਸੁਮੇਲ ਵਾਲੀ ਕੁਦਰਤ, ਸਿਧਾਂਤ ਦੀ ਥਾਂ ਠੋਸ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਰਾਹ। ਕਿਸਮਤ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਸਿੱਧੀ ਜੁੜੀ ਹੈ: ਮੂਲ ਸਿਧਾਂਤ ਸ਼ਾਂਤ ਨਿਰੰਤਰਤਾ ਨਾਲ ਰੱਖੋ ਤਾਂ ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਉੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ ਨਿਵੇਸ਼ ਜਾਂ ਤਜਰਬੇਕਾਰ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਦਾ ਟਿਕਿਆ ਅਨੁਸਰਣ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਮਾਪਣਯੋਗ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੱਕੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਪਾਲਣਹਾਰ ਦਿਸਦੇ ਹਨ; ਜ਼ਿੱਦ ਕਦੇ ਚੁੱਪ ਮਤਭੇਦ ਕਰੇ ਤਾਂ ਵੀ ਹੇਠਲਾ ਬੰਧਨ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਸਿੱਖਣ ਜਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਔਖਾ ਸਾਹਸ ਨਹੀਂ — ਇੰਦਰੀਆਂ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਯਾਤਰਾਵਾਂ।

ਤੁਲਾ ਲਗਨ — 8ਵੇਂ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ

ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵਿਆਹ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ ਭਾਈਵਾਲੀ ਨਹੀਂ — ਪੂਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨਣ ਦਾ ਸੱਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਫਿੱਟ ਹੋਣ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤ ਡੂੰਘੀਆਂ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਮੰਗੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਸਾਥੀ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖ਼ੂਨ ਵਰਗੀ ਅਪਣੱਤ ਦਿਓ ਤਾਂ ਅਸਲੀ ਤਣਾਅ ਸੱਚੇ ਸੁਮੇਲ ਵਿੱਚ ਬਦਲਦਾ ਹੈ। ਸਥਿਤੀ ਸਹੁਰਿਆਂ ਨਾਲ ਟਿਕਾਊ ਸੰਬੰਧ ਬੰਨ੍ਹਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੈਠਣ ਲਈ ਸਾਲ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਹੌਲੀ ਅਤੇ ਸੋਚੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਅਸਲੀ ਅਰਥ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ — 8ਵੇਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਦਾ ਇਹੀ ਸਬਕ ਹੈ। ਵਸੀਲੇ ਮਹੀਨਾਵਾਰ ਆਮਦਨ ਦੀ ਥਾਂ ਵਿਰਾਸਤ, ਬੀਮੇ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮਿਆਦ ਮਗਰੋਂ ਪੱਕਣ ਵਾਲੇ ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।

ਵ੍ਰਿਸ਼ਚਿਕ ਲਗਨ — 7ਵੇਂ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ

ਸੁਭਾਅ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤ, ਤੀਬਰ ਅਤੇ ਡੂੰਘੇ ਨਿੱਜੀ ਹੋ; ਸਾਥੀ ਅਜਿਹਾ ਖਿੱਚੋਗੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੋਲਣਾ, ਪ੍ਰਗਟਾਉਣਾ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦੀ ਥਾਂ ਲੈਣਾ ਪਸੰਦ ਹੋਵੇ। ਬੋਲਣ ਦੀ ਊਰਜਾ ਹਾਵੀ ਲੱਗ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜਵਾਬ ਦੀ ਥਾਂ ਰੋਕ ਰੱਖਣ ਦੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਹੈ — ਇੱਥੇ ਸਾਵਧਾਨ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਭਾਵ ਦਾ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਭੁੱਲਦਾ ਨਹੀਂ। ਨਾ ਬੋਲੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਘੁਲਦੀਆਂ ਨਹੀਂ; ਸਦਾ ਲਈ ਫ਼ਾਇਲ ਹੋ ਕੇ ਸਾਲਾਂ ਮਗਰੋਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਨੇੜਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਭੌਤਿਕ ਆਰਾਮ ਅਤੇ ਸਥਿਰਤਾ ਨਾਲ ਡੂੰਘੇ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਘੇਰੇ ਤੋਂ ਇਕੱਲਾ ਜਾਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰੂਪਾਂਤਰ ਵਿਆਹ ਰਾਹੀਂ ਹੈ; ਜੀਵਨ ਭਰ ਦਾ ਸਬਕ ਨਿੱਜਤਾ ਦੀ ਆਪਣੀ ਲੋੜ ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਵਿੱਚ ਖਿੜਦੇ ਸਾਥੀ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਲਨ ਹੈ।

ਧਨੁ ਲਗਨ — 6ਵੇਂ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ

ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕੰਮ ਭਾਰੀ ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ — ਉਕਤਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ, ਨਾ ਮੁੱਕਦੀ ਰਸਦ, ਪੂਰੀਆਂ ਨਾ ਨਿੱਬੜਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ। ਪੈਸਾ ਘੱਟ ਹੀ ਆਪਣਾ ਮਾਣਨ ਲਈ ਲੱਗਦਾ ਹੈ: ਕਰਜ਼ੇ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਖ਼ਰਚੇ, ਡਾਕਟਰੀ ਬਿੱਲ ਅਤੇ ਅਚਾਨਕ ਘਰੇਲੂ ਲਾਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁੜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਯੋਗ ਜੀਵਨ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਵਿੱਤੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਖੇਤਰ ਮਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਨਾਲ ਡੂੰਘਾ ਜੁੜਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਿਹਤ ਜਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਅਚਾਨਕ ਡਾਕਟਰੀ ਲੋੜਾਂ ਉੱਤੇ ਅਸਲੀ ਸਮਾਂ, ਭਾਵਨਾ ਅਤੇ ਵਸੀਲੇ ਲਾਓਗੇ। ਦਬਾਅ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਿੱਠ ਦੀ ਥਕਾਵਟ, ਲੱਤਾਂ ਦੇ ਖਿਚਾਅ ਅਤੇ ਡੂੰਘੇ ਸਰੀਰਕ ਥਕੇਵੇਂ ਵਜੋਂ ਦਿਸਦਾ ਹੈ; ਆਰਾਮ ਨੂੰ ਵਿਲਾਸ ਨਹੀਂ, ਦੇਖਭਾਲ ਮੰਨੋ। ਸੇਵਾ ਠੀਕ ਪੜ੍ਹੋ: ਸਰਾਪ ਨਹੀਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਦੀ ਚੁੱਪ ਅਦਾਇਗੀ ਹੈ।

ਮਕਰ ਲਗਨ — 5ਵੇਂ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ

ਬੈਠਕ ਅਤੇ ਖਾਣੇ ਦੀ ਥਾਂ ਘਰ ਦੀ ਅਸਲ ਰੂਹ ਹੈ — ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਕੰਮ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਜਿੱਥੇ ਭੋਜਨ, ਟੀਵੀ, ਵਾਈ-ਫਾਈ ਅਤੇ ਲੋਕ ਨਿੱਘੀ ਥਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰਿਵਾਰਕ ਪਿਛੋਕੜ, ਵਿੱਤੀ ਸਥਿਰਤਾ ਅਤੇ ਵਸੀਲਿਆਂ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਉੱਤੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਪਰਖਦੇ ਹੋ; ਟਿਕਾਊਪਣ ਅਤੇ ਦਰਜੇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਦਰ, ਪੱਕੇ ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਸਾਥੀ ਚੁਣਦੇ ਹੋ। ਛੇਤੀ ਜਾਂ ਜੋਖ਼ਮੀ ਵਿੱਤੀ ਸਕੀਮਾਂ ਦੀ ਭੁੱਖ ਨਹੀਂ; ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਟਿਕਣ ਜੋਗੀ ਭਾਰੀ ਸੰਪਤੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੈਸਾ ਪੜ੍ਹਾਈ ਅਤੇ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਦੇ ਝਗੜੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਵੇਖੋ — ਬੈਠਕ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਚਕਾਰ, ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਮਾਣ ਜਾਂ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਬਾਰੇ।

ਕੁੰਭ ਲਗਨ — 4ਵੇਂ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ

ਘਰੇਲੂ ਸਾਮਾਨ ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਨ ਥੋਕ ਵਿੱਚ ਲੈਂਦੇ ਹੋ; ਭੰਡਾਰ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਲੋੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਨਾ ਬਹੁਲਤਾ ਸੱਦਣ ਦਾ ਚੁੱਪ ਤਰੀਕਾ ਹੈ — ਸੁਧਾਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨਯੋਗ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ। ਘਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧਨ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ: ਜਾਇਦਾਦ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਕਿਰਾਏ ਦੀ ਸਥਿਰ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਆਮਦਨ ਲਈ ਬਲਵਾਨ ਸਥਿਤੀ ਹੈ। ਮਾਂ ਘਰ ਦੀ ਚੁੱਪ ਰੀੜ੍ਹ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਆਪਣੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਨਾਲ ਸਿੱਧੇ ਜੁੜੇ ਹਨ — ਘਰ ਬੇਤਰਤੀਬ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵੰਡਣਾ ਪੀੜ ਛੇਤੀ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੈਸਾ ਘਰ ਲੁਕਿਆ ਜਾਂ ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਆਰਾਮ ਪਿਆਰਾ ਹੈ ਪਰ ਰੂਹ ਬਹੁਤ ਵਿਕਸਿਤ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਾਹੌਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਖਿੜਦੀ; ਸਾਦੀ, ਕੁਦਰਤੀ, ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਥਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧਦੇ ਹੋ।

ਮੀਨ ਲਗਨ — 3ਵੇਂ ਭਾਵ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ

ਹਿੰਮਤ ਜੰਗਲੀ ਜਾਂ ਕਾਹਲੀ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ — ਸ਼ਾਂਤ, ਹੌਲੀ, ਭੌਤਿਕ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਜੜੀ ਹੈ; ਰਾਹ ਚੁਣ ਲਵੋ ਤਾਂ ਜ਼ਿੱਦੀ, ਬਿਨਾਂ ਕਾਹਲੀ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਟਿਕਦੇ ਹੋ। ਬੋਲਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਟਾਉਣ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਦੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਗੂੰਜ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਢੰਗ ਸਮਝ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੋਖਿਆ ਹੈ। ਛੋਟੇ ਭੈਣ-ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤਾ ਡੂੰਘਾ, ਰੱਖਿਅਕ ਅਤੇ ਕਦੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿੱਦੀ ਹੈ; ਨੇੜਲੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਭਰੋਸੇਯੋਗਤਾ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਿਯਮ: ਅੰਦਰਲੀ ਹਿੰਮਤ ਨੂੰ ਬੈਂਕ ਬਕਾਇਆ ਸਿੱਧਾ ਬਾਲਣ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਖਾਤਾ ਕਦੇ ਸੁੱਕਣ ਨਾ ਦਿਓ — ਖਾਲੀ ਬਕਾਇਆ ਸਿਰਫ਼ ਅਸੁਵਿਧਾ ਨਹੀਂ, ਭਰੋਸਾ ਖ਼ਰਚ ਕੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬੇਵੱਸ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਪੰਨੇ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਈ