ବୃଷ

ବୃଷ ପ୍ରକୃତରେ କିଏ?

ଏବେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭିନ୍ନ ଜଣେ ସାଙ୍ଗ କଥା ଭାବନ୍ତୁ। ଯିଏ କ’ଣ ପାଇଁ ଦରକାର ବୋଲି ନପଚାରି ଆପଣଙ୍କୁ ଟଙ୍କା ଧାର ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ—ଆଉ ତା’ପରେ ଚୁପଚାପ ଦେଇ ବି ଦିଅନ୍ତି। ଯାହାଙ୍କ ଆଲମାରିରେ ସବୁ ଜିନିଷର ଗୋଟିଏ ଅଧିକ ମହଜୁଦ ଥାଏ। ଯାହାଙ୍କୁ ତରବର କରାଇ ହୁଏ ନାହିଁ, ଯିଏ କୁହନ୍ତି ଦେଖିବା, ଏତେ ଜଲଦି କ’ଣ ଅଛି, ଆଉ ସେହି ଗୋଟିଏ ନିଷ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ ଦୁଇ ମାସ ଧରି ଏହାହିଁ କହୁଛନ୍ତି। ଦଳରେ ତାଙ୍କ ସହ ରହିବା ସବୁଠାରୁ ସହଜ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଯିବା ଆପଣ ସବୁଠାରୁ କମ୍ ଚାହିଁବେ। ସେହି ସାଙ୍ଗ ହେଉଛନ୍ତି ବୃଷ।

ମେଷ ଆମ ପାଖରେ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ଛାଡ଼ିଥିଲା। ସବୁକିଛି ସେ ଆରମ୍ଭ କରେ—କିନ୍ତୁ ତାହା ଆରମ୍ଭ କରିଥିବା କିଛି ପ୍ରକୃତରେ ତିଷ୍ଠେ କି? ଜଣେ ଯୋଗ୍ୟତା ପରୀକ୍ଷାରେ ସଫଳ ହୁଅନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେହି ଆସନର ଖର୍ଚ୍ଚ ଉଠାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଗୋଟିଏ ବ୍ୟବସାୟ ଯୋଜନା ଚମତ୍କାର, କିନ୍ତୁ ତାହାକୁ କେବେ ପୁଞ୍ଜି ମିଳେ ନାହିଁ। ନିଆଁ ପ୍ରକୃତ ଥିଲା; ଇନ୍ଧନ ନଥିଲା। ବୃଷ ସେହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର। ମେଷ ଯେଉଁଠି ଭାଟି, ବୃଷ ସେଠି ଭଣ୍ଡାର: ଧନ, ସମ୍ବଳ, କୁଳପରମ୍ପରା ଓ ଭୌତିକ ସମ୍ପତ୍ତିର ରାଶି। ଆପଣ ଆରମ୍ଭ କରିଥିବା ଜିନିଷକୁ ଚଳାଇ ରଖିହେବ କି ନାହିଁ ଏଠାରେ ପଢ଼ାଯାଏ, ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ନୁହେଁ।

ପ୍ରତୀକ ହେଉଛି ବୃଷଭ, ବଳଦ—ଏବଂ ଧ୍ୟାନ ଦିଅନ୍ତୁ, ମେଣ୍ଢାଠାରୁ ଏହା କେତେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭିନ୍ନ। ମେଣ୍ଢା ଧାଇଁ ଆକ୍ରମଣ କରେ। ବଳଦ ଧାଇଁ ଆକ୍ରମଣ କରେ ନାହିଁ; ସେ ଅଟଳ ଠିଆ ହୁଏ। ସେ ଦ୍ରୁତ ନୁହେଁ, ଅଚଳ; ତାହାର ଶକ୍ତି ହେଉଛି ତାକୁ ଘୁଞ୍ଚାଇ ନପାରିବାର ଶକ୍ତି। ବର୍ଷବର୍ଷ ଶାନ୍ତିରେ ଚରେ, କାହାଠାରୁ କିଛି ମାଗେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ତାହାର ବାଟରେ ଠିଆ ହୁଅନ୍ତୁ, ତାହାର ନିଜ ଜିନିଷ ନେଇଯାଆନ୍ତୁ, ଆଉ ଅତି ଶୀଘ୍ର ଜାଣିବେ ଯେ ସେହି ଶାନ୍ତି କେବେ ଦୁର୍ବଳତା ନଥିଲା।

ଏହି ଭଣ୍ଡାରର ମାଲିକ ହେଉଛନ୍ତି ଶୁକ୍ର—ଏବଂ ଏଠାରେ ସମଗ୍ର ଜ୍ୟୋତିଷର ସବୁଠାରୁ ସାଧାରଣ ଭୁଲଟି ସୁଧାରିବାକୁ ହେବ। ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତେ ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରେମ, ଅତର ଓ ସୁନ୍ଦର ଜିନିଷର କୋମଳ ଗ୍ରହ ବୋଲି ପଢ଼ନ୍ତି। ଶୁକ୍ର ଅସୁରମାନଙ୍କ ଗୁରୁ। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ସଞ୍ଜୀବନୀ ବିଦ୍ୟା ଅଛି, ମୃତଙ୍କୁ ଜୀବନ ଫେରାଇବାର ବିଜ୍ଞାନ। ସେ ଆକ୍ରମଣାତ୍ମକ, ସେ ହିଂସ୍ର, ସେ ଭୟଙ୍କର ଅନୁଶାସିତ—ଆଉ ଏହି ତିନି ଗୁଣ ହିଁ, ପ୍ରେମମୟ ଗୁଣ ନୁହେଁ, ବୃଷକୁ ପ୍ରକୃତରେ ସମ୍ବଳ ସୃଷ୍ଟି କରି ଧରି ରଖିବାକୁ ସକ୍ଷମ କରେ।

ଆମ ପବିତ୍ର ଇତିହାସର ଦୁଇଟି ରୂପ ଏହି ଶକ୍ତି ବହନ କରନ୍ତି। ମନ ଦେଇ ପଢ଼ନ୍ତୁ; ସେମାନଙ୍କ ଭିତରୁ ସୂତ୍ର ବାହାରେ।

ପରଶୁରାମ: ଯେଉଁ ପୁତ୍ର କେବେ ନିଜ ପାଇଁ ଲଢ଼ୁନଥିଲେ

ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତର ନବମ ସ୍କନ୍ଧର ତିନୋଟି ଘଟଣା ଆମକୁ ଏହି ରାଶି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଖାଏ। ଏକାଠି ପଢ଼ନ୍ତୁ, କାରଣ ଅଲଗା ଅଲଗା ପଢ଼ିଲେ ସେଗୁଡ଼ିକ କ୍ରୋଧର କାହାଣୀ ପରି ଲାଗେ, ଆଉ ଏକାଠି ହେଲେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନ୍ୟ କିଛି।

ବଳପୂର୍ବକ ନିଆଯାଇଥିବା ଗାଈ

ଋଷି ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କ ପାଖରେ କାମଧେନୁ ଥିଲେ, ଇଚ୍ଛାପୂରଣ କରୁଥିବା ଗାଈ—ବୃଷର ଆଦର୍ଶ ସମ୍ପତ୍ତି, ଏପରି ସମ୍ବଳ ଯାହା ନିରବରେ ଗୋଟିଏ ସମଗ୍ର ପରିବାରକୁ ସର୍ବଦା ପୋଷିପାରେ। ରାଜା କାର୍ତ୍ତବୀର୍ଯ୍ୟ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଆଶ୍ରମରେ ଆତିଥ୍ୟ ଦିଆଯିବାବେଳେ ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ ସେହି ଗୋଟିଏ ଗାଈ ଯୋଗୁଁ ଜଣେ ସାଧାରଣ ଋଷି ଦଶ ହଜାର ପୁଅ ଥିବା ରାଜାଠାରୁ ଧନୀ। ସେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ନାହିଁ। ଲୋଭ କଲେ ଏବଂ ବଳପୂର୍ବକ ଗାଈଟିକୁ ନେଇଗଲେ।

ପରଶୁରାମ ଫେରି ଘଟଣା ଶୁଣିଲେ, ଏବଂ ଭାଗବତ କୁହେ, ପାଦତଳେ ଦଳିତ ସାପ ପରି କ୍ରୁଦ୍ଧ ହେଲେ। ସେ ପରଶୁ, ଢାଲ, ଧନୁ ଓ ତୂଣୀର ଉଠାଇ ରାଜାଙ୍କ ପଛରେ ଧାଇଁଲେ, ସିଂହ ହାତୀକୁ ଗୋଡ଼ାଇବା ପରି। ରାଜାଙ୍କୁ ବଧ କଲେ—ତା’ପରେ, ଏହାକୁ ମନ ଦେଇ ଦେଖନ୍ତୁ, ବହୁ କଷ୍ଟ ପାଇଥିବା କାମଧେନୁଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ବାଛୁରୀ ସହ ଘରକୁ ଆଣିଲେ ଏବଂ ପିତାଙ୍କୁ ଫେରାଇ ଦେଲେ।

ସେ ଗାଈଟିକୁ ରଖିଲେ ନାହିଁ। ଫେରାଇ ଦେଲେ। କୁଣ୍ଡଳୀରେ ବୃଷ ଯେଉଁଠି ରହେ, ଠିକ୍ ଏହି ଢାଞ୍ଚା ଦେଖାଯାଏ: ସେହି ସମ୍ବଳ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମଣ କଲେ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ସର୍ବାତ୍ମକ ହୁଏ, ଜଣେ ଦର୍ଶକ ଯାହାକୁ ଯୁକ୍ତିସଙ୍ଗତ ଭାବିବେ ତାହାଠାରୁ ବହୁଗୁଣ ଅଧିକ—କିନ୍ତୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କେବେ ହାତେଇବା ନୁହେଁ। ନିଆଯାଇଥିବା ଜିନିଷ ଫେରାଇ ଆଣିବା। ପ୍ରଥମ ଧାଡ଼ିରେ ଲୁଚିଥିବା କାରଣକୁ ବି ଦେଖନ୍ତୁ: ଆଖି ଆଗରେ ଥିବା ସମ୍ବଳ ପ୍ରତି ଈର୍ଷା ସମଗ୍ର ଘଟଣାକ୍ରମ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲା। ବୃଷ କାରଣ ଥାଇ ଧନ ବିଷୟରେ ଗୋପନୀୟତା ଶିଖାଏ। ପ୍ରଦର୍ଶିତ ସମ୍ପତ୍ତି ତାହାର ମାଲିକଙ୍କୁ ନିଶାଣ କରାଏ।

ନିଜ ମାତାଙ୍କ ଶିରଚ୍ଛେଦ କରିବାର ଆଦେଶ

ଦ୍ୱିତୀୟ ଘଟଣା ସବୁଠାରୁ କଠିନ ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ଉପଯୋଗୀ। କ୍ରୋଧରେ ଜମଦଗ୍ନି ନିଜ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ମାତା ରେଣୁକାଙ୍କୁ ବଧ କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ଚାରି ବଡ଼ଭାଇ ମନା କଲେ—ଯେପରି ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତେ କରିବେ। ପରଶୁରାମ ଦ୍ୱିଧା କଲେ ନାହିଁ। ତୁରନ୍ତ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କଲେ; ଭାଗବତ କାରଣଟି ସ୍ପଷ୍ଟ କୁହେ: ପିତାଙ୍କ ଶକ୍ତି, ତପସ୍ୟା ଓ ବିଦ୍ୟା ବିଷୟରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସଚେତନ ଥିବାରୁ ସେ ପିତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ କାମ କଲେ।

ତା’ପରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଜମଦଗ୍ନି ତାଙ୍କୁ ବର ଦେବାକୁ ଚାହିଁଲେ—ଯାହା ଇଚ୍ଛା। ସେହି କ୍ଷଣରେ ତାଙ୍କ ହାତରେ କ’ଣ ଥିଲା ବୁଝନ୍ତୁ। ଦେଇପାରିବା ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଋଷିଙ୍କଠାରୁ ଅସୀମ ପୁରସ୍କାର। ଆଉ ସେ କ’ଣ ମାଗିଲେ? ମାତା ଓ ଭାଇମାନେ ପୁଣି ବଞ୍ଚି ଉଠନ୍ତୁ। ଭାଗବତ କୁହେ, ଗଭୀର ନିଦରୁ ଉଠିବା ପରି ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ଉଠିଲେ।

ଗୋଟିଏ ଘଟଣାରେ ଦୁଇଟି ସୂତ୍ର ଅଛି। ପ୍ରଥମେ, ବୃଷ ବିତର୍କ ନକରି କୁଳପରମ୍ପରାର କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ମାନେ—ବଡ଼ଭାଇମାନେ ଯେଉଁଠି ତର୍କ କଲେ, ପରଶୁରାମ ସିଧା କାମ କଲେ, ଏବଂ ପିତାଙ୍କ ବିଚାର ଉପରେ ସେହି ବିଶ୍ୱାସ ତାଙ୍କୁ ବର ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ କଲା। ଦ୍ୱିତୀୟ, ଏବଂ ଏହା ରାଶିର ହୃଦୟ: ଅସୀମ ପୁରସ୍କାର ପାଇ ବି ସେ ନିଜ ପାଇଁ କିଛି ମାଗିଲେ ନାହିଁ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବର ହରାଇଥିବା ଜିନିଷ ଫେରାଇବାରେ ଖର୍ଚ୍ଚ କଲେ। ଏହା ଅପବ୍ୟବହାର ନକରିବାର ଅନୁଶାସନର ଶୁଦ୍ଧତମ ରୂପ—କେବଳ ଚୋରି କରିବାକୁ ମନା ନୁହେଁ, ଖୁସିରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଜିନିଷ ବି ନନେବା।

ପିତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ, ଏବଂ ଦାନ କରାଯାଇଥିବା ପୃଥିବୀ

ପରେ ପରଶୁରାମ ଅନୁପସ୍ଥିତ ଥିବାବେଳେ କାର୍ତ୍ତବୀର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଆଶ୍ରମକୁ ଆସି ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି ପାଖରେ ଧ୍ୟାନରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ। ରେଣୁକା ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପ୍ରାଣ ଭିକ୍ଷା କଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟି ନେଇଗଲେ। ଶୋକରେ ରେଣୁକା ନିଜ ଦେହକୁ ପିଟି ପୁଅକୁ ବାରମ୍ବାର ଡାକିଲେ।

ସେହି କ୍ଷଣରେ ପରଶୁ ସ୍ଥାୟୀ ସଂକଳ୍ପରେ ଉଠିଲା। ପରଶୁରାମ ପିତାଙ୍କ ଶରୀର ଭାଇମାନଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇଲେ ଏବଂ ଏକୋଇଶ ଥର ପୃଥିବୀକୁ ଦୁର୍ନୀତିଗ୍ରସ୍ତ ଶାସକବର୍ଗଠାରୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। ସମସ୍ତ କାମ ସରିବା ପରେ—ସାରା ବିଶ୍ୱ ଜିତି—ଏକ ମହାଯଜ୍ଞ କଲେ ଏବଂ ସବୁ କଶ୍ୟପ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ସବୁ ନେଇ ସେଥିରୁ କିଛି ରଖିଲେ ନାହିଁ।

ଏହି ତିନୋଟି ଘଟଣାରେ ଥରେ ବି ସେ ନିଜ ପାଇଁ ଲଢ଼ିଲେ ନାହିଁ। ଗାଈ ପିତାଙ୍କର ଥିଲା। ବର ମାତା ଓ ଭାଇମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଖର୍ଚ୍ଚ ହେଲା। ଯୁଦ୍ଧ ହତ ପିତାଙ୍କ ପାଇଁ ଥିଲା, ଏବଂ ପୃଥିବୀ ଦାନ କରାଗଲା। ଜଣେ କୋମଳ, ସମ୍ବଳ ପ୍ରତି ସଚେତନ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ହଠାତ୍ ଅଟଳ ଓ ବିପଜ୍ଜନକ ହେବା ଦେଖିଲେ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଆକାଂକ୍ଷା ଖୋଜନ୍ତୁ ନାହିଁ—ପରିବାରକୁ ଦେଖନ୍ତୁ। ଭରସାରେ ଦିଆଯାଇଥିବା କିଛିର ଅପବ୍ୟବହାର ହୋଇଛି, ଏବଂ ସେ ବିଷୟରେ ବୃଷ ମୂଲଚାଲ କରେ ନାହିଁ।

ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟ: ସମ୍ବଳ ତାହାକୁ ମିଳେ ଯିଏ ଯୋଗ୍ୟ

ଏବେ ଅଧିପତି ଗ୍ରହ ନିଜେ, ଏବଂ ଆଉ ଏକ ସାଧାରଣ ଭୁଲ ସୁଧାରୁଥିବା ଘଟଣା—ବୃଷ କେବଳ ଜମା କରେ ବୋଲି ଧାରଣା।

ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟ ଏକା ମୃତ ସଞ୍ଜୀବନୀ ବିଦ୍ୟା, ମୃତଙ୍କୁ ପୁନର୍ଜୀବିତ କରିବାର ବିଜ୍ଞାନ, ଜାଣିଥିଲେ; ହଜାର ବର୍ଷ ତପସ୍ୟାରେ ତାହା ପାଇଥିଲେ। ତିନି ଲୋକରେ ତାହା ସବୁଠାରୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ସମ୍ପତ୍ତି ଥିଲା, ଏବଂ ଅସୁରମାନଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରି ନପାରିବାର କାରଣ: ଯୁଦ୍ଧରେ ଯେତେ ପଡ଼ିଲେ ବି ସେ ବଞ୍ଚାଇ ଦେଉଥିଲେ। ଦେବଗୁରୁ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପାଖରେ ଏହାର ଉତ୍ତର ନଥିଲା।

ତେଣୁ ଦେବମାନେ କଚଙ୍କୁ—ତାଙ୍କ ସିଧା ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପୁତ୍ରକୁ—ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ହୋଇ ତାଙ୍କଠାରୁ ବିଦ୍ୟା ନେବାକୁ ପଠାଇଲେ। ପିଲାଟି କିଏ ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟ ଠିକ୍ ଜାଣିଥିଲେ, ଅସୁରମାନେ ବି ସ୍ପଷ୍ଟ ଚେତାଇଥିଲେ। ତଥାପି ଗ୍ରହଣ କଲେ, କାରଣ ପିଲାଟି ଆନ୍ତରିକ ଥିଲା ଓ ଶିଖିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲା, ଏବଂ ଜଣେ ଶିକ୍ଷକ ଏହାହିଁ କରନ୍ତି। କଚ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟତମ ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ।

ଅସୁରମାନେ କଚଙ୍କୁ ମାରିଲେ, ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟ ବଞ୍ଚାଇଲେ। ପୁଣି ମାରିଲେ, ସେ ପୁଣି ବଞ୍ଚାଇଲେ। ଶେଷରେ ପିଲାଟିକୁ ପୋଡ଼ି ତାଙ୍କ ପାଉଁଶ ଗୁଣ୍ଡ କରି ମଦରେ ମିଶାଇଲେ, ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟ ତାହା ପିଇଲେ। ଏବେ କଚ ତାଙ୍କ ନିଜ ଶରୀର ଭିତରେ; ତାଙ୍କୁ ବଞ୍ଚାଇବା ମାନେ ଚିରି ବାହାର କରିବା—ଅର୍ଥାତ୍ ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ନିଜ ମୃତ୍ୟୁ।

କଚଙ୍କୁ ଭଲପାଉଥିବା ତାଙ୍କ ଝିଅ ଦେବଯାନୀ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କାହାକୁ ହରାଇବା ସହିପାରୁନଥିଲେ। ତେଣୁ ନିଜ ଝିଅ ପାଇଁ ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟ ଏପରି କାମ କଲେ ଯାହା କୌଣସି ରଣନୀତିଜ୍ଞ କରିବେ ନାହିଁ। ନିଜ ଶରୀର ଭିତରେ ଥିବା କଚଙ୍କୁ ବିଦ୍ୟା ଶିଖାଇଲେ, ଯାହା ଫଳରେ ପିଲାଟି ବାହାରିବ, ବାହାରିବାବେଳେ ତାଙ୍କୁ ମାରିବ, ଏବଂ ଏବେ ମିଳିଥିବା ସେହି ଜ୍ଞାନରେ ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପୁଣି ବଞ୍ଚାଇବ। ଦୁହେଁ ବଞ୍ଚିଲେ। ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ପକ୍ଷ ନିଧି ନେଇ ଚାଲିଗଲା।

ସୂତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ମନ ଦେଇ ବାହାର କରନ୍ତୁ, କାରଣ ଏହି ରାଶି ବିଷୟରେ ଲୋକେ ସବୁବେଳେ ଏଗୁଡ଼ିକ ହିଁ ଛାଡ଼ିଯାଆନ୍ତି:

• ବୃଷ ନିଜ ସମ୍ବଳ ତାହାକୁ ଦିଏ ଯିଏ ପ୍ରକୃତରେ ଯୋଗ୍ୟ—ଶତ୍ରୁ ପକ୍ଷରୁ ହେଲେ ବି। ଏଠାରେ ଯୋଗ୍ୟତା ନିଷ୍ଠାଠାରୁ ଉପରେ। ଶୁକ୍ରଙ୍କ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଜାତି, ପଦମର୍ଯ୍ୟାଦା ଓ ଆପଣ କେଉଁ ପକ୍ଷର ତାହା ଅପ୍ରାସଙ୍ଗିକ; ଏକମାତ୍ର ଯୋଗ୍ୟତା ହେଉଛି ଶିଖିବା ଓ ସେବା କରିବାର ଆନ୍ତରିକ ଆକାଂକ୍ଷା।
• ନିର୍ଣ୍ଣାୟକ ଶକ୍ତି ପରିବାର ପ୍ରତି ପ୍ରେମ। ପରଶୁରାମ ପିତାଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜକୁ ଭାଙ୍ଗିଲେ; ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟ ଝିଅ ପାଇଁ ନିଜକୁ ଭାଙ୍ଗିଲେ। କେହି ଲାଭ ପାଇଁ କଲେ ନାହିଁ। ବୃଷକୁ ପ୍ରକୃତରେ ଏହା ହିଁ ଚଳାଏ—ଲୋଭ ନୁହେଁ, ଏପରିକି ନିଜକୁ ବଞ୍ଚାଇବା ବି ନୁହେଁ।
• ସମ୍ବଳ ଅଟକାଇ ରଖିବା ମୁଖ୍ୟ କଥା ନୁହେଁ; ଠିକ୍ ଜାଗାରେ ଲଗାଇବା ମୁଖ୍ୟ। ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟ ଏକାଧିକାର ହରାଇଲେ, ଝିଅକୁ ରଖିଲେ। ବୃଷ ଯେଉଁଠି ରହେ, ଜାତକଙ୍କୁ ପଚାରନ୍ତୁ କାହା ପାଇଁ ସେ ସବୁକିଛି ଖର୍ଚ୍ଚ କରିଦେବେ; ତାଙ୍କ କୁଣ୍ଡଳୀର ପ୍ରକୃତ କେନ୍ଦ୍ର ପାଇଯିବେ।

ଏଠାରେ ଆଉ ଏକ ବ୍ୟବହାରିକ ନିୟମ ଲୁଚିଛି। ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସମସ୍ତ କ୍ଷତିର କାରଣ ଝିଅ ପ୍ରତି ସମର୍ପଣ—ଏବଂ ପଞ୍ଚମ ଭାବ ସନ୍ତାନର ଭାବ। କୁଣ୍ଡଳୀରେ ବୃଷ ଯେଉଁଠି ପଡ଼େ ସେଠାରୁ ପାଞ୍ଚ ଭାବ ଗଣନ୍ତୁ। ସେଠାରେ ଜାତକ ଖର୍ଚ୍ଚର ହିସାବ ନକରି ନିଜ ପ୍ରୟାସ ଢାଳନ୍ତି, ଏବଂ ସେହି ଜିନିଷ ନିଜ ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ସବୁଠାରୁ ବେଶି ଚାହାନ୍ତି।

ନନ୍ଦୀ: ଦ୍ୱାର ଜଗୁଥିବା ଧୈର୍ଯ୍ୟ

ଦ୍ୱିତୀୟ ରୂପ ନନ୍ଦୀଶ୍ୱର—ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରରେ ବସୁଥିବା ବଳଦ ନନ୍ଦୀ। ତାଙ୍କ ସମଗ୍ର ପ୍ରକୃତି ସ୍ଥିରତା, ଜିଦ୍ ଓ ଅପାର ଧୈର୍ଯ୍ୟ। ସେ କାମ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଯେତେ ସମୟ ଲାଗୁ ସେ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଘୁଞ୍ଚନ୍ତି ନାହିଁ।

କିନ୍ତୁ ଦକ୍ଷ ଯଜ୍ଞ କରି ଅପମାନ ଦେବାବେଳେ—ସେହି ଯଜ୍ଞ ଯେଉଁଠି ସତୀ ଦେହ ତ୍ୟାଗ କଲେ—ନନ୍ଦୀ ଚୁପ୍ ରହିଲେ ନାହିଁ। ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳ ରକ୍ଷକ ଫାଟିପଡ଼ିଲେ, ଏବଂ ସେଦିନର ତାଙ୍କ ରୋଷ ଆଜି ବି ମନେ ରହିଛି।

ଦୁଇ ଅର୍ଦ୍ଧକୁ ଏକାଠି ଧରନ୍ତୁ, କାରଣ ମିଶିକରି ସେଗୁଡ଼ିକ ହିଁ ରାଶି। ବୃଷ ବାଧା ନପାଇବା ଯାଏ ଶାନ୍ତ, ଉସୁକାଇଲେ ବିପଜ୍ଜନକ। ବୃଷ ଯେଉଁଠି ରହେ, ଆପଣ ଧୀର, ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳ ଓ ଏକା କାମ କରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ—ଅଧିକାଂଶ ଲୋକଙ୍କଠାରୁ ବହୁତ ଅଧିକ ସହିଯାଆନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ସେହି ସ୍ଥାନକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତୁ, ସମ୍ବଳରେ ବାଧା ଦିଅନ୍ତୁ, ଜୀବନର ସେହି ଅଂଶକୁ ଅପମାନ କରନ୍ତୁ, ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ସର୍ବାତ୍ମକ ହେବ। ପରାମର୍ଶବେଳେ ବାରମ୍ବାର ବ୍ୟବହାର କରିବାର ବ୍ୟବହାରିକ ନିୟମ ଏହା: ବୃଷ ଯେଉଁଠି ରହେ, ସେଠି ଅପମାନ କେବେ ଭୁଲାଯାଏ ନାହିଁ। ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷରେ ନୁହେଁ, କୋଡ଼ିଏ ବର୍ଷରେ ବି ନୁହେଁ। ଜୀବନର ସେହି ବିଭାଗର ସ୍ମୃତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅବିଚଳ।

ନନ୍ଦୀ ପ୍ରକୃତରେ କ’ଣ କରନ୍ତି ତାହା ବି ଦେଖନ୍ତୁ: ଦ୍ୱାର ଜଗନ୍ତି। ପ୍ରତ୍ୟେକ କୁଣ୍ଡଳୀରେ ବୃଷର କାମ ଏହା—ଆରମ୍ଭ କରିବା ନୁହେଁ, ପିଛା କରିବା ନୁହେଁ, ଯାହା ମୂଲ୍ୟବାନ ତାହା ଆଗରେ ବସି ନେଇଯିବାକୁ ନଦେବା।

ବୃଷର ମୂଳ ପ୍ରକୃତି

ଛଅଟି କାର୍ଯ୍ୟନୀତି, ସବୁ ପରଶୁରାମ ଓ ନନ୍ଦୀଙ୍କଠାରେ ଆଗରୁ ଦୃଶ୍ୟମାନ।

1. ଆରମ୍ଭ ନୁହେଁ, ପାଳନର ରାଶି

ମେଷ ସବୁବେଳେ ନୂଆ କାମ ଆରମ୍ଭ କରେ; ସେଗୁଡ଼ିକ ତିଷ୍ଠିବ କି ନାହିଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବୃଷ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାବ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ। କୌଣସି ଜିନିଷକୁ ଜୀବନ୍ତ ରଖିବା ପାଇଁ ପୁଞ୍ଜି, ଶ୍ରମ, ସାମଗ୍ରୀ କି ସମର୍ଥନ ଯେଉଁଠି ଦରକାର, ତାହା ଏଠାରେ ପଢ଼ନ୍ତୁ।

ବ୍ୟବହାରରେ: ଜଣେ ଛାତ୍ର GRE ପାସ୍ କରି ବିଦେଶରେ ଭର୍ତ୍ତି ପାଆନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ପରିବାର ଖର୍ଚ୍ଚ ଦେଇନପାରିବାରୁ ଯାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଆଉ ଜଣେ ଶୀର୍ଷ ପ୍ରବେଶିକା ପାସ୍ କରନ୍ତି, ଆସନ ନେଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ତୃତୀୟ ଜଣଙ୍କର ପ୍ରକୃତରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ୟବସାୟ ଯୋଜନା ଅଛି, ଯାହାକୁ ଟଙ୍କାଟିଏ ବି ମିଳେ ନାହିଁ। କୌଣସିଟି ମେଷର ବିଫଳତା ନୁହେଁ—ନିଆଁ ଠିକ୍ କାମ କଲା। ଏହା ବୃଷର ବିଫଳତା। ଜଣେ ଜାତକ ବାରମ୍ବାର ଅଳ୍ପକେ ବଞ୍ଚିତ ହେବାର ଜୀବନ କଥା କହିଲେ, ଅନ୍ୟ କିଛି ଯାଞ୍ଚ ପୂର୍ବରୁ ଏହି ରାଶି ଦେଖନ୍ତୁ।

2. ହାତରେ ଥିବା ଜିନିଷର ଅପବ୍ୟବହାର ନକରିବାର ଅନୁଶାସନ

ପରଶୁରାମ ସାରା ପୃଥିବୀ ନେଇ ଦାନ କଲେ। ଶକ୍ତି, ପଦ ଓ ସମ୍ବଳ ବିଷୟରେ ବୃଷ କଠୋର, ପ୍ରାୟ କ୍ଷମାହୀନ ଅନୁଶାସନ ବହନ କରେ। ଖର୍ଚ୍ଚ ସତର୍କତାରେ କରିବାକୁ ହେବ; କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ ଦାୟିତ୍ୱର ସହ ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ହେବ। ଜାତକଙ୍କୁ ଭରସାରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଜିନିଷର ଅପବ୍ୟବହାର ହେଲେ ପରବର୍ତ୍ତୀ କ୍ଷତି ଏହି ରାଶି ମାଧ୍ୟମରେ ଆସେ—ଏବଂ କ୍ୱଚିତ୍ କୋମଳ ହୁଏ।

3. ବାଧା ନପାଇବା ଯାଏ ଶାନ୍ତ

ନନ୍ଦୀ ଯୁଗଯୁଗ ଦ୍ୱାରରେ ଅପେକ୍ଷା କରି ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ ଫାଟିପଡ଼ିଲେ। ବୃଷର ଗତି ଧୀର, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଅପାର, କାମ ସାଧାରଣତଃ ଏକା ହୁଏ। କୌଣସିଟିକୁ କୋମଳତା ଭାବନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଜୀବନର ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ବାଧା ଦେଲେ ସେହି ବ୍ୟକ୍ତି ଅପ୍ରତିରୋଧ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି। ଏଠାରେ ସ୍ମୃତି କ୍ଷମା କରେ ନାହିଁ: ବୃଷର ବିଭାଗରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଅପମାନ ସ୍ଥାୟୀ ଭାବେ ସଞ୍ଚିତ ରହେ। ବୃଷ ଜାତକଙ୍କ ଚତୁର୍ଥ ଭାବରେ ଥିଲେ ତାଙ୍କ ଘର ବିଷୟରେ ଗୋଟିଏ ମନ୍ତବ୍ୟ ଦଶ ବର୍ଷ ପରେ ବି ଜୀବନ୍ତ ରହିବ; ସପ୍ତମରେ ଥିଲେ ଜୀବନସାଥୀଙ୍କ ଗୋଟିଏ କଟୁ କଥା ବର୍ଷବର୍ଷ ବିବାହ ତଳେ ଲୁଚି ରହିପାରେ।

4. ପରିବାର ସବୁଠାରୁ ସ୍ପର୍ଶକାତର ବିନ୍ଦୁ

ବୃଷ ଏକାଠି ପରିବାର, ଧନ ଓ କୁଳପରମ୍ପରା ଶାସନ କରେ ବୋଲି ବୃଷପ୍ରଧାନ କୁଣ୍ଡଳୀକୁ ପରିବାର ଉପରେ ବିପଦ ପରି ଆଉ କିଛି ଆଘାତ ଦିଏ ନାହିଁ—ଝଗଡ଼ା, ପରିତ୍ୟାଗ, କଥାବାର୍ତ୍ତା ବନ୍ଦ କରିଥିବା ସମ୍ପର୍କୀୟ। ବୃତ୍ତିଗତ ବିଫଳତା କି ଆର୍ଥିକ କ୍ଷତିଠାରୁ ଏହା ବହୁତ ଗଭୀର ପ୍ରଭାବ ପକାଏ।

ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜାତକଙ୍କୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କହିବା ଯୋଗ୍ୟ ନିୟମ ଅଛି: ନିୟମିତ ଘରୋଇ କଳହ ଯେଉଁଠି ହୁଏ, ସମୃଦ୍ଧି ରହେ ନାହିଁ। ଏହା ଭାବପ୍ରବଣତା ନୁହେଁ। କଳହପୂର୍ଣ୍ଣ ଘର ସିଧା ବୃଷକୁ ପୀଡ଼ିତ କରେ, ପୀଡ଼ିତ ବୃଷ ସମ୍ବଳ ଧରିପାରେ ନାହିଁ। ଝଗଡ଼ା ସୁଧାରନ୍ତୁ, ଟଙ୍କା ଆସିବ; ଛାଡ଼ିଦେଲେ କୌଣସି ଉପାୟ ତିଷ୍ଠିବ ନାହିଁ।

5. ସଞ୍ଚୟର ଭାବ

ବୃଷ ଯେଉଁଠି ରହେ, ସେଠି ଆପଣ ନିଜ ଜିନିଷ ଲୁଚାନ୍ତି, ରଖନ୍ତି ଓ ଜମା କରନ୍ତି—ଏବଂ ସମାନ ଗୁରୁତ୍ୱର କଥା, ସେହି ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରଥମରୁ କାହାକୁ ଧନ ବୋଲି ମାନନ୍ତି ତାହା ବି ଏହା କୁହେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ଅର୍ଥ ଟଙ୍କା ନୁହେଁ। ପୁସ୍ତକର ତୁରନ୍ତ ପରଖି ହେଉଥିବା ନିୟମଗୁଡ଼ିକରୁ ଏହା ଗୋଟିଏ; ଜାତକଙ୍କ ସମ୍ବଳ ପ୍ରକୃତରେ କେଉଁଠି ଅଛି କୁହନ୍ତୁ, ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖନ୍ତୁ।

• ପ୍ରଥମ ଭାବ: ଦେହ ନିଜେ ସମ୍ପତ୍ତି। ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ବଳ, ରୂପ ଓ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଦକ୍ଷତା ହିଁ ଧନ, ଏବଂ ଏହି ଜାତକ ନିଜ ଉପରେ ନିବେଶ କରନ୍ତି—ସଜ୍ଜା, ପୋଷାକ, ଦେହଗଠନ, ନିଜ ନାମ। ଟଙ୍କା ନିଜ ପାଖରେ ରଖନ୍ତି, ତାହା ରଖିବାକୁ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଭରସା କରନ୍ତି ନାହିଁ।
• ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାବ: କୁଳପରମ୍ପରା ଓ ଘରେ ହିଁ। ସୁନା, ପାରିବାରିକ ସଞ୍ଚୟ, ପୈତୃକ ଘର—ଧନ ଅର୍ଜନ କରି ଖର୍ଚ୍ଚ କରିବାର ଜିନିଷଠାରୁ ଉତ୍ତରାଧିକାରରେ ପାଇ ଆଗକୁ ଦେବାର ଜିନିଷ।
• ତୃତୀୟ ଭାବ: ଦକ୍ଷତା, ଯନ୍ତ୍ରପାତି, ଯାନବାହନ ଓ ଶୌକ ହିଁ ନିଧି। ଟଙ୍କା ନଗଦ ଓ ହାତ ପାଖରେ ରହେ, ସାହସକୁ ହିଁ ପୁଞ୍ଜି ମନେ କରନ୍ତି—ଏହି ଜାତକ ନିଜ ପ୍ରୟାସକୁ ପ୍ରକୃତ ସମ୍ପତ୍ତି ମାନନ୍ତି, ପ୍ରାୟତଃ ଭାଇଭଉଣୀଙ୍କ ପାଖରେ କି ପଡ଼ୋଶରେ ସମ୍ବଳ ରଖନ୍ତି।
• ଚତୁର୍ଥ ଭାବ: ଘରେ ଲୁଚାଇ, କିମ୍ବା ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ମାତା କି ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ। ଜମି, ସମ୍ପତ୍ତି ଓ ଯାନବାହନ—ଏବଂ ପ୍ରକୃତ ମାନସିକ ଶାନ୍ତିକୁ ବି ନିଜସ୍ୱ ଧନର ରୂପ ମାନନ୍ତି।
• ପଞ୍ଚମ ଭାବ: ଶିକ୍ଷା ଓ ସନ୍ତାନଙ୍କ ପାଇଁ ଖର୍ଚ୍ଚ, କିମ୍ବା ସେୟାର ବଜାର ଓ ସଟ୍ଟାରେ ଲଗାଯାଏ। ଏଠାରେ ଜ୍ଞାନକୁ ସମ୍ପତ୍ତି ମନେ କରାଯାଏ, ସନ୍ତାନର ଭବିଷ୍ୟତକୁ ବି।
• ଷଷ୍ଠ ଭାବ: ସୁଧଦାୟକ ସାଧନ—ବ୍ୟାଙ୍କ, ମ୍ୟୁଚୁଆଲ୍ ଫଣ୍ଡ, ସ୍ଥାୟୀ ଜମା ଓ ସୁଧରେ ଦିଆଯାଇଥିବା ଟଙ୍କା। ସେବା ଓ ଦୈନନ୍ଦିନ କାମରୁ ଧନ ଆସେ; ପ୍ରାୟତଃ ଚୁପଚାପ ଋଣ, ଚିକିତ୍ସା କି ବୀମାରେ ବନ୍ଧା ରହେ।
• ସପ୍ତମ ଭାବ: ଭାଗୀଦାରି ଓ ବ୍ୟବସାୟରେ ନିବେଶ ହୁଏ। ଜୀବନସାଥୀ ପ୍ରାୟତଃ ହିସାବ ରଖନ୍ତି, ଏବଂ ଜାତକ ସାଥୀଙ୍କୁ ପ୍ରକୃତରେ ନିଜର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ସମ୍ପତ୍ତି ମାନନ୍ତି।
• ଅଷ୍ଟମ ଭାବ: ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଅବଧି ପରେ ପରିପକ୍ୱ ହେଉଥିବା ବଣ୍ଡ୍ ଓ ସାଧନ, ଉତ୍ତରାଧିକାର, ବୀମା ଦାବିର ଅର୍ଥ ଓ ଶ୍ୱଶୁରଘରର ଟଙ୍କା। ଗୁପ୍ତଜ୍ଞାନ ଓ ରହସ୍ୟବିଦ୍ୟାର ବୁଝାମଣା ନିଜେ ଧନ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ; ଏଠି କିଛି ଦେଖାଯିବା ଜାଗାରେ ରଖାଯାଏ ନାହିଁ।
• ନବମ ଭାବ: ଟଙ୍କା ମନ୍ଦିର, ଗୁରୁ, ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷା ଓ ଦୂରଯାତ୍ରାରେ ଯାଏ, ସେହି ମାଧ୍ୟମରେ ଫେରେ। ପିତାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ଗୁରୁକୃପା ପ୍ରକୃତ ସମ୍ପତ୍ତି ବୋଲି ଗଣାଯାଏ, ଦାନକୁ ଖର୍ଚ୍ଚ ବଦଳରେ ନିବେଶ ମାନନ୍ତି।
• ଦଶମ ଭାବ: ବୃତ୍ତି ଓ ସୁନାମରେ ବନ୍ଧା, କେବେକେବେ ସତରେ ପିତାଙ୍କ ଲକରରେ ରହେ। ଭବିଷ୍ୟନିଧି, ସରକାରୀ ସାଧନ ଓ ବୃତ୍ତିଗତ ପ୍ରତିଷ୍ଠା—ଏହି ଜାତକ ବଜାରରେ ନିଜ ନାମକୁ ପ୍ରଧାନ ଧନ ଭାବେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।
• ଏକାଦଶ ଭାବ: ବଡ଼ ଭାଇଭଉଣୀ କି ସାଙ୍ଗମଣ୍ଡଳୀଙ୍କ ଭରସାରେ ଦିଆଯାଏ। ଧନ ପରିଚୟଜାଲ, ଲାଭାଂଶ ଓ ଅନେକ ଆୟପଥରେ ରହେ, ପରିଚୟଗୁଡ଼ିକ ହିଁ ସମ୍ପତ୍ତି ବୋଲି ମାନନ୍ତି।
• ଦ୍ୱାଦଶ ଭାବ: ବିଦେଶୀ ଖାତା, ଗୁପ୍ତ ସଞ୍ଚୟ ଓ ଶୋଇବା ସ୍ଥାନ ପାଖରେ ସତରେ ରଖାଯାଇଥିବା ନଗଦ। ଟଙ୍କା ଦାନ, ଡାକ୍ତରଖାନା, ଯାତ୍ରା ଓ ଏକାନ୍ତରେ ବହିଯାଏ—ଏବଂ ଏହି ଜାତକ ନିଜ ଶାନ୍ତି, ଗୋପନୀୟତା ଓ ନିଦକୁ ଖର୍ଚ୍ଚ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ଧନ ଭାବେ ନିରବରେ ଗଣନ୍ତି।

6. ବାଣୀ ଆପଣଙ୍କ ଧନର ରକ୍ଷକ

ବୃଷ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାବ ମୁହଁ, ଗଳା, ବାଣୀ ଓ ଖାଦ୍ୟଗ୍ରହଣ ଶାସନ କରନ୍ତି—ଏବଂ ଏହା ଏକ ଆଲଗା ଗୋଷ୍ଠୀ ନୁହେଁ। ଏହା ଏକ କାର୍ଯ୍ୟଶୀଳ ପରିପଥ, ଏବଂ 2, 5, 8 ଓ 11 ଚାରି ଭାବ ଘନିଷ୍ଠ ଭାବେ ବନ୍ଧା: ଦ୍ୱିତୀୟ ଖାଦ୍ୟ ଓ ବାଣୀ, ପଞ୍ଚମ ପାଚନ ଓ ପୂର୍ବପୁଣ୍ୟ, ଅଷ୍ଟମ ଉତ୍ତରାଧିକାର ଓ ଆୟୁଷ, ଏକାଦଶ ଇଚ୍ଛା ଓ ଲାଭ ଶାସନ କରେ। ଦୁର୍ବଳ ଦ୍ୱିତୀୟ ପଞ୍ଚମକୁ ତଳକୁ ଟାଣେ, ଦୁର୍ବଳ ପଞ୍ଚମ ଅଷ୍ଟମକୁ, ଦୁର୍ବଳ ଅଷ୍ଟମ ଏକାଦଶକୁ ଟାଣେ।

ତେଣୁ ସୁଧାର ସେହି ଶୃଙ୍ଖଳର ଶୀର୍ଷରେ ଦିଆଯାଏ, ଏବଂ ତାହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଭାବେ ସରଳ। ନମ୍ର କଥା କହୁଥିବା ଲୋକ କ୍ୱଚିତ୍ ଅପବାଦ ଭୋଗନ୍ତି, ସାଧାରଣତଃ ଲଢ଼େଇ ବିନା ଉତ୍ତରାଧିକାର ପାଆନ୍ତି, ଏବଂ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବା ଦେଖନ୍ତି। କଠୋର ଓ ଗାଳିଭରା ବାଣୀ କୁଣ୍ଡଳୀରୁ ପ୍ରକୃତରେ ଟଙ୍କା ନିଃଶେଷ କରେ। ଏହି ଅଧ୍ୟାୟର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଉପାୟ ମଧ୍ୟରୁ ଜିଭ ସୁଧାରିବା ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣେ।

ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗ୍ରହ ଆପଣଙ୍କ ବାଣୀରେ କ’ଣ କରେ (ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାବ)

• ସୂର୍ଯ୍ୟ: ରାଜସିକ ଅନୁଶାସନରେ କଥା କୁହନ୍ତି, ସ୍ପଷ୍ଟ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଅନ୍ତି, ଗର୍ବିତ କୁଳପରମ୍ପରା ପ୍ରତିଫଳିତ କରନ୍ତି।
• ଚନ୍ଦ୍ର: ମଧୁର ଓ ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କୁହନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ବଦଳନ୍ତି ଓ ରଖିନପାରିବା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦିଅନ୍ତି।
• ମଙ୍ଗଳ: ଅଳ୍ପ କଥା, ସିଧା ଦାବି, କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ କଠୋର—ଯେପରି ଅଫିସର କହୁଛନ୍ତି।
• ବୁଧ: ଗପୁଡ଼ା, ହାସ୍ୟରସିକ, କୂଟନୀତିଜ୍ଞ, ଶିଶୁସୁଲଭ; ସବୁବେଳେ ବ୍ୟବସାୟ, ସଂଖ୍ୟା କି ଲୋକଙ୍କୁ ଯୋଡ଼ିବା କଥା।
• ବୃହସ୍ପତି: ଦାର୍ଶନିକ—ଧର୍ମ, ନୀତି ଓ ଉଚ୍ଚ ଧାରଣା।
• ଶୁକ୍ର: ନମ୍ର ଓ ପରିମାର୍ଜିତ; ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ବ୍ରାଣ୍ଡ୍, ବୈଷୟିକ ଜ୍ଞାନ ଓ ଖ୍ୟାତିର କଥା।
• ଶନି: ଧୀର, ସର୍ବଦା ଅତୀତକୁ ଫେରନ୍ତି—ଆଗରୁ ଏହା ହୋଇଥିଲା, ଆଗରୁ ସେହିଟା ହୋଇଥିଲା। ପ୍ରାୟତଃ ସତ୍ୟ ଲୁଚାନ୍ତି।
• ରାହୁ: ପ୍ରଚଳନବାହାର କଥା, କହିବାବେଳେ ଆଖି ବୁଜନ୍ତି, ଖାଇବାବେଳେ ଅଦ୍ଭୁତ ଶବ୍ଦ କରନ୍ତି, ପାଟି ଖୋଲା ରଖନ୍ତି। ଏହି ସ୍ଥିତି ଓ ଶନି ଦୁହେଁ ଥଣ୍ଡା, ପୁରୁଣା, ଜମା କି ତେଲିଆ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରତି ରୁଚି ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି।
• କେତୁ: ଅଳ୍ପଭାଷୀ; ଖନେଇବା କିମ୍ବା ଅଧାରେ ଛାଡ଼ିଦିଆ ବାକ୍ୟ।

କ୍ଲାଉଡ୍ କିଚେନ୍: ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗ୍ରହ ବୃଷର ସମ୍ବଳରେ କିପରି ରାନ୍ଧେ

ତଳର ପ୍ରତ୍ୟେକ ରୋଷେୟାଙ୍କୁ ତିନିଟି ପ୍ରଶ୍ନ କରନ୍ତୁ, କାରଣ ଅଧ୍ୟାୟ ଏହି ତିନିଟିର ଉତ୍ତର ଆଗରୁ ଦେଇଛି। ଏହି ଗ୍ରହ ନିଆଯାଇଥିବା ଜିନିଷ ଫେରାଏ, ନା ନିଜ ପାଇଁ ରଖେ? ପରଶୁରାମ ଗାଈ ଫେରାଇ ପୃଥିବୀ ଦାନ କଲେ; ଏହି ରୋଷେଇଘରେ ଜମାକରି ରଖୁଥିବା ଗ୍ରହ ତାହାର ଅପବ୍ୟବହାର କରୁଛି। କ’ଣ ଏହି ଗ୍ରହକୁ ଫଟାଇଦେବ? ନନ୍ଦୀ ଯୁଗଯୁଗ ଦ୍ୱାରରେ ଅପେକ୍ଷା କରି ଗୋଟିଏ ଅପମାନରେ ବିସ୍ଫୋରଣ କଲେ—ସମାନ କାରଣ ଖୋଜନ୍ତୁ। ଏବଂ କାହା ପାଇଁ ଏହି ଗ୍ରହ ନିଜକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେବ? ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟ ଝିଅ ପାଇଁ ନିଜର ଏକମାତ୍ର ଏକାଧିକାର ଦେଇଦେଲେ, ଏଠି ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ଥିତି ଭିତରେ ସେପରି ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଲୁଚିଛନ୍ତି।

ଭାବ ଜୀବନର ସ୍ଥିର ବିଭାଗ। ରାଶି ତାହା ଭିତରେ ବସି ଖାଦ୍ୟତାଲିକା ସ୍ଥିର କରୁଥିବା କ୍ଲାଉଡ୍ କିଚେନ୍। ଗ୍ରହ ହେଉଛନ୍ତି ନିଜ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ନେଇ ଭିତରକୁ ଆସି ରାନ୍ଧୁଥିବା ରୋଷେୟା।

ମେଷ ଏପରି ରୋଷେଇଘର ଥିଲା ଯେଉଁଠି ଭାଟି ଗର୍ଜୁଥିଲା, ଖାଦ୍ୟଭଣ୍ଡାରରେ କିଛି ନଥିଲା। ବୃଷ ତାହାର ଓଲଟା: ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭରା ଭଣ୍ଡାର, ଶୀତଳ ଓ ଶାନ୍ତ, ଥାକରେ ସବୁକିଛି ଅଛି, ବିଶେଷ ତରତର ନାହିଁ। ଏଠି ରାନ୍ଧୁଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଖରେ ସମ୍ବଳ ଅଛି—ଏବଂ ପ୍ରଶ୍ନ ହୁଏ, ଶେଷରେ କୌଣସି ଅଭାବ ନଥିଲେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ରୋଷେୟା କ’ଣ କରନ୍ତି।

ବୃଷରେ ଚନ୍ଦ୍ର — ଉଚ୍ଚ

ଚନ୍ଦ୍ର ଖାଦ୍ୟ ଓ ରସ ଶାସନ କରନ୍ତି: ପୋଷଣ, ମାଧୁର୍ଯ୍ୟ, ଖାଇବାକୁ ପାଇବାର ମାନସିକ ତୃପ୍ତି। ସେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସ୍ୱାଦ ନଥିବା ସ୍ପଞ୍ଜ, ଯେଉଁ କୋଠରିରେ ରହନ୍ତି ତାହା ଶୋଷନ୍ତି। ଏବେ ତାଙ୍କୁ ଭରା ଖାଦ୍ୟଭଣ୍ଡାରକୁ ନିଅନ୍ତୁ, ଉଚ୍ଚତା ନିଜେ ବୁଝାପଡ଼ିବ—ପୋଷଣର ଗ୍ରହ ଶେଷରେ ପୋଷିବା ପାଇଁ କିଛି ପାଇଲେ।

ଏଠାରେ ମନ ସ୍ଥିର, ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳ ଓ ପ୍ରକୃତ ତୃପ୍ତ, ଯେପରି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଚନ୍ଦ୍ରସ୍ଥିତି ପୂରା କରିପାରେ ନାହିଁ। ଭଲ ଖାଦ୍ୟ, ସୁବିଧାଜନକ ପରିବେଶ ଓ ସ୍ଥିର ଘର ଏହି ଜାତକଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରେ; ମଧୁର କଥା କୁହନ୍ତି, ଅଧିକାଂଶଙ୍କୁ ବିଚଳିତ କରୁଥିବା ପରିସ୍ଥିତିରେ ଭାବର ସ୍ଥିରତା ରଖନ୍ତି। ଜନସାଧାରଣ ଓ ପୋଷଣରୁ ଧନ ଆସେ—ଖାଦ୍ୟ, ଦୁଗ୍ଧ, ଆତିଥ୍ୟ, କୃଷି, ସୁଖସାମଗ୍ରୀ, ଲୋକେ ଭୋଗ କରୁଥିବା ଯେକୌଣସି ଜିନିଷ—ଏବଂ ମାତା ପ୍ରାୟତଃ ପରିବାରର ସମୃଦ୍ଧିର ଉତ୍ସ। ସୀମାଟି ରାଶିର ନିଜର: ଅନୁଭୂତି ଥରେ ସ୍ଥିର କରିଦେଲେ ଏହି ଚନ୍ଦ୍ର ଘୁଞ୍ଚିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଆଦରରେ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦିଅନ୍ତି ଯାହା ପରେ ପାଳନ କରିବା ଅସୁବିଧା ଲାଗେ।

ବୃଷରେ ଶୁକ୍ର — ସ୍ୱରାଶି

ନିଜ ଭଣ୍ଡାରରେ ଶୁକ୍ର। ଆତ୍ମମୂଲ୍ୟ ଦୃଢ଼, ଉପସ୍ଥାପନ ପ୍ରୟାସସାଧ୍ୟ ବଦଳରେ ସ୍ୱାଭାବିକ, ଏବଂ ଜାତକଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ସୁଖ, ଖାଦ୍ୟ ଓ ନିରବ ସମ୍ପତ୍ତି ସଞ୍ଚୟ ପ୍ରତି ପ୍ରକୃତ ସହଜବୋଧ ଅଛି। ସଜ୍ଜା ଅକୃତ୍ରିମ; ସ୍ୱର ସୁମଧୁର; ଗଳା ଓ ମୁହଁ ସାଧାରଣତଃ ନଜର ଟାଣେ। ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଆନ୍ତରିକ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି—ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଅନ୍ୟତମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁଣ—ଯିଏ ଧୀରେ ସମ୍ବଳ ଗଢ଼ି ଧରିରଖନ୍ତି। ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ବିଳାସ, ଫ୍ୟାସନ୍, କଳା, ଯାନବାହନ, ଆତିଥ୍ୟ ଓ ସମ୍ପର୍କଭିତ୍ତିକ ବ୍ୟବସାୟରୁ ଟଙ୍କା ଆସେ: ଲୋକେ ତାଙ୍କ ସହ କାରବାର କରି ଖୁସି ପାଆନ୍ତି ବୋଲି ଜାତକ ରୋଜଗାର କରନ୍ତି।

ବୃଷରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ

ଏହି ସ୍ଥିତିରୁ ଦୁଇଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭିନ୍ନ ଜୀବନ ବାହାରେ, ଆପଣଙ୍କୁ ଜାତକଙ୍କୁ ଉଭୟ କହିବାକୁ ହେବ।

ପ୍ରଥମେ ଆଶୀର୍ବାଦ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ରାଜା, ଏଠାରେ ରାଜାଙ୍କୁ ରାଜକୋଷର ରକ୍ଷକ କରାଯାଇଛି। ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି କେବଳ ଧନ ଅର୍ଜନ ନକରି ତାହା ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରନ୍ତି—ବଡ଼ ସମ୍ପତ୍ତିର ପରିଚାଳକ, ସମ୍ପତ୍ତିର ରକ୍ଷକ, ଟ୍ରଷ୍ଟି, ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଭାବେ ନିଜର ନଥିବା ଟଙ୍କା ପାଇଁ ସହି କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ଯାହାଙ୍କ କଥାର ମୂଲ୍ୟ ଅଛି ବୋଲି ତାଙ୍କୁ ଭରସା କରାଯାଏ। ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ କି ଧନୀ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ସାଧାରଣ। ପିତା ନିଜେ ଏକ ସମ୍ବଳ: ତାଙ୍କ ପଦ, ପରିଚୟ ଓ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ହିଁ ଜାତକ ପ୍ରକୃତରେ ଉତ୍ତରାଧିକାରରେ ପାଆନ୍ତି। ରାଜନୈତିକ ଓ ସରକାରୀ ଶକ୍ତି ପ୍ରତି ଏଠି ପ୍ରବଳ ଆକର୍ଷଣ; ବୃଷରେ ସୁସ୍ଥିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ବାରମ୍ବାର ଏପରି ବ୍ୟକ୍ତି ଦେଖାନ୍ତି ଯିଏ ସାର୍ବଜନୀନ ଜୀବନରେ ପଶନ୍ତି, ପଦ ପାଇବା ପରେ ଯାହାଙ୍କ ଆର୍ଥିକ ସ୍ଥିତି ବଦଳେ। କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱ, ପିତା ଓ ସରକାରୀ ମୋହର ଥିବା ଯେକୌଣସି ଜିନିଷରୁ ଧନ ଆସେ।

ଏବେ ସତର୍କତା, ଏବଂ ଏହା ପ୍ରକୃତ। ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଦୁଇ ଭାବ, ପରିବାର ଓ ବିବାହ, ନଇଁବା, ବୁଝାମଣା କରିବା, ମୁଁ ଠିକ୍ ବଦଳରେ ଉଭୟଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଭାବିବାର ପ୍ରବୃତ୍ତିରେ ଚାଲନ୍ତି। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରବୃତ୍ତି ଠିକ୍ ଓଲଟା। ତେଣୁ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଭାବକୁ ସବୁଠାରୁ ନିଶ୍ଚିତ ଅଶାନ୍ତ କରୁଥିବା ଗ୍ରହ ସୂର୍ଯ୍ୟ। ବୃଷରେ ରହି ପରିବାର ଭିତରେ ଓ ଟଙ୍କାକୁ ନେଇ ଗର୍ବ ବଢ଼ାନ୍ତି: ଜାତକ ରାଜସିକ ଅନୁଶାସନ ଓ ପ୍ରକୃତ ମର୍ଯ୍ୟାଦାରେ କୁହନ୍ତି, କୁଳପରମ୍ପରାରେ ପ୍ରକୃତ ଗର୍ବ କରନ୍ତି, ସ୍ପଷ୍ଟ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଅନ୍ତି—ଆଉ ଘରେ ଅହଂ ପଶେ। ପରିବାରରେ ଅହଂ ପଶିଲେ ସମ୍ବଳ ବାହାରେ। ପରାମର୍ଶ ସରଳ ଓ କଠିନ: ଏହି ଗୋଟିଏ ବିଭାଗରେ ଶାନ୍ତିରେ ରହିବାଠାରୁ ଠିକ୍ ହେବାର ମୂଲ୍ୟ କମ୍।

ବୃଷରେ ମଙ୍ଗଳ

ସୈନିକ ରାଜକୋଷରେ ପଶନ୍ତି। ବାଣୀ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ, କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଲକ୍ଷ୍ୟମୁଖୀ—ଅଳ୍ପ କଥା, ସିଧା ଦାବି, ଅନାବଶ୍ୟକ କିଛି ନାହିଁ। ପ୍ରକୃତ ଚିହ୍ନ ସମ୍ବଳ ପାଇଁ ସଂଘର୍ଷ: ଜାତକ ଟଙ୍କା, ସମ୍ପତ୍ତି ଓ ପାରିବାରିକ ସମ୍ପଦ ପାଇଁ ଲଢ଼ନ୍ତି, ଜୋରରେ ଲଢ଼ନ୍ତି, କାରଣ ଅପମାନ କେବେ ଭୁଲୁନଥିବା ରାଶିକୁ ମଙ୍ଗଳ ଆକ୍ରମଣଶୀଳତା ଦିଅନ୍ତି। ସମ୍ପତ୍ତି ବିବାଦ ଓ ଉତ୍ତରାଧିକାର ଲଢ଼େଇ ସାଧାରଣ—ଏହି ଜାତକ ସାଧାରଣତଃ ଜିତନ୍ତି। ଅର୍ଜନ ଦିଗରେ ଜମି ଓ ନିର୍ମାଣ, ଇଞ୍ଜିନିୟରିଂ, ପ୍ରତିରକ୍ଷା, କ୍ରୀଡ଼ା, ଶଲ୍ୟଚିକିତ୍ସା ଓ ଶାରୀରିକ ସାହସ ଦରକାର ଥିବା ଯେକୌଣସି କାମରୁ ଧନ ଆସେ; ଚୁପଚାପ ଉତ୍ତରାଧିକାରରେ ପାଇବା ବଦଳରେ ସମ୍ପତ୍ତି ଦଖଲ କରି ଧରିରଖନ୍ତି, ପରିବାରର ଆଗରୁ ଥିବା ସମ୍ପତ୍ତିର ଅତ୍ୟନ୍ତ କୁଶଳ ରକ୍ଷକ ହୁଅନ୍ତି।

ବୃଷରେ ବୁଧ

ଭରା ଖାଦ୍ୟଭଣ୍ଡାରରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣବୁଦ୍ଧି ଶିଶୁ, ତାଙ୍କୁ ଏହା ମାନେ। ବାଣୀ ଗପୁଡ଼ା, ହାସ୍ୟରସିକ, କୂଟନୀତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ସହଜ ହୁଏ; ଜାତକ ସବୁବେଳେ ବ୍ୟବସାୟ, ସଂଖ୍ୟା ଓ ଜଣଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ସହ ଯୋଡ଼ିବା କଥା କୁହନ୍ତି, ସେହି କଥାରୁ ହିଁ ଘନିଷ୍ଠ ସମ୍ପର୍କ ଗଢ଼େ। ବାଣିଜ୍ୟରେ ଏହା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସ୍ଥିତି—ବ୍ୟାପାର, ଆଲୋଚନା, ଦଲାଲି, କଥାବାର୍ତ୍ତା ମାଧ୍ୟମରେ ସମ୍ବଳ ଚଳୁଥିବା ଯେକୌଣସି କାମ। ବୃଷର ଧୀରତା ବି ସାହାଯ୍ୟ କରେ, ବୁଧଙ୍କ ସାଧାରଣ ବିକ୍ଷିପ୍ତତାକୁ ସ୍ଥିର କରି ସତରେ ଚୁକ୍ତି ସାରିପାରିବା ରୂପ ଦିଏ। ବାଣିଜ୍ୟ, ଦଲାଲି, କମିଶନ୍, ହିସାବ ଓ କେହି ଭଲ କହିଲେ ସମ୍ବଳ ଚଳୁଥିବା ବ୍ୟବସାୟରୁ ଟଙ୍କା ହୁଏ—ଏବଂ ତିନିର ଗୁଣରେ ବଢ଼େ, ତେଣୁ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଆୟପଥ ବଦଳରେ ଅନେକ ଛୋଟ ଆୟପଥ ଆଶା କରନ୍ତୁ।

ବୃଷରେ ବୃହସ୍ପତି

ବଢ଼ାଇବା ପାଇଁ କିଛି ଥିବା ସ୍ଥାନରେ ପରାମର୍ଶଦାତା ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ଏବଂ ସବୁକୁ ସୁନା କରିବା ପରି ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶ ସମ୍ବଳ ଉପରେ ସହଜରେ କାମ କରେ। ବାଣୀ ଦାର୍ଶନିକ ହୁଏ—ଧର୍ମ, ନୀତି, ସିଦ୍ଧାନ୍ତ—ଏବଂ ଧନ ନାଟକୀୟ ଭାବେ ନୁହେଁ, ସ୍ଥିର ଭାବେ ବଢ଼େ। ପରିବାର ଓ ଟଙ୍କା ବିଷୟରେ ଜାତକ ପରମ୍ପରାଗତ ମୂଲ୍ୟବୋଧ ଧରନ୍ତି, ଉଦାର ଦାନ କରନ୍ତି, ପ୍ରାୟତଃ ଶିକ୍ଷା, ପରାମର୍ଶ କି ସଂସ୍ଥାରୁ ରୋଜଗାର କରନ୍ତି। ଶିକ୍ଷାଦାନ, ପରାମର୍ଶ, ଅର୍ଥ ଓ ଉପଦେଶମୂଳକ କାମ, ଧାର୍ମିକ ସଂସ୍ଥା ଓ ପ୍ରତିଷ୍ଠାତାଙ୍କ ପରେ ବି ରହିବାକୁ ଗଢ଼ା ଯେକୌଣସି ଜିନିଷରୁ ଆୟ ହୁଏ—ଏହା ସେହି ସ୍ଥିତି ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଯେଉଁଠି ପ୍ରକୃତ ଉତ୍ତରାଧିକୃତ ଧନ ଓ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଉପକାରୀ ବାରମ୍ବାର ଦେଖାଯାଆନ୍ତି। ସତର୍କତା ସୁଖଦ ରାଶିରେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ସାଧାରଣ ସତର୍କତା: ଲଗାମହୀନ ବିସ୍ତାର ସମ୍ପତ୍ତି ପରି ଭୋକକୁ ବି ସହଜରେ ବଢ଼ାଏ, ଦେହ ବି ସେହିପରି ବଢ଼େ।

ବୃଷରେ ଶନି

ଭଣ୍ଡାରରେ କଇଁଛ—ଏବଂ ମେଷ ପରି ନୁହେଁ, ଏଠି ତାଙ୍କ ସ୍ଥିତି ଖରାପ ନୁହେଁ, କାରଣ ବୃଷ ତାଙ୍କୁ ତରବର କରିବାକୁ କହେ ନାହିଁ। ଧନ ଧୀରେ ଓ ବିଳମ୍ବରେ ଆସେ, ତିଷ୍ଠେ। ଜାତକ ଧୀରେ କୁହନ୍ତି, ପୁଣିପୁଣି ଅତୀତକୁ ଫେରନ୍ତି, ପୁରୁଣା ଜିନିଷ ଉପଯୋଗିତା ସରିଯିବାର ବହୁ ପରେ ବି ଧରିରଖନ୍ତି, ପ୍ରାୟତଃ ବୟୋଜ୍ୟେଷ୍ଠଙ୍କ ପ୍ରକୃତ ଆର୍ଥିକ ଦାୟିତ୍ୱ ନିଅନ୍ତି। ନିରନ୍ତର ଶ୍ରମ ଓ ସମୟ ନିଜେ ଟଙ୍କା ଆଣେ—କୃଷି, ଖଣି, ଲୁହା ଓ ଭାରୀ ସାମଗ୍ରୀ, ଭଡ଼ା ଆୟ, ଯୁବାବସ୍ଥାରେ କିଣି ଦଶନ୍ଧି ଧରି ରଖିଥିବା ସମ୍ପତ୍ତି—ଏହି ଜାତକ ତିରିଶ ବର୍ଷରେ କେହି ଅନୁମାନ କରିଥିବାଠାରୁ ଷାଠିଏରେ ପ୍ରାୟତଃ ଅଧିକ ଧନୀ। ଫାନ୍ଦ ଶନିଙ୍କର: ଟଙ୍କା ବିଷୟରେ ସତ୍ୟ ଲୁଚାଇବାର ପ୍ରବୃତ୍ତି, ଏବଂ ଥଣ୍ଡା, ବାସି କି ବଳକା ଖାଦ୍ୟର ରୁଚି ଯାହା ଆଗରୁ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାବର ପରିପଥକୁ ଚୁପଚାପ କ୍ଷତି କରେ।

ବୃଷରେ ରାହୁ

ନେବାକୁ ବହୁ ଜିନିଷ ଭରା କୋଠରିରେ ସୀମାହୀନ ଗ୍ରହଣକାରୀ। ଭୋକ ବିରାଟ ହୁଏ—ଖାଦ୍ୟ, ବିଳାସ, ସଞ୍ଚୟ ପାଇଁ—ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ଥାମେ ନାହିଁ। ବାଣୀ ପ୍ରଚଳନବାହାର ହୁଏ; ଖାଇବାରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଅଭ୍ୟାସ, ଥଣ୍ଡା, ଜମା ଓ ତେଲିଆ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରତି ଆକର୍ଷଣ ଥାଏ। ରାହୁ ଏଠି ବିପୁଳ ଧନ ଗଢ଼ନ୍ତି, ଦ୍ରୁତ ଗଢ଼ନ୍ତି—ବିଦେଶୀ ସମ୍ପର୍କ, ଆମଦାନି, ସଟ୍ଟା, ପ୍ରଯୁକ୍ତି ଓ ବଜାର ଏଯାଏ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ନକରିଥିବା କ୍ଷେତ୍ରରୁ। କିନ୍ତୁ ତଳେ ଭିତ୍ତି ନଥାଇ ଗଢ଼ନ୍ତି, ବୃଷରେ ଶୀଘ୍ର ଆସୁଥିବା ଜିନିଷ କ୍ୱଚିତ୍ ନିର୍ମଳ ଭାବେ ଧରାଯାଏ। ସଞ୍ଚୟ ଏକମାତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ୟ ହେଲେ ପାରିବାରିକ ସମ୍ପର୍କ ମୂଲ୍ୟ ଦିଏ।

ବୃଷରେ କେତୁ

ରାଜକୋଷର ତପସ୍ୱୀଙ୍କର ରାଜକୋଷରେ ଆଗ୍ରହ ନାହିଁ। ଏହି ଜାତକ ଅଳ୍ପଭାଷୀ—ଖନେଇବା କି ଅଧା ବାକ୍ୟ ସାଧାରଣ—ଧନ, ପରିବାର ଓ ସଞ୍ଚୟର ସମଗ୍ର କାରବାର ପ୍ରତି ପ୍ରକୃତ ନିର୍ଲିପ୍ତତା ରଖନ୍ତି। ସମ୍ବଳ ବିଷୟରେ ପୂର୍ବଜନ୍ମର ଦକ୍ଷତା ପ୍ରାୟତଃ ଥାଏ, ଯାହାର ଭୋଗରୁ ଏ ଜୀବନ ଚୁପଚାପ ବଞ୍ଚିତ। ଅଧିକ ଆଗ୍ରହ ବିନା ଖାଦ୍ୟ ଖାଆନ୍ତି। ଟଙ୍କା ଆସେ—ସାଧାରଣତଃ ଗବେଷଣା, ବୈଷୟିକ ବିଶେଷଜ୍ଞତା କି ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ କାମରୁ—କିନ୍ତୁ ରହେ ନାହିଁ, ତାହାରେ ଜାତକ କ୍ୱଚିତ୍ ବ୍ୟଥିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏଠି ଅହଂ ପରିବାର କି ଟଙ୍କାରେ ଲାଗିଲେ କେତୁଙ୍କ ପଛକୁ ଘୂରୁଥିବା ଖଡ଼୍ଗ ଠିକ୍ ସେହି ବନ୍ଧନ କାଟିବାକୁ ଯାଏ।

ବୃଷରେ ଅନେକ ଗ୍ରହ ଏକାଠି

ପ୍ରତ୍ୟେକ ରୋଷେୟା ତଥାପି ନିଜ ଖାଦ୍ୟ ରାନ୍ଧନ୍ତି; ଭଣ୍ଡାର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକାଥରେ ଯୋଗାଏ। ସେହି କୁଣ୍ଡଳୀର ପରିବାର, ଟଙ୍କା ଓ ବାଣୀ ଅସାଧାରଣ ଭିଡ଼ଭରା ବିଷୟ ହେବେ ବୋଲି ଆଶା କରନ୍ତୁ—ବହୁତ ଭିନ୍ନ ପ୍ରବୃତ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କର ସେହି ଗୋଟିଏ ଭଣ୍ଡାର ଉପରେ ଦାବି।

ବୃଷ ବାହାରେ ଶୁକ୍ର: ଆପଣଙ୍କ ସମ୍ପର୍କ ସ୍ଥିର କରୁଥିବା ନିୟମ

ପରିବାର ଓ ଜୀବନସାଥୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଥାୟୀ ଯୁଦ୍ଧ

ଶୁକ୍ର ଦୁଇଟି ରାଶିର ଅଧିପତି: ପରିବାର ଓ ସମ୍ବଳର ବୃଷ, ବିବାହ ଓ ଭାଗୀଦାରିର ତୁଳା। ଏବେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗଣନ୍ତୁ। ପରସ୍ପରଠାରୁ ସେମାନେ ଷଷ୍ଠ ଓ ଅଷ୍ଟମ ପଡ଼ନ୍ତି—ଦୁଇ ଭାବର ହୋଇପାରୁଥିବା ସବୁଠାରୁ କଠିନ ଦୁଇ ସମ୍ପର୍କ।

ଏହି ଗୋଟିଏ ଗଠନଗତ ତଥ୍ୟ ଜ୍ୟୋତିଷର ଅନ୍ୟତମ ସବୁଠାରୁ ନିର୍ଭରଯୋଗ୍ୟ ଢାଞ୍ଚା ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ: ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପରିବାର ଓ ଜୀବନସାଥୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆଜୀବନ ଅଳ୍ପ ଅଳ୍ପ ଘର୍ଷଣ। କାହାର ଦୋଷ ନୁହେଁ, ଅସାଧାରଣ ବି ନୁହେଁ—କୁଣ୍ଡଳୀର ଗଠନରେ ଅଛି। ଶୁକ୍ର ଶେଷରେ ଯେଉଁ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅନ୍ତି ତାହା ସାଧାରଣତଃ କିଛି ସଂଘର୍ଷ ପରେ ଅର୍ଜିତ, କାରଣ ଟଙ୍କା ଓ ସମ୍ପର୍କ ଏକାଠି ଥିଲେ ଘର୍ଷଣ ବି ସାଥିରେ ରହେ।

ବ୍ୟବହାରରେ ଲଗାନ୍ତୁ। କୁଣ୍ଡଳୀରେ ଶୁକ୍ର ଓ ତୁଳାଙ୍କୁ ଖୋଜନ୍ତୁ, ଜାତକଙ୍କ ସାରା ଜୀବନ ଚୁପଚାପ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା ଦୁଇ ପକ୍ଷ ପାଇଯିବେ। ଶୁକ୍ର ଚତୁର୍ଥ ଭାବରେ ପଡ଼ିଲେ ଯୁଦ୍ଧ ମାତା ଓ ପତ୍ନୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ; ତାହା ସମ୍ଭାଳିବା ଥରେ ସମାଧାନ ହେଉଥିବା ସମସ୍ୟା ନୁହେଁ, ସ୍ଥାୟୀ କାମ।

ଶୁକ୍ର ମୀନରେ କାହିଁକି ଉଚ୍ଚ

ଶୁକ୍ର ଭକ୍ତି—ସମର୍ପଣ—ଦର୍ଶାନ୍ତି, ଏବଂ ପ୍ରାୟ ସମସ୍ତେ ଛାଡ଼ିଯାଉଥିବା ଚାବି ଏହା। ଏବେ କେଉଁଠି ଉଚ୍ଚ ତାହା ଦେଖନ୍ତୁ: ମୀନ, ଆକାଶଗଙ୍ଗାର ରାଶି, ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାର ଜଳର ରାଶି, ଯାହାର ତଳ ଦେଖିହୁଏ ନାହିଁ ସେପରି ସବୁକିଛିର ରାଶି।

ଭକ୍ତି ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱାସରେ ଅଜଣା କ୍ଷେତ୍ରରେ ପଶିବାକୁ ହୁଏ। ଯେଉଁଠି ଦେଖି, ପରଖି ଓ ହିସାବ କରିପାରନ୍ତି, ସେଠି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦରକାର ନାହିଁ। ଯେଉଁଠି କିଛି ଦୃଶ୍ୟମାନ ନୁହେଁ, ସବୁ ଭରସାରେ ଛାଡ଼ିବାକୁ ହୁଏ, ଠିକ୍ ସେଠି ଶୁକ୍ର ଉଚ୍ଚ। ସେଥିପାଇଁ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଭାବ ତର୍କରେ ଚାଲନ୍ତି ନାହିଁ: ପରିବାର କି ବିବାହରେ ବୁଧଙ୍କ ବିଶ୍ଳେଷଣ କାମ କରେ ନାହିଁ, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ନିୟମ ବି ସମାଧାନ କରେ ନାହିଁ। ସେହି ଦୁଇ ଭାବ ବିଶ୍ୱାସ ଓ ନଇଁବାର ଇଚ୍ଛାରେ ଚାଲନ୍ତି, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସାଧନ ସେଠି କାମ କରେ ନାହିଁ।

ଏହାକୁ ନୀଚତା ସହ ମିଳାନ୍ତୁ। ମାପ, ସଂଶୋଧନ ଓ ପ୍ରମାଣର ରାଶି କନ୍ୟାରେ ଶୁକ୍ର ନୀଚ। ଭକ୍ତି ହିସାବ ଯାଞ୍ଚ ସହି ତିଷ୍ଠିପାରେ ନାହିଁ। ସାମ୍ନାର ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ପରଖିବା, ତାଲିକା କରିବା ଓ ସୁଧାରିବା ଆରମ୍ଭ କରିବା ମାତ୍ରେ ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ଦରକାର ଥିବା ସେହି କ୍ଷମତା ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଏ। ସମଗ୍ର ନୀଚତା ଏହା, ପ୍ରକୃତ ବିବାହରେ ନିରନ୍ତର ଦେଖିବେ।

ବୀଜ, କାନ୍ତି ଓ ପୁଣି ସୁସ୍ଥ ହେବାର ଶକ୍ତି

ଶୁକ୍ର ପୁନର୍ଜୀବନ ଓ ପୁନରୁଦ୍ଧାରର ଶକ୍ତି—ସଞ୍ଜୀବନୀ ବିଦ୍ୟା—ଧରନ୍ତି; ଦେହରେ ତାହା ରୋଗପ୍ରତିରୋଧ, ବୀଜ ଓ ଓଜସ୍ ହୁଏ: ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପ୍ରାଣବନ୍ତ କାନ୍ତି ଓ ତେଜ। ବଳବାନ ଶୁକ୍ର ଦୃଶ୍ୟମାନ କାନ୍ତି ଓ ସବୁ ପ୍ରକାର ଧକ୍କାରୁ ଶୀଘ୍ର ସୁଧାର ଦିଅନ୍ତି। କ୍ଷତିଗ୍ରସ୍ତ ଶୁକ୍ର ଧୀର ସୁଧାର ଓ ସ୍ଥାୟୀ ଆତ୍ମସନ୍ଦେହ ଦିଅନ୍ତି; ପରମ୍ପରା ଅନୁସାରେ ମୌଳିକ ପରିଚ୍ଛନ୍ନତାର ଅବହେଳା ଓ ଅତିଭୋଗ ତାଙ୍କୁ ନିଃଶେଷ କରେ।

ଏବଂ ବୀଜରେ ଯେପରି ସମଗ୍ର ଗଛ ରହେ, ଶୁକ୍ର ଯେଉଁଠି ରହନ୍ତି ସେହି ଜୀବନକ୍ଷେତ୍ରର ମୁଖ୍ୟ ସମସ୍ୟାର ବୀଜ ପାଇବେ। କୁଣ୍ଡଳୀ ବିଭ୍ରାନ୍ତ କଲେ ଶୁକ୍ର କାହା ପାଖରେ ଠିଆ ହୋଇଛନ୍ତି ଯାଇ ଦେଖନ୍ତୁ। ସମସ୍ୟା ଓ ତାହାର ଉତ୍ପତ୍ତି ସାଧାରଣତଃ ଠିକ୍ ସେଠି।

ଶୁକ୍ରବଂଶୀ: ଭୃଗୁଙ୍କ ବଂଶଜ

ଏହି ନିୟମ ଏତେ ନିର୍ଭରଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ମିଳେ ଯେ ପ୍ରଥମେ ଛାତ୍ରମାନେ ସନ୍ଦେହ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ କେଉଁଠୁ ଆସିଛି ନଜାଣି ଠିକ୍ ପ୍ରୟୋଗ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।

ଥରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ କି ଶିବ—ତିନିଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥିର କରିବାକୁ ଋଷିମାନେ ଭୃଗୁ ଋଷିଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ପଠାଇଲେ। ସେ ପ୍ରଥମେ ବ୍ରହ୍ମା, ତା’ପରେ ଶିବଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ଉଭୟଙ୍କ ଆତିଥ୍ୟରେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ଶେଷରେ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଆସିଲେ, ଯେଉଁଠି ପ୍ରଭୁ ବିଶ୍ରାମ କରୁଥିଲେ, ପାଖରେ ମା’ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଥିଲେ। ଭୃଗୁ ଯାଇ ସିଧା ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବକ୍ଷରେ ଗୋଇଠା ମାରିଲେ।

ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ତୁରନ୍ତ ପ୍ରଶ୍ନର ସମାଧାନ କଲା। ଅପମାନ ମାନିବା ତ ଦୂର, ସେ ଉଠି ଋଷିଙ୍କ ପାଦ ହାତରେ ନେଇ କ୍ଷମା ମାଗିଲେ—ତାଙ୍କ କଠିନ ବକ୍ଷ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଦକୁ ଆଘାତ ଦେଇଥିବ ବୋଲି ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ। ପାଦଚିହ୍ନ ନିଜ ବକ୍ଷରେ ସ୍ଥାୟୀ ଭାବେ ବହନ କରିବେ ବୋଲି କହିଲେ। ସେହି ଚିହ୍ନ ଶ୍ରୀବତ୍ସ, ଏବଂ ଋଷିମାନେ ଉତ୍ତର ପାଇଲେ।

କିନ୍ତୁ ପାଦ ଠିକ୍ କେଉଁଠି ପଡ଼ିଲା ଦେଖନ୍ତୁ। ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବକ୍ଷରେ ମା’ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ବାସ କରନ୍ତି—ଶ୍ରୀବତ୍ସର ଅର୍ଥ ଶ୍ରୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ। ନିଜ ଆସନରୁ ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କରାଯାଇଥିଲା। ଲକ୍ଷ୍ମୀ କ୍ଷମା କଲେ ନାହିଁ: ଆଉ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଧନ ବିନା ରହିବେ ବୋଲି ଘୋଷଣା କଲେ। ଭୃଗୁ ଆସିବାର କାରଣ ବୁଝାଇଲେ ଗୋଟିଏ ଛାଡ଼ ଦେଲେ—ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜୁଥିବା ଯେକୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ ତହିଁରୁ ମୁକ୍ତ। ପ୍ରସଙ୍ଗକ୍ରମେ, ଠିକ୍ ସେଥିପାଇଁ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ କେବେ ଏକା ପୂଜା କରାଯାଏ ନାହିଁ, ସର୍ବଦା ନିଜ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସହ।

ଏବେ ଜ୍ୟୋତିଷର ନିୟମ। ଲଗ୍ନଠାରୁ ପ୍ରାୟ ତିନି ଡିଗ୍ରୀ ଭିତରେ ଶୁକ୍ର ଥିଲେ, କିମ୍ବା ଶନିଙ୍କ ସହ ଯୁତି, ପରସ୍ପର ଦୃଷ୍ଟି, ଶନିଙ୍କ ସହ ରାଶି ପରିବର୍ତ୍ତନ କି ଶନିଙ୍କ ସହ ଏକେ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ଥିଲେ ଜାତକ ଶୁକ୍ରବଂଶୀ—ଭୃଗୁଙ୍କ ବଂଶର। ସେପରି କୁଣ୍ଡଳୀରେ ପରିବାରର ମୁଖିଆ କି ବୟୋଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଦୀର୍ଘସ୍ଥାୟୀ ଗୋଡ଼ କି ପାଦର ଆଘାତ, କିମ୍ବା ଅବିରତ ତୀବ୍ର ଗୋଡ଼ବିନ୍ଧା ଭୋଗନ୍ତି।

ତର୍କ ସଠିକ୍, ଥରେ ଦେଖିଲେ ନିୟମ ଭୁଲିବେ ନାହିଁ। ଅପରାଧ ପାଦରେ ହୋଇଥିଲା, କର୍ମ ପାଦକୁ ଫେରେ। ପରବର୍ତ୍ତୀ ପାଞ୍ଚଟି କୁଣ୍ଡଳୀରେ ପରଖନ୍ତୁ—ପିତାଙ୍କ ଆଣ୍ଠୁ, ଜେଜେବାପାଙ୍କ ନିତମ୍ବ, ମାତାଙ୍କ ପାଦ ବିଷୟରେ ପଚାରନ୍ତୁ—ପାଇବା ଆରମ୍ଭ କରିବେ। ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ବିଷୟ ବୋଲି ଉପାୟ ତାଙ୍କ ନିଜ ଦିଆ ଛାଡ଼କୁ ଅନୁସରେ: ତାଙ୍କ ସହ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପୂଜା, କେବେ କେବଳ ଧନର ପୂଜା ନୁହେଁ।

ମନେରଖିବା ଯୋଗ୍ୟ ଆଉ ଦୁଇଟି ନିୟମ

• ଶୁକ୍ରଙ୍କଠାରୁ ଦଶମ କାମ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଘର୍ଷଣର ନିରନ୍ତର ଉତ୍ସ ହୁଏ—ସେଠି ଯେଉଁ ଭାବ କି ଗ୍ରହ ପଡ଼େ ବୃତ୍ତିଜୀବନରେ ବାରମ୍ବାର ସଂଘର୍ଷ ସୃଷ୍ଟି କରିବ।
• ବୃଷଠାରୁ ପାଞ୍ଚ ଭାବରେ ଜାତକ ହିସାବ ନକରି ଖର୍ଚ୍ଚ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସେହି ଜିନିଷ ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ସବୁଠାରୁ ଚାହାନ୍ତି—ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ନିୟମ।

ଶୁକ୍ର ଓ ବୃଷ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ଉପାୟ

ଏଗୁଡ଼ିକୁ ତାଲିକା ଭାବେ ନୁହେଁ, ସେହି ତିନି ରୂପଙ୍କ ଅଭ୍ୟାସ ଭାବେ ପଢ଼ନ୍ତୁ। ହାତରେ ଥିବା ଜିନିଷର ଅପବ୍ୟବହାର ନକରିବାର ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ ପରଶୁରାମଙ୍କ ଅନୁଶାସନ ଅଛି। ସ୍ଥାନର ରକ୍ଷା ଓ ପରିଚ୍ଛନ୍ନତାରେ ନନ୍ଦୀଙ୍କର ଅଛି। ଆଉ ଦେବାର—ଲୋକଙ୍କୁ ଖୁଆଇବା, ନାରୀତ୍ୱକୁ ସମ୍ମାନ, ଅହଂ ସମର୍ପଣର—ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଅଛି, କାରଣ ସେ ଏକାଧିକାର ହରାଇ ପ୍ରକୃତ ମୂଲ୍ୟବାନ ଜିନିଷ ରଖିଲେ। ତଳର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଉପାୟ ସେମାନଙ୍କର ଗୋଟିଏ, ଏ ସପ୍ତାହରେ ଆପଣ କରିପାରିବା ପରି ରୂପ ନେଇଛି।

ଏଗୁଡ଼ିକ ଆଚାର ବଦଳରେ ଦୈନନ୍ଦିନ ନିୟମ; ବୃଷ ପ୍ରକୃତରେ ଚାହୁଁଥିବା ତିନିଟି ଜିନିଷ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି: ଆପଣଙ୍କ ଶାନ୍ତି, ପରିବାର ଓ କଷ୍ଟାର୍ଜିତ ଧନ।

ବାରଟି ଭାବରେ ବୃଷ

ନିଜରଟି ପଢ଼ିବା ପୂର୍ବରୁ ମୂଳ ସୂତା ଧରନ୍ତୁ। ବୃଷ ଯେଉଁଠି ପଡ଼େ, ଆପଣ କିଛି ଭରସାରେ ଧରିଛନ୍ତି, ସେଠିର ଅପମାନ କେବେ ଭୁଲିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଯାହା ପାଇଁ ସବୁ ଛାଡ଼ିଦେବେ ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ସେହି ଭାବରେ ଠିଆ ଅଛନ୍ତି। ପରଶୁରାମ ଥରେ ବି ନିଜ ପାଇଁ ଲଢ଼ିନଥିଲେ, ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟ ଝିଅ ପାଇଁ ନିଜର ସମସ୍ତ ଗଢ଼ା ଜିନିଷ ହରାଇଲେ। ତଳ ଅନୁଚ୍ଛେଦ ପଢ଼ି ନିଜର ସେହି ବ୍ୟକ୍ତି କିଏ ଖୋଜନ୍ତୁ—ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିବା ମାତ୍ରେ ସାଧାରଣତଃ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ।

ନିଜରଟି ପଢ଼ିବା ପୂର୍ବରୁ ଦୁଇ ସ୍ଥିର କଥା ମନେ ରଖନ୍ତୁ: ବୃଷ ଯେଉଁଠି ରହେ ସେଠି ଆପଣ ସମ୍ବଳ ସଞ୍ଚୟ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସେଠି ଅପମାନ କେବେ ଭୁଲାଯାଏ ନାହିଁ।

ମେଷ ଲଗ୍ନ — ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାବରେ ବୃଷ

ଆପଣ ଖେଳ ଖେଳନ୍ତି ନାହିଁ କି କଥା ବୁଲାନ୍ତି ନାହିଁ। ଟଙ୍କା, ପରିବାର କି ପ୍ରକୃତ ଗୁରୁତ୍ୱର ବିଷୟ ଆସିଲେ ସାଜସଜ୍ଜା ବିନା ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ସିଧା କୁହନ୍ତି—ଆପଣଙ୍କ କଥାରେ ଅନାବଶ୍ୟକ କିଛି ନାହିଁ; ସୁନ୍ଦର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତିଠାରୁ ପ୍ରକୃତ ଫଳ ଚାହାନ୍ତି। କୁଳପରମ୍ପରାକୁ ଜୀବନର ପ୍ରଧାନ ଆଧାର ମାନନ୍ତି, ହିସାବ ସମାନ ରଖନ୍ତି: ଆପଣଙ୍କ ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ସମର୍ଥନ ଦେଉଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଗଭୀର ମୂଲ୍ୟ ଦିଅନ୍ତି, ସେହି ନିଷ୍ଠା ପୂରା ଫେରାନ୍ତି। ବିଶୃଙ୍ଖଳ ଆର୍ଥିକ ସ୍ଥିତି ଅସ୍ୱସ୍ତି ଦିଏ; ପରବର୍ତ୍ତୀ ଆରମ୍ଭକୁ ପୁଞ୍ଜି ଦେବା ପାଇଁ ସ୍ଥିର, ନିୟମିତ ସଞ୍ଚୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଚାହାନ୍ତି। କେହି ପରିବାର କି ଗଢ଼ିଥିବା ସୁରକ୍ଷାକୁ ଧମକ ଦେଲେ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ—ସିଧା ମୂଳକୁ ଯାଇ ଶାନ୍ତ ଓ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ମେଣ୍ଟାନ୍ତି।

ବୃଷ ଲଗ୍ନ — ପ୍ରଥମ ଭାବରେ ବୃଷ

ଜଗତରେ ଆପଣଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତି ପ୍ରକୃତ ସୁରକ୍ଷା ଗଢ଼ି ଧରିରଖିବା ପାଇଁ; ଜୀବନ ସଜାଡ଼ି ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ପାଇଁ ନିରାପଦ ସ୍ଥାନ କରିବାବେଳେ ଆପଣଙ୍କ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ପରିବାରର ନାମ ଓ ପରମ୍ପରା ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ପବିତ୍ର, ତାହାର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଭାବେ ରକ୍ଷା କରିବେ—ଅତି ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳ ବାହାର ତଳେ ନିରବ ଯୋଦ୍ଧା ଅଛନ୍ତି, ସୀମା ପାର କରୁଥିବା ଯେକେହି ଜାଣିଯାଆନ୍ତି। ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଖୁଆଇ ପୋଷିବାର ପ୍ରକୃତ ଦାୟିତ୍ୱ ରଖନ୍ତି; ଲୋକଙ୍କୁ ଶାରୀରିକ ସୁଖ ଦେବା ଆପଣଙ୍କ ଜୀବନର ପ୍ରକୃତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ। ବାଣୀ ମାର୍ଜିତ, ଯଦିଓ କେବେକେବେ ଗର୍ବ ପଶେ; ସେହି ଗର୍ବ ଅତି ଆବଶ୍ୟକ ସମର୍ଥନ ଥିଲେ ବି ସାହାଯ୍ୟ ମାଗିବା କଠିନ କରେ। ଭାଗ୍ୟ ବିଳମ୍ବିତ ଲାଗିପାରେ, ଯେପରି ଗୁରୁଙ୍କ ପୁରୁଣା ଋଣ ଏବେ ବି ଶୁଝୁଛି—ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରନ୍ତୁ, ଶିକ୍ଷାଦାତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତୁ, ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ସ୍ଥିର ହେବ। ପରିବାର କି ସନ୍ତାନ ପାଇଁ କେବେକେବେ ଟଙ୍କା ହଠାତ୍ ବାହାରିବ ମାନନ୍ତୁ; ସେହି ପ୍ରବାହ ଏପରି କାମ କରୁଛି ଯାହା ସବୁବେଳେ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।

ମିଥୁନ ଲଗ୍ନ — ଦ୍ୱାଦଶ ଭାବରେ ବୃଷ

ଅତି କଷ୍ଟାର୍ଜିତ ଟଙ୍କା ଚୁପଚାପ ଘରର ବିଲ୍, ପରିବାରର ସୁଖ ଓ ଘରୋଇ ଆବଶ୍ୟକତାରେ ବହିଯାଏ; କେବେକେବେ କେବଳ ଘର ଚଳାଇବା ପାଇଁ ରୋଜଗାର କରୁଛନ୍ତି ଲାଗେ। ବ୍ୟାଙ୍କ ପରଦାର ସଂଖ୍ୟାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭରସା କରନ୍ତି ନାହିଁ—କୌଣସି ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ, ସାଧାରଣତଃ ଶୋଇବା ପାଖରେ, ଭୌତିକ ସଞ୍ଚୟ ଲୁଚାଇ ରଖନ୍ତି; ସେହି ପ୍ରବୃତ୍ତି ପାଇଁ ମୂର୍ଖ ଭାବିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ନିଃଶେଷ ହେବା ସବୁଠାରୁ ଭାରୀ ଲାଗିଲେ ଉପାୟ ସହଜବୋଧର ବିପରୀତ ଏବଂ କାମ କରେ: କିଛି ନଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଖୁଆନ୍ତୁ। ସରଳ, ପୁଷ୍ଟିକର ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ଯେକୌଣସି ମିତବ୍ୟୟଠାରୁ ଶୀଘ୍ର ଏହି ସ୍ଥିତିକୁ ସନ୍ତୁଳିତ କରେ। ଭୌତିକ ଜୀବନରକ୍ଷା କଥାରେ ଅସରନ୍ତି ଘୂରିବା ବଦଳରେ କଥା ତ୍ୟାଗ ଓ ଉଚ୍ଚଜ୍ଞାନ ଆଡ଼କୁ ଗଲେ ପ୍ରକୃତ ଶାନ୍ତି ପାଆନ୍ତି।

କର୍କଟ ଲଗ୍ନ — ଏକାଦଶ ଭାବରେ ବୃଷ

ପ୍ରକୃତ ସହାୟକ, ଉତ୍ତମ ମାନର ମଣ୍ଡଳୀ ପାଇଛନ୍ତି; ବର୍ଷକ୍ରମେ ସେହି ବନ୍ଧୁତା ଘନୀଭୂତ ହୋଇ ପରିବାରଠାରୁ ଅଲଗା କରିହୁଏ ନାହିଁ। ସାମାଜିକ ମିଳାମିଶା ସୁଖକୁ ନେଇ ଚାଲେ—ଏକାଠି ଭୋଜନ, ବାହାରେ ଖାଇବା, ଲମ୍ବା ଖାଇବା ଟେବୁଲ୍—କଥାବାର୍ତ୍ତାଠାରୁ ଖାଦ୍ୟରେ ବନ୍ଧନ ଅଧିକ ଗଭୀର। ଧନ ଡିଆଁରେ ନୁହେଁ, ନିରବ ନିୟମିତ ପାଦରେ ଆସେ; ସମ୍ବଳ ସମ୍ଭାଳିବା ଓ ଜମି ସମ୍ପତ୍ତି ପରି ସ୍ଥାୟୀ ସମ୍ପଦ ଗଢ଼ିବାର ପ୍ରକୃତ ପ୍ରତିଭା ଅଛି। ପୋଷଣ, ସୁଖ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ବ୍ୟବସାୟ ଆପଣଙ୍କୁ ମାନେ, ସାର୍ବଜନୀନ ଉପସ୍ଥିତିର ସ୍ୱାଭାବିକ ଉଷ୍ମତା ଟଙ୍କାରେ ବଦଳେ। ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତ କିପରି ସ୍ଥିର କରିବେ ମନ ସବୁବେଳେ ସେଥିରେ ଚାଲେ। କେବଳ ଧ୍ୟାନ ଦିଅନ୍ତୁ, ସାଙ୍ଗ କି ବଡ଼ ଭାଇଭଉଣୀଙ୍କ ଭରସାରେ ଦିଆ ଟଙ୍କାରେ ସମ୍ବଳ ରହିବାର ପ୍ରବୃତ୍ତି—ସେହି ହାତ ସତର୍କତାରେ ବାଛନ୍ତୁ।

ସିଂହ ଲଗ୍ନ — ଦଶମ ଭାବରେ ବୃଷ

ଆପଣଙ୍କ ବୃତ୍ତି ରାଜକୋଷ, ଖଣି ନୁହେଁ—ବୃତ୍ତିଗତ ଉନ୍ନତି କ୍ଲାନ୍ତିକର ଶ୍ରମରୁ ନୁହେଁ, ହାତରେ ଦିଆ ସମ୍ବଳ କେତେ ବୁଦ୍ଧି ଓ ସୁନ୍ଦରତାରେ ସମ୍ଭାଳନ୍ତି ସେଥିରୁ ହୁଏ। ବଢ଼ିବାକୁ ଦୀର୍ଘମିଆଦି ମୂଲ୍ୟ ଗଢ଼ୁଥିବା ଜିନିଷରେ ସମୟ, ଟଙ୍କା ଓ ଶକ୍ତି ସକ୍ରିୟ ଭାବେ ଲଗାଇବାକୁ ହେବ: ସମ୍ପତ୍ତି, ସମ୍ପଦ, ଦୃଢ଼ ସଞ୍ଚୟ। କାମ ଅଟକିବା କି ଜମିରହିବା ଲାଗିଲେ ଯାତ୍ରା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଚାବି; ବ୍ୟାଗ୍ ଧରି ବାହାରିବା ମନ ସଫା କରି ବୃତ୍ତିର ଦ୍ୱାର ଖୋଲେ, ଯାହା ଆହୁରି ଘଷିହେବା କରିପାରେ ନାହିଁ। ଆଗରୁ ପଡ଼ିଥିବା ଭିତ୍ତି ଉପରେ ଗଢ଼ିବାକୁ ଆପଣ ଆସିଛନ୍ତି—ପରିବାର ଓ ବୟୋଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଆଗରୁ ଜାଣିଥିବା ଜିନିଷକୁ ବ୍ୟବହାରିକ, ଆଧୁନିକ ଉଦ୍ୟମରେ ଘୁରାଇଲେ ସ୍ଥିତି ଉଠେ। ବୃତ୍ତିସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଟଙ୍କା ପ୍ରାୟତଃ ପିତାଙ୍କ ପାଖରେ, କେବେକେବେ ସତରେ ତାଙ୍କ ଲକରରେ ରହେ।

କନ୍ୟା ଲଗ୍ନ — ନବମ ଭାବରେ ବୃଷ

ଶୀତଳ, ଅମୂର୍ତ୍ତ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକତା ସହ ଆପଣ ଯୋଡ଼ିହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ଛୁଇଁ ଓ ଦେଖିପାରୁଥିବା ଜିନିଷରେ ଦିବ୍ୟତା ପାଆନ୍ତି—ଭବ୍ୟ ସୁନ୍ଦର ମନ୍ଦିର, ସୁସଙ୍ଗତ ପ୍ରକୃତି, ତତ୍ତ୍ୱ ବଦଳରେ ଅନୁଭବଯୋଗ୍ୟ ଶାନ୍ତି ଦେଉଥିବା ପଥ। ଭାଗ୍ୟ ସିଧା ଧୈର୍ଯ୍ୟ ସହ ବନ୍ଧା: ମୂଳ ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ନିରବ ନିୟମିତତାରେ ଧରନ୍ତୁ, ସମୃଦ୍ଧି ଆସେ। ପରମ୍ପରାଗତ ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷାରେ ନିବେଶ କିମ୍ବା ଅଭିଜ୍ଞ ମାର୍ଗଦର୍ଶକଙ୍କୁ ସ୍ଥିର ଭାବେ ଅନୁସରିବା ମାପିହେବା ପରି ଭାଗ୍ୟ ବଢ଼ାଏ। ପିତା ଓ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷାକୁ ମୂଲ୍ୟ ଦେଉଥିବା ଦୃଢ଼, ନିର୍ଭରଯୋଗ୍ୟ ପୋଷକ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି; ଜିଦ୍ କେବେକେବେ ନିରବ ମତସଂଘର୍ଷ ଆଣିଲେ ବି ତଳର ବନ୍ଧନ ଦୃଢ଼ ରହେ। ଶିଖିବା କି ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଯାତ୍ରା କଲେ କଷ୍ଟକର ଅଭିଯାନ ବଦଳରେ ସୁଖ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଚାହାନ୍ତି—ଆତ୍ମା ସହ ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ବି ପୋଷୁଥିବା ଯାତ୍ରା।

ତୁଳା ଲଗ୍ନ — ଅଷ୍ଟମ ଭାବରେ ବୃଷ

ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ବିବାହ ଜଣଙ୍କ ସହ ଭାଗୀଦାରି ନୁହେଁ—ଗୋଟିଏ ସମଗ୍ର ପରିବାରକୁ ନିଜର କରିବାର ଆହ୍ୱାନ। ସେମାନଙ୍କ ଜଗତରେ ଖାପ ଖୁଆଇବାକୁ ନିରବ, ଗଭୀର ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବାକୁ କୁହାଯାଏ; ନିଜ ରକ୍ତସମ୍ପର୍କୀୟଙ୍କ ପରି ଜୀବନସାଥୀଙ୍କ ପରିବାରକୁ ଆପଣାପଣ ଦେଲେ ପ୍ରକୃତ ଘର୍ଷଣ ଆନ୍ତରିକ ସମନ୍ୱୟରେ ବଦଳେ। ଏହି ସ୍ଥିତି ଶ୍ୱଶୁରଘର ସହ ସ୍ଥାୟୀ ସମ୍ପର୍କରେ ବାନ୍ଧେ, ଯାହା ବସିବାକୁ ବର୍ଷ ଲାଗେ। ଏହା ଧୀର, ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏବଂ ପରିବାରର ପ୍ରକୃତ ଅର୍ଥ ଶିଖାଏ—ଅଷ୍ଟମରେ ବୃଷ ଠିକ୍ ସେହି ପାଠ ଦେବା ପାଇଁ ଅଛି। ଏଠି ସମ୍ବଳ ମାସିକ ଆୟରୁ ନୁହେଁ, ଉତ୍ତରାଧିକାର, ବୀମା ଓ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଅବଧି ପରେ ପରିପକ୍ୱ ହେଉଥିବା ସାଧନରୁ ଆସେ।

ବିଛା ଲଗ୍ନ — ସପ୍ତମ ଭାବରେ ବୃଷ

ଆପଣ ସ୍ୱଭାବତଃ ନିରବ, ତୀବ୍ର ଓ ଗଭୀର ଗୋପନୀୟ; କଥା କହିବା, ପ୍ରକାଶ କରିବା ଓ କୋଠରିର କଥାବାର୍ତ୍ତାର ସ୍ଥାନ ନେବାକୁ ଭଲପାଉଥିବା ସାଥୀ ଆକର୍ଷିତ କରିବା ଆପଣଙ୍କ ନିୟତି। ସେହି ବାଚାଳ ଶକ୍ତି ପ୍ରଭୁତ୍ୱ କରୁଥିବା ଲାଗିପାରେ ବୋଲି ଉତ୍ତର ବଦଳରେ ଚାପିରଖିବା ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରବୃତ୍ତି—ଏଠି ସତର୍କ ହେବାକୁ ହେବ, କାରଣ ଏହି ଭାବର ବୃଷ ଭୁଲେ ନାହିଁ। ନକହି ରଖିଥିବା ଆଘାତ ମିଳାଇଯାଏ ନାହିଁ; ସ୍ଥାୟୀ ଭାବେ ନଥିଭୁକ୍ତ ହୋଇ ବର୍ଷ ପରେ ବାହାରେ। ନିକଟତମ ସମ୍ପର୍କ ଭୌତିକ ସୁଖ ଓ ସ୍ଥିରତା ସହ ଗଭୀର ବନ୍ଧା, ଯଦିଓ କେବେକେବେ ପୁରୁଣା ମଣ୍ଡଳୀଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କି ଆରମ୍ଭସ୍ଥଳଠାରୁ ଦୂରେ ରହୁଥିବା ଲାଗିପାରେ। ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ରୂପାନ୍ତର ବିବାହରୁ ଆସେ; ଆଜୀବନ ପାଠ ହେଉଛି ନିଜର ଗୋପନୀୟତା ଆବଶ୍ୟକତା ଓ ପ୍ରକାଶରେ ପ୍ରକୃତ ଫୁଟୁଥିବା ସାଥୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସନ୍ତୁଳନ।

ଧନୁ ଲଗ୍ନ — ଷଷ୍ଠ ଭାବରେ ବୃଷ

ଦୈନନ୍ଦିନ କାମ ଭାରୀ ଶ୍ରମ ଲାଗିପାରେ—ନୀରସ କାର୍ଯ୍ୟ, ଅସରନ୍ତି ବ୍ୟବସ୍ଥାପନ, ପୂରା ସରୁନଥିବା ଦାୟିତ୍ୱ। ଉପଭୋଗ ପାଇଁ ଟଙ୍କା କ୍ୱଚିତ୍ ନିଜର ଲାଗେ: ନିରନ୍ତର ଋଣ, ପରିବାର ଖର୍ଚ୍ଚ, ଚିକିତ୍ସା ବିଲ୍ ଓ ହଠାତ୍ ଘରୋଇ ବ୍ୟୟକୁ ଯାଏ; ଅନ୍ୟଥା ସମର୍ଥ ଜୀବନ ତଳେ ନିରବ ଆର୍ଥିକ ହତାଶା ଚାଲେ। ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ମାତାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ସହ ଗଭୀର ବନ୍ଧା; ତାଙ୍କ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ କି ହଠାତ୍ ପାରିବାରିକ ଚିକିତ୍ସା ପାଇଁ ପ୍ରକୃତ ସମୟ, ଭାବ ଓ ସମ୍ବଳ ଖର୍ଚ୍ଚ କରିବା ସମ୍ଭାବନା ଅଛି। ଚାପ ପିଠିର କ୍ଲାନ୍ତି, ଗୋଡ଼ର ଟାଣ ଓ ଗଭୀର ଶାରୀରିକ ଅବସାଦ ଭାବେ ଦେହରେ ଦେଖାଯାଏ; ବିଶ୍ରାମକୁ ବିଳାସ ବଦଳରେ ରକ୍ଷଣାବେକ୍ଷଣ ମାନନ୍ତୁ। ଏହି ସେବା ଠିକ୍ ପଢ଼ନ୍ତୁ: ଅଭିଶାପ ନୁହେଁ, ପୁରୁଣା ପାରିବାରିକ ଋଣର ନିରବ ପରିଶୋଧ।

ମକର ଲଗ୍ନ — ପଞ୍ଚମ ଭାବରେ ବୃଷ

ବସିବା ଓ ଖାଇବା ସ୍ଥାନ ଆପଣଙ୍କ ଘରର ପ୍ରକୃତ ପ୍ରାଣ—ଗୋଟିଏ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷମ କେନ୍ଦ୍ର ଚାହାନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଖାଦ୍ୟ, ଟେଲିଭିଜନ୍, ୱାଇ-ଫାଇ ଓ ଲୋକେ ଉଷ୍ମ ସ୍ଥାନରେ ଏକାଠି ହେବେ। ପରିବାର ପୃଷ୍ଠଭୂମି, ଆର୍ଥିକ ସ୍ଥିରତା ଓ ସମ୍ବଳର ମାନରେ ନିରବରେ ଲୋକଙ୍କୁ ମୂଲ୍ୟାୟନ କରନ୍ତି; ସ୍ଥାୟିତ୍ୱ ଓ ପ୍ରତିଷ୍ଠାକୁ ଉଚ୍ଚ ମୂଲ୍ୟ ଦେଇ ପ୍ରକୃତ ଭୂମିସଂଲଗ୍ନ ସାଙ୍ଗ ଓ ସାଥୀ ବାଛନ୍ତି। ଶୀଘ୍ର କି ବିପଦପୂର୍ଣ୍ଣ ଆର୍ଥିକ ଯୋଜନାରେ ରୁଚି ନାହିଁ; ପିଢ଼ିପିଢ଼ି ତିଷ୍ଠିବା ପରି ଭାରୀ ସମ୍ପତ୍ତି ଚାହାନ୍ତି। ଟଙ୍କା ଶିକ୍ଷା ଓ ବଜାରରେ ଯାଏ। ଘରେ ଝଗଡ଼ା ପ୍ରକୃତରେ କେଉଁଠି ହୁଏ ଦେଖନ୍ତୁ—ଠିକ୍ ସେହି ବସିବା ସ୍ଥାନର କେନ୍ଦ୍ରରେ, ସାଧାରଣତଃ ପାରିବାରିକ ଗର୍ବ କି ପୂର୍ବପୁରୁଷଙ୍କ କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱକୁ ନେଇ।

କୁମ୍ଭ ଲଗ୍ନ — ଚତୁର୍ଥ ଭାବରେ ବୃଷ

ଘରୋଇ ଜିନିଷ ଓ ରାସନ ବହୁ ପରିମାଣରେ କିଣନ୍ତି; ଖାଦ୍ୟ ଓ ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷରେ ଭଣ୍ଡାର ଭରା ରଖିବା ପ୍ରାଚୁର୍ଯ୍ୟ ଡାକିବାର ନିରବ ଉପାୟ—ସୁଧାରିବା ବଦଳରେ ଭରସା କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ପ୍ରବୃତ୍ତି। ଘର ପ୍ରକୃତରେ ଧନର ଉତ୍ସ ହୋଇପାରେ: ସମ୍ପତ୍ତି କି ଜମି ଭଡ଼ାରୁ ସ୍ଥିର ନିଷ୍କ୍ରିୟ ଆୟ ପାଇଁ ଏହା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସ୍ଥିତି। ମାତା ଘରର ନିରବ ମେରୁଦଣ୍ଡ; ତାଙ୍କ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ସିଧା ଆପଣଙ୍କ ଉନ୍ନତି ସହ ବନ୍ଧା—ଘରେ ବିଶୃଙ୍ଖଳା ଲାଗିଲେ ତାଙ୍କ ନାମରେ ଖାଦ୍ୟ କି ଜଳ ବାଣ୍ଟିବା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଶୀଘ୍ର କଷ୍ଟ ଦୂର କରେ। ଟଙ୍କା ଘରେ ଲୁଚାଯାଏ କି ରଖିବାକୁ ମାତା କି ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ। ସୁଖ ଭଲପାଇଲେ ବି ଅତିବିକଶିତ, ଆଡ଼ମ୍ବରପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିବେଶରେ ଆପଣଙ୍କ ଆତ୍ମା ପ୍ରକୃତରେ ଫୁଟେ ନାହିଁ; ସାଧାରଣ, ପ୍ରାକୃତିକ ଓ ଭୂମିସଂଲଗ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ବଢ଼ନ୍ତି।

ମୀନ ଲଗ୍ନ — ତୃତୀୟ ଭାବରେ ବୃଷ

ଆପଣଙ୍କ ସାହସ ଉନ୍ମତ୍ତ କି ଆବେଗୀ ନୁହେଁ—ଶାନ୍ତ, ଧୀର ଓ ଭୌତିକ ବାସ୍ତବତାରେ ମୂଳିତ; ଥରେ ପଥରେ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତିବଦ୍ଧ ହେଲେ ଜିଦ୍ ଓ ଅତରବର ଦୃଢ଼ତାରେ ଆଗାନ୍ତି, ଯାହା ଦ୍ରୁତ ଲୋକଙ୍କଠାରୁ ଅଧିକ ତିଷ୍ଠେ। ଆପଣଙ୍କ କହିବା ଓ ପ୍ରକାଶ ଶୈଳୀରେ ପିତାଙ୍କ ଅଭ୍ୟାସର ସିଧା ପ୍ରତିଧ୍ୱନି ଅଛି; ଆପଣ ଭାବୁଥିବାଠାରୁ ତାଙ୍କ ଚାଲିଚଳନ ଅଧିକ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି। ସାନ ଭାଇଭଉଣୀଙ୍କ ସହ ସମ୍ପର୍କ ଗଭୀର, ରକ୍ଷାକାରୀ ଓ କେବେକେବେ ବହୁତ ଜିଦି; ନିକଟତମ ମଣ୍ଡଳୀରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିର୍ଭରଯୋଗ୍ୟତାକୁ ମୂଲ୍ୟ ଦିଅନ୍ତି। ସବୁଠାରୁ ଗୁରୁତ୍ୱର ନିୟମ ଏହା: ଭିତରର ସାହସକୁ ସିଧା ବ୍ୟାଙ୍କ ବାଲାନ୍ସ ଇନ୍ଧନ ଦିଏ। ଖାତା କେବେ ଶୂନ୍ୟ ହେବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ—ଖାଲି ବାଲାନ୍ସ କେବଳ ଅସୁବିଧା କରେ ନାହିଁ, ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ନିଃଶେଷ କରି ପ୍ରକୃତ ଅସହାୟ ଲାଗାଏ।

ଗୋଟିଏ ପୃଷ୍ଠାରେ ସ୍ମରଣ