ନବାଂଶ ପୂର୍ବରୁ
ପ୍ରାକ୍କଥନ
ନବାଂଶକୁ ମଧ୍ୟ କ’ଣ ଏହିପରି ସରଳ ଭାଷାରେ ବୁଝାଇପାରିବେ?
ହରେ କୃଷ୍ଣ।
ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ।
ରାଶି ଚକ୍ର ବିଧାନମ୍ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ବାରମ୍ବାର ମୋ ପାଖକୁ ଫେରିଆସିଲା। ଛାତ୍ରମାନେ ପଚାରିଲେ, ପରାମର୍ଶ ନେବାକୁ ଆସିଥିବା ଲୋକେ ପଚାରିଲେ, ସହକର୍ମୀ ଜ୍ୟୋତିଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପଚାରିଲେ।
“ନବାଂଶକୁ ମଧ୍ୟ କ’ଣ ଏହିପରି ସରଳ ଭାଷାରେ ବୁଝାଇପାରିବେ?”
ନବାଂଶ ବିଷୟରେ ପୁସ୍ତକର ଅଭାବ ନାହିଁ। ତଥାପି ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଆଜି ମଧ୍ୟ ଛାତ୍ରମାନେ ଏହାକୁ ବୁଝିବାକୁ ସଙ୍କୋଚ ନେଇ ଆଗେଇଆସନ୍ତି।
କେହି ଏହାକୁ କେବଳ ବିବାହରେ ସୀମିତ କରିଦିଅନ୍ତି। କେହି ଉଚ୍ଚ, ନୀଚ ଓ ବର୍ଗୋତ୍ତମ ମୁଖସ୍ଥ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଏହି ଧାରଣାଗୁଡ଼ିକ ପଛର ଯୁକ୍ତି ବୁଝନ୍ତି ନାହିଁ।
ଫଳରେ ନବାଂଶ ବୈଦିକ ଜ୍ୟୋତିଷର ସବୁଠୁ ସମ୍ମାନିତ ଅଂଶମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ, ପୁଣି ସବୁଠୁ କମ୍ ବୁଝାଯାଇଥିବା ଅଂଶମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ମଧ୍ୟ ଗୋଟିଏ।
ସେହି ଦୂରତାକୁ ପୂରଣ କରିବା ହିଁ ଏହି ପୁସ୍ତକରେ ମୋର ନମ୍ର ପ୍ରୟାସ।
ଏହାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରର ସ୍ଥାନ ନେବା ନୁହେଁ, କିମ୍ବା ଜ୍ୟୋତିଷକୁ କେବଳ ନିୟମର ତାଲିକାରେ ପରିଣତ କରିଦେବା ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ଯାହା ଦେଖାଯାଇଛି ଓ ପରଖାଯାଇଛି, ତାହାକୁ କ୍ରମବଦ୍ଧ କରିବାର ଏହା ଏକ ପ୍ରୟାସ—ଯେପରି ଛାତ୍ରମାନେ ବୁଝିପାରିବେ କୌଣସି ନବାଂଶ କାହିଁକି ସେହିପରି ଆଚରଣ କରେ।
ଏହି ପୁସ୍ତକରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନବାଂଶକୁ ଅନେକ ଦିଗରୁ ଦେଖାଯାଇଛି—ତାହାର ମନସ୍ତାତ୍ତ୍ୱିକ ସ୍ୱଭାବ, କର୍ମଗତ ଅର୍ଥ, ଅଧିଷ୍ଠାତା ଦେବତା ଏବଂ ସେଥିରେ ଗ୍ରହମାନଙ୍କ ଆଚରଣ।
ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ-ସଙ୍କେତ, ଭବିଷ୍ୟବାଣୀର ସିଦ୍ଧାନ୍ତ, ବଂଶଗତ ଢାଞ୍ଚା, ଉପାୟ ଏବଂ ପରାମର୍ଶରେ ଏହାର ପ୍ରୟୋଗ ମଧ୍ୟ ଏହି କ୍ରମର ଅଂଶ।
ମୋର ଆଶା, ପାଠକମାନେ ନବାଂଶକୁ କେବଳ ଗୋଟିଏ ବର୍ଗକୁଣ୍ଡଳୀ ଭାବେ ନ ଦେଖି, ଚେତନାର ସେହି ସ୍ତର ଭାବେ ଦେଖିବେ ଯେଉଁଠାରେ ଗ୍ରହମାନଙ୍କ କର୍ମ ସମୟ ସହିତ ଉନ୍ମୋଚିତ ହୁଏ।
ମୁଁ ପରମ ପୂଜ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ସ୍ୱାମୀ ମହାରାଜଙ୍କ ପ୍ରତି କୃତଜ୍ଞ। ସେ ମୋତେ ସେହି ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଭିତ୍ତି ଦେଇଛନ୍ତି, ଯାହା ଉପରେ ମୋର ସମସ୍ତ ଅଧ୍ୟୟନ ଦଣ୍ଡାୟମାନ।
ଆର୍. କେ. ବେହେରା ସାର୍ଙ୍କ ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ମୁଁ କୃତଜ୍ଞ। ସେ ଭଗବଦ୍ଗୀତା ଓ ଭକ୍ତିଦର୍ଶନ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ମୋର ବୁଝାମଣାକୁ ପୋଷଣ କରିଛନ୍ତି।
ତାଙ୍କ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ବିନା ଜ୍ୟୋତିଷ ମୋ ପାଇଁ କେବଳ ବୁଦ୍ଧିର ବିଷୟ ହୋଇ ରହିଯାଇଥାନ୍ତା।
ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଯେଉଁ କର୍ମର ଦିବ୍ୟ ନିୟମରେ ଚାଲେ, ତାହା ବୁଝିବାର ସାଧନ ଏହା ହୋଇପାରିନଥାନ୍ତା।
ସମସ୍ତ ଛାତ୍ର, ପରାମର୍ଶ ନେବାକୁ ଆସିଥିବା ଲୋକ ଓ ଜିଜ୍ଞାସୁମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ହୃଦୟରୁ ଧନ୍ୟବାଦ। ସେମାନେ କଠିନ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିଛନ୍ତି ଓ ପ୍ରଚଳିତ ଧାରଣାକୁ ଆହ୍ୱାନ କରିଛନ୍ତି।
ସେମାନେ ମୋତେ ବାରମ୍ବାର ଆହୁରି ଗଭୀରକୁ ଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିଛନ୍ତି।
ଏହି ପୁସ୍ତକର ଅନେକ କଥା ସେହି ଆଲୋଚନାଗୁଡ଼ିକରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛି।
ଯଦି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଜଣେ ଛାତ୍ରଙ୍କୁ ମୁଖସ୍ଥ କରିବାରୁ ବୁଝିବା ଦିଗକୁ ନେଇଯାଏ, କିମ୍ବା ଜଣେ ଜ୍ୟୋତିଷୀଙ୍କୁ କୌଣସି ଜୀବକୁ ଆହୁରି କରୁଣାର ସହିତ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ସକ୍ଷମ କରେ, ତେବେ ମୁଁ ମୋ ପ୍ରୟାସକୁ ସଫଳ ମନେ କରିବି।
ଏହି ପୃଷ୍ଠାଗୁଡ଼ିକରେ ଯେତିକି ଜ୍ଞାନ ଅଛି, ତାହା ମୋର ଗୁରୁଜନଙ୍କର, ମହାନ ଋଷିମାନଙ୍କର ଏବଂ ବୈଦିକ ଜ୍ୟୋତିଷର ସେହି ସନାତନ ପରମ୍ପରାର।
ଯାହା କିଛି ଅଭାବ କିମ୍ବା ଭୁଲ ରହିଯାଇଛି, ତାହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୋର ନିଜର।
କୃତଜ୍ଞତା ସହିତ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତରୱେ (ଗୋକୁଲ ଚନ୍ଦ୍ର ଦାସ)